ประวิติ Hide
ชื่อจริงของเขาคือ Hideto Matsumoto
เกิดวันที่ 13 ธันวาคม 1964
กร๊ปเลือด AB
ตำแหน่ง กีต้าร์

สมัยเด็กๆ เขาเป็นคนที่อ้วนมากๆ ตอนที่ย้ายเข้าห้องมาใหม่ๆ ฮิเดะถูกครูสั่งให้วิ่งรสนามคนเดียว เพราะว่าความอ้วนจะทำให้เกิดปัญหาเกี่ยวกับหัวใจ มันทำให้เขาเจ็บปวดมาก และอายเพื่อนเอามากๆ แต่ครูบอว่า "จะทำให้เขาผอมลงภายในไม่กี่เดือน" ตอน ม.3 เขาสูงเพียง 150 ซม. แต่หนักถึง 70 กก. นับว่าอ้วนที่สุด แต่พอถึง ม.ปลาย กากินของเขาก็เปลี่ยนไป เวลาที่แม่ให้เงินไปซื้อขนมปังมากิน แต่เขากลับไปซื้อเสื้อผ้า Satin เลยไม่ได้กินข้าวเที่ยง กลับถึงบ้านก็ไม่ทานข้าวเย็น แต่กลับเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วออกไปเที่ยวต่อทันที น้ำหนักเลยลดถึง 20 กก. ผมลงจนเหมือนคนละคน Hide เป็นคนที่เรียนพิเศษหลายอย่าง อาทิเช่นคาราเต้ เปียโน คัดอักษร ภาษาอังกฤษ แต่ถึงจะเรียนหลายอย่างก็ไม่ทำให้เขาชอบการเรียนได้ เขาชอบที่จะขี่จักรยานเล่นซะมากกว่า พ่อแม่ Hide อยากให้ลูกตัวเองเป็น INTER

ตอนแรกเขาไม่มีความคิดเรื่องเพลง rock เลยสักนิด เขาเกลียดดนตรีประเภทนี้ที่สุด โดยเฉพาะ Aero Smith แต่เหตุผลที่เขากลับมาสนใจ rock อีกครั้ง ไม่ใช่ว่าเกลียคน ๆ นั้น แต่เขาได้ฟังเพลงของวง Kiss เขาชอบมาก และสนใจดนตรีแนวนี้ทุกที อีกเหตุผลหนึ่ง สมัยนั้นไม่มีวงแบบนี้ให้เห็นบ่อยสักเท่าไหร่นัก เขาเริ่มสนใจเล่น กีต้าร์ช่วงแรกเขาใช้ไม้เทนนิสแทนกีต้าร์ โพสท่าที่กระจก พอถึง ม.3 ยายก็ซื้อกีต้าร์ให้ เพื่อนในห้องต่างกันอิจฉาเป็นกันใหญ่ และเรียกเขาว่านาย Gibson เขาไม่ได้สนใจเรื่องการเรียนเท่าไหร่นัก ที่ร.ร.เขาจะโดดวิชาพละเป็ประจำ เพราะว่าเกลียดวิชานี้มาก และเขาก็ชอบที่จะย้อมผม เจาะหู ซึ่งเป็นข้อห้ามของร.ร. เขาจดจำแฟชั่นประเภทจากยายของเขาเพราะยายเขาเป็นช่างเสริมสวยที่เปรี้ยวมาก ในอัลบั้ม Blue Blood เขาใส่เสื้อผ้าแบบอินเดียนแดง ซึ่งชุดนั้นเป็นชุดของยายเขาเอง เขายังบอกเลยว่ายายของเขานั้นเท่ห์ซะไม่มี นอกจากนี้ที่ ร.ร.ยังห้ามเล่นดนตรี rock อย่างเด็ดขาด ทำให้เขาเสียใจมาก เพราะเขาตั้งใจจะตั้งวงที่ ร.ร. แต่เขาก็ออกมาตั้งวงที่ Yokosuga มี pub และ Live House สำหรับทหารอเมริกันมากมาย ขณะนั้นเขาตั้งชื่วงว่า Saber Tiger นโยบายของวงคือทำอะไรให้หรูและเว่อร์สุดๆ ทุกคนในวงจึงย้อมผม และเอาโซ่มอเตอร์ใซด์ที่ไปขโมยเขามาคล้องกับตัว

