สยองขวัญอีกแล้ว อันที่จริงพอเห็นตัวเลขของคนเข้ามาอ่านก็รู้สึกดีที่มีคนอ่านพอสมควรต่อเรื่องหนึ่งๆ ทั้งๆที่บางทีก็คิดว่า ไดอารี่สีชมพูนี่ออกจะบั่นทอนยังไงก็ไม่รู้ ทั้งปัญญาและความรู้สึก เคยคิดว่าอยากให้คนคอมเมนต์จัง เหมือนกับว่า อยากให้มีคนคุยด้วย แต่พวกดีเจเองก็ยังเปิดเพลงให้คนฟังโดยที่เขาไม่ต้องมาคอมเมนต์เลย ดูแค่จำนวนคนฟังก็พอ อย่างนั้นก็ดี โก๊ะก็จะดันทุรังเขียนต่อไป ต่อไปเรื่อยๆ จนกว่า เวบเขาจะขอร้องว่าอย่าเขียนอีกอะไรอย่างนี้

                        ตอนนี้จะเขียนถึงเพื่อนคนหนึ่ง ถามว่าเป็นประสบการณ์ตรงหรือเปล่า มันก็ไม่เชิงนะ เพื่อนคนนี้รู้จักเผินๆสมัยเด็ก เขาชอบใส่ เอี๊ยมสีแดง ปัจจุบันเสียชีวิตไปนานแล้ว ซึ่งเรื่องนี้นั้น เป็นมาจากอุบัติเหตุร้ายแรงทางท้องถนน ย้อนไปเมื่อ สิบห้าสิบหกปีที่แล้ว(ว้าแก่) ไอ้โก๊ะยังเป็นเด็กอยู่ แต่ก็ขึ้นรถเมล์กลับบ้านทุกวันๆ หากบ้านใครอยู่ตรงถนนรามอินทรา คงรู้จักหมู่บ้านทหารผ่านศึกเกาหลี นั่นแหละที่ตรงนั้น ปัจจุบันมีสะพานลอยแล้ว แต่เมื่อก่อนมันไม่มี และเธอคนนี้ก็โดนรถชนตายที่นั่น คนที่อยู่ในเหตุการณ์เล่าว่า ยืนรอข้ามถนนอยู่กับเธอตอนเช้ามืดของวันหนึ่ง จู่ๆ เธอก็ออกเดินไป ชายแก่คนนี้ก็บอกว่าเขาพยายามจะฉุดมือเธอให้กลับมา แต่ว่าเธอกลับสะบัดมือออก แล้ว ทำท่าชี้ไปข้างหน้า ประมาณว่า มีคนข้ามอยู่นั่นไง แต่นั่นคือความว่างเปล่า และจู่ๆ รถแท็กซี่คันหนึ่งก็พุ่งมาด้วยความเร็ว ชนเธอถึงแก่ความตายในที่เกิดเหตุ ชายแก่คนที่เล่า บอกว่า เขาไม่มีวันลืมไปได้หรอก ที่เด็กคนนั้นชี้ไปข้างหน้า ราวกับว่า เขาเป็นคนที่ชักช้าไม่ยอมข้ามถนน แต่เขาไม่ได้เล่าสิ่งหนึ่งที่เขาเห็นช่วงจังหวะนั้นคือ ตรงเกาะกลางถนน ปรากฏเงาคนรางๆกลุ่มหนึ่งขึ้นมา ชั่วจังหวะหนึ่ง แต่ก็รวดเร็วเกินไปที่จะรู้สึกว่านั่นคือเรื่องจริง

                   กลังจากนั้น ไอ้โก๊ะก็ไปเยี่ยมเพื่อนคนหนึ่งที่ซอยนั้น ช่วงนั้นเป็นช่วงโพล้เพล้ ในขณะที่กำลังเดินผ่านช่วงหัวโค้งก็ปรากฏร่างเลือนลางในชุดเอี๊ยมสีแดงเลี้ยวที่หัวโค้ง นั้น อะไรบางอย่างทำให้ไอ้โก๊ะเดินตามไป ตรงนั้นเป็นทางเดินไปร้านอาหารตามสั่งของพ่อแม่เพื่อนคนนี้ และที่นั่นก็เจอกับครูพละเก่านั่งอยู่ จากบทสนทนาก็เป็นที่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปรกติอยู่และเมื่อเดินมากับเพื่อนเก่าอีกคน เขาก็บอกว่า เพื่อนคนนั้นได้เสียชีวิตไปแล้ว แรกๆที่ได้รับรู้ก็ตกใจเล็กน้อย แต่ว่า เรื่องมันค่อนข้างนานกว่าที่เราจะมารับรู้ ที่สำคัญ ชุดที่พ่อแม่ใส่ให้กับเขา คือชุดเอี๊ยมสีแดงนั่นเอง

                         บางทีเรื่องนี้ก็ทำให้รู้สึกเศร้าเล็กน้อย เพราะว่าตอนที่พบกับเพื่อนคนนั้นชั่วแว่บหนึ่งก็รู้สึกให้อยากจะเข้าไปทักทายพูดคุย แต่ว่า กลับไม่มีโอกาสที่จะทำอย่างนั้นเลย แย่จริง