งวดนี้เอาอาจารย์ที่เคารพรักมาหารับประทาน  เกริ่นเรื่องก่อน คือเมื่อก่อนสมัยเรียนอยู่มหาวิทยาลัยเนี่ย ไอ้โก๊ะ เรียนแผนกปรัชญา ซึ่งมีอาจารย์ค่อนข้างน้อย รวมทั้งเพื่อนนักศึกษา แล้วก็รุ่นพี่ด้วย ดังนั้นแล้ว จึงค่อนข้างตีสนิทตีขลุมเป็นเพื่อนเฮฮากันได้ไม่ยาก ซึ่งตอนนั้น ไอ้โก๊ะยังติดว่าค่อนข้างเด็กพอควรเลยทีเดียว ที่ ได้เข้าเรียนที่นี่ ดังนั้นจึงหาเด็กรุ่นราวคราวเดียวกันไม่ได้ นอกจากจะมีเพื่อนต่างวัย ก็ไม่มีเพื่อนร่วมวัยเลยสักคนเดียว

  เมื่อสมัยเรียน โก๊ะมีอาจารย์ที่ปรึกษาท่านหนึ่ง ที่ นักศึกษา มักจะเรียกท่านว่า ศาสตราจารย์ เพชร เหตุเพราะว่าว่า ท่านชื่อ เพชรไม่พอ ใจท่านแข็งยังกะเพชร นักศึกษาตกแล้วตกอีกท่านก็ไม่เคยลดราวาศอกให้ซักกะคนนึง จึงเป็นที่มาถึงอาการเรียกขานแบบทั้งเกรง ทั้ง สนิทตีขลุมเอาท่าน ลงมานั่งแท่นเป็นผู้ร่วมเฮฮาในบางครั้ง สมัยนั้นเราก็ยังเด็กมา อาจารย์จึงมักจะ คอยเรียกเราไว้รั้งกลุ่มเสมอ จนเป็นที่มาของ การบอกเล่าประสบการณ์อันมีค่าหลายอย่างในชีวิต ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเรียน หรือเรื่องอุปนิสัยใจคอที่ ทำให้ เป็นผู้เป็นคนได้มาจนถึงบัดนี้

  ทีนี้ลากมาจนเรื่องเล่า ก็มีเรื่อง เล่า ที่ท่านเปรยบ่อยๆว่าแปลกซะเหลือทน ดูจะเป็นตอนที่ท่านอายุได้ ซักแปดเก้าขวบ สมัยที่กรุงเทพ จมน้ำ น้ำเอ่อถึงปลายเท้า พระบรมรูปทรงม้านั่นล่ะ แล้วก็กินเวลายาวนานหลายเดือนให้ คนเขาเดือดร้อนกันถ้วนหน้า รวมทั้งอาจารย์ที่ยังเด็กด้วย อาจารย์ เล่าถึงพี่แจ่ม พี่แจ่มคนนี้ เป็นพี่สาวข้างบ้านที่พี่ชาย ของอาจารย์นั้นไปรักใคร่ชอบพอติดพันอยุ่ด้วย แล้วก็ มีแพลนๆว่าจะแต่งงานกันในเร็ววันตอนน้ำลด ทีนี้ พี่แจ่ม ก็มีคนมาชอบพออีกคนหนึ่งคือ ไก่ ไก่ไหน อาจารย์ก็ไม่รู้ว่ามาจากไหน เห็นว่ามาชอบพี่แจ่ม แล้วก็ ไม่ชอบพี่ชายของอาจารย์
 วันหนึ่ง พี่ชายของอาจารย์ ก็ ต้องพายเรือ ไปซื้อข้าว แลกของกันที่คุ้งน้ำอื่น ซึ่งไปกันหลายคนรวมทั้งบ้านพี่แจ่มด้วย เขาเลยยุบบ้านเสีย แล้วหใ้พวก แม่กับพวกบ้านพี่แจ่มที่ยังเหลือมานอนรวมกันที่บ้านของอาจารย์ แล้วเรื่องแปลกๆก็เกิดขึ้น วันนั้น
