ดูเหมือนนานแสนนานมาแล้ว ครั้งสุดท้ายที่ฉันเขียนบันทึกไดอารี่ในนี้... 

เวลาผ่านไปทำให้ความคิดของฉันโตขึ้น แต่สภาพแวดล้อมแห่งการเติบโตก็ได้ขัดเกลาฉันอย่างไม่รู้ตัว

เมื่ออยู่กับโลกแห่งความเป็นจริงมากขึ้น โลกแห่งจินตนาการของฉันก็ดูจะลดลงๆทุกๆที

เมื่อก่อนฉันเคยคิดว่าฉันจะสร้างโลกของฉันขึ้นมาในโลกแห่งไซเบอร์นี้ และฉันจะให้เวลากับมา เหมือนๆกับที่ฉันให้เวลากับโลกแห่งความเป็นจริงของฉันอย่างเท่าเทียมกัน

แต่มันก็เป็นไปไม่ได้โลกแห่งความจริง โลกของผู้ใหญ่กำลังเปิดประตูรอฉันอยู่ ฉันจะทำยังไงดี ฉันยังไม่อยากก้าวข้ามไปตรงนั้นเลย แต่คนเราก็ต้องยอมรับความจริงใช่ไหม? ใครๆก็บอกว่าการยอมรับการเปลี่ยนแปลง จะทำให้เราใช้ชีวิตอยู่อย่างเป็นสุข

ฉันเรียนใกล้จบแล้ว แต่ฉันยังไม่พร้อมที่จะเป็นผู้ใหญ่ ไม่พร้อมที่จะรับผิดชอบภาระหน้าที่ต่างๆมากมาย ฉันจะทำยังไงดี? และต่อไปเมื่อฉันโตขึ้น มันจะทำให้ฉันลืมโลกส่วนตัวพวกนี้ไปจนหมดหรือเปล่า?

ฉันรู้สึก ยิ่งนานวันความคิดจืนตนาการฉันยิ่งแคบลง ขัดกับความรู้ที่กว้าง+มากขึ้นๆ ความรู้ในโลกของความเป็นจริง
ฉันเคยคิดโง่ๆว่า อยากให้น้ำท่วมโลกไปซะให้รู้แล้วรู้รอด ฉันจะได้ไม่ต้องผจญกับโลกเพียงลำพังเมื่อเติบใหญ่ขึ้น

ฉันอยากมีความรัก แต่ความรักของฉันนั้นยิ่งใหญ่และแสนสวยงามเหลือเกิน เกินกว่าที่จะยอมรักความรักในโลกแห่งความเป็นจริงได้
ฉันรู้ว่าชาตินี้ฉันอาจจะไม่มีใครเลยก็ได้ ฉันกลัวความรักของฉันจริงๆ และนี่เองมันทำให้ฉันไม่กล้าที่จะรัก กลัวที่จะรัก และสุดท้ายลงเอยด้วยการที่วิ่งหนีความรักมาตลอด.....เมื่อครั้นเจอคนดีๆเข้ามาในชีวิต ฉันก็กลัว กลัวว่าฉันไม่ดีพอสำหรับเขา แต่เมื่อเจอคนไม่ค่อยถูกใจนักเข้ามาในชีวิต ฉันก็กลัวว่าเขาจะไม่ดีพอสำหรับฉัน....ความรักของฉันมันยิ่งใหญ่เหลือเกิน เกินกว่าที่จะยกให้ใครง่ายๆ......

สิ่งเดียวที่ฉันมีตอนนี้คือ "เพื่อน" แต่นับวันฉันจะเหลือเพื่อนแท้น้อยลงทุกทีๆ เพราะต่างคนก็ต่างมีภาระหน้าที่ต่างๆกัน เราเจอกันน้อยลงๆ  และเพื่อนที่ดีที่สุดก็คงหนีไม่พ้อนเพื่อนสมัยมัธยม ฉันเป็นคนขี้เหงา แต่ก็อยู่กับตัวเองได้ทั้งวันเหมือนกัน
ฉันเป็นคนใจร้อนวู่วาม อารมณ์แปรปรวน แต่ก็ใจเย็นมากๆในการออกแบบศิลป์

ฉันอยากหยุดเวลาไว้ตรงนี้จัง.......แต่ก็ทำไม่ได้ฉันรู้
ฉันอยากแต่คีตะจันทราให้จบ แต่ยังคิดการดำเนินเรื่องไม่ออกเลย แม้จะคิดพล็อตเรื่องไว้จนจบแล้วก็ตาม แต่มันก็เป็นแค่โครงสร้าง เปรียนกับการสร้างบ้าน ก็คงเป็นบ้านที่มีแต่เสา รอการฉาบปูน ทำผนัง หลังคา และการตกแต่งภายใน ซึ่งเป็ฯเป็นสิ่งที่ละเอียดอ่อนและยากมากๆ

ยิ่งตอนนี้พลังแห่งจินตนาการของฉันเหลือน้อยลงทุกทีๆ แต่ฉันก็ไม่อยากทิ้งมันไปเหมือนกับทิ้งเรื่องหลายๆเรื่องที่คิดได้ในอดีต โดยไม่พยายามที่จะทำต่อให้จบ สุดท้ายก็มีแต่โครงบ้าน ตัวบ้านหายไปหมด 

ฉันเคยไปนั่งอ่านสมุดโน้ตจดนิยายที่ฉันคิดขึ้นตอนเด็กๆ ไม่รู้ว่าตอนนั้นคิดได้ยังไง แต่ตอนนี้ลืมมันไปหมดแล้ว บางเรื่องก็จำได้บ้าง เฮ้อคิดแล้วเสียดายจริงๆ
นึกไรไม่ออกแล้ว
ไว้มาเขียนใหม่ดีกว่า
ง่วงจัง