  ตอนที่ กินข้าวแล้ว ก็นั่งคุยกันได้สักพัก แล้วก็ดับตะเกียงเข้านอนนั้น เป็นอันต้องสะดุ้งตื่น เมื่อได้ยิน เสียงผู้ชายมาตะโกนเรียกพี่แจ่มที่หน้าบ้าน ของพี่แจ่ม แม่พี่แจ่มจึงไป ชะโงกดูว่าใคร เห็นก็ส่ายหน้สบอกว่า ตาไก่เธอมาอีกแล้ว พี่แจ่มจึงพยักหน้าแล้วเข้านอนไป เสียง ไก่คนนั้นก็ยังคงเรียกอยุ่ซักพักก่อนหายไป
  ทีนี้ พออีกคืนก็มาอีก แต่แม่พี่แจ่มบอกว่า ดีแล้วอย่าตะโกนทักออกไป มันจะรู้เปล่าๆเราอยู่กันแต่เด้กกับผู้หญิงที่นี่ ทำเป็นเงียบไป ราวกับว่าไม่อยุ่อย่างนั้นล่ะ พี่แจ่มก็เชื่อ เพราะว่าพื้นก็ไม่ได้รักชอบตาไก่นี่นัก ทีนี้ จนคืนที่สาม ก็มาร้องเรียกอีก  เราก็ปิดบ้านเงียบตามเดิม ไม่มีใครไปขานตอบเลย
  จนกระทั่ง พอคืนที่สี่ก็ไม่ได้ยินเสียงตาไก่ จน กระทั่งพวกพี่ชายกับพ่อกลับมา เขาก็ เอาข้าวของมาเยอะ พอมาถึงแกก้เริ่มต้นเล่าที่ทำเอาคนที่อยู่บ้านขนลุกเกรียว คือ เรื่องที่ว่า ช่วงที่ ออกไปแล้วขากลับนั้น ก้พบว่ามีเรือใครไม่รู้มาคว่ำอยู่ตรงโค้งคุ้งก่อนถึงบ้านเรา แล้วที่ โผล่มาจากท้ายเรือคือขาคน พวกพ่อกับพี่เห็นท่าไม่ดีจึงไปเรียกใครต่อใครเขามาดู ก็พบว่าเป็น ตาไก่ ในตอนแรกจำแทบไม่ได้เพราะว่า หน้าบวมอืด แต่พี่ชายจำรอยสักที่ แขนได้เพราะว่าเคยมีเรื่องกันมา แกว่าตายได้สามสี่วันแล้ว มีรอยยิง เขาว่า คนสักเป็นนักเลงเห็นจะจริงน่าจะยิงล้างแค้นกัน ตอนที่จะมาหาพี่แจ่มแน่ๆ
  เมื่อฟัง พวกแม่ก็เลยเล่าเรื่องที่เจอมาให้ พวกผู้ชายฟัง พ่อของอาจารย์จึงตบเข่าฉาดแล้วบอกว่า ตีแล้วที่ไม่ทักออกไป ไม่งั้นคงมาก่อมากวนไม่เลิก  ซึ่งเรื่องก็จบลงเพียงเท่านั้น เพราะว่า พี่ชายอาจารย์ก็ได้ แต่งงานกับพี่แจ่มเสียเมื่อตอนหลังน้ำลดได้ หกเดือนหลังจากนั้น
   ดังนั้น เรื่องนี้ อาจารยืก็ยกเป็นเรื่องแปลก สำหรับชีวิตท่าน ที่เชื่อว่า คนเรามีกายละเอียด ที่ เป็นสัญญา เมื่อได้ละจากสังขารโดยที่ ไม่รู้เนื้อรู้ตัว ก็ อาจจะ มาให้พวกเราประสบพบพักต์กันซักทีหนึ่งก่อนจะจางหายไปตามกำลังสัญญาที่มีอยู่
    เอาล่ะ หากินได้อีกเรื่องแล้ว ไว้ครั้งหน้าหามาหากินใหม่ ครั้งนี้คงต้องลาไปก่อน ไว้เจอกันใหม่นะทุกท่าน ฝันดีเห็นผีข้างเตียงถ้วนหน้า