เขาเปลี่ยนสมาชิกหลายครั้งและเขาก็เริ่มเข้มงวดกับสมาชิกขึ้นเรื่อย ๆ เพราะเขาเป็นหัววงนั้นเอง ในช่วงนั้นวง SaberTiger ของHide ดังกว่าวง X ของ Yoshiki ซะอีก แต่ Hide นั้นเบื่อกับการเปลี่ยนสมาชิกวงบ่อย ๆ และสัญญาว่าถ้าผู้ใดลาออกจากวงไปอีกคน ก็จะประกาศยุบลงทันทีช่วงนั้น Tetsu ขอลาออกจากวง ทำให้ต้องยุบวง และ Hide เริ่มหมดกำลังใจกับดนตรี การเรียนของเขาก็ไม่ดี สอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ติด จึงต้องมาช่วยงานที่บ้าน แต่ Yoshiki โทร.มาติดต่อกับ Hide และดึงตัวเขาเข้าวง X และนี่ก็เป็นจุดเริ่มต้นทุกอย่าง...อย่างเป็นทางการเมื่อปี 1987 นอกจากงานของ X และงาน SOLO เดี่ยวของเขาแล้ว HIDE ยังทำงานการกุศลต่างๆ มากมาย เช่น การบริจาคเลือด การบริจาคไขสันหลังให้แก่ผู้ป่วยโรค GM1 Ganglios Dose Type 3 (อาการของโรคคือ เส้นประสาทล่วงล้ำไปยังส่วนอื่นๆ ของร่างกาย มีผลให้กล้ามเนื้อเสื่อมสภาพลงและยังไม่สามารถรักษาได้ พบผู้ป่วยทั่วโลก 23 ราย) และยังทำเข็มกลัดที่มีข้อความว่า "THANK YOU" เพื่อให้เป็นที่ระลึกผู้ที่เขียนบริจาคไขกระดูกโดยฝีมือการออกแบบของเขาเอง HIDE ได้รู้จักผู้ป่วยโรคนี้รายหนึ่ง เธอชื่อ MAYUKO (17 ปี) เมื่อปี 1996 ที่จังหวัด WAKAYAMA หลังจากนั้น HIDE ก็เป็นพ่ออุปถัมภ์ของเธอ เขาคอยเป็นกำลังใจให้เธอต่อสู้กับโรคร้ายนี้ มีนาคม 1996 อาการของเด็กคนนี้ทรุดหนักจนต้องผ่าตัดที่โรงพยาบาล เมื่อ HIDE ได้ข่าวก็รีบไป เขาตะโกนผ่านกระจกห้องปลอดเชื้อว่า"ALBUM ต่อไปจะใส่ชื่อ MAYUKO ลงไปด้วยนะ เธอต้องรอดตายให้ได้นะ" เขาพูดคำๆ นี้อยู่เกือบ 2 ชม. จนกระทั่งฤดูร้อนของปีนั้น MAYUKO ได้ออกจากโรงพยาบาล และใน ALBUM : PSYENCE ก็ได้ใส่ชื่อของเธอไว้ใน SPECIAL CREDIT ด้วย



เช้าวันเสาร์ที่ 2 พฤษจิกายน 1998 เวลา 7.30 น. แฟนของเขาได้มาพบเขาที่แมนชั่นในสภาพหมดสติ ที่คอของเขาใช้ผ้าเช็ดตัวรัดคอ และแขวนกับลูกบิดประตู เธอจึงรีบส่งเข้าโรงพยาบาล แต่ไม่ทันเขาก็หมดลมหายใจไปเสียแล้ว ผลการชันสูตรพบว่าเขามีปริมาณแอลกอฮอล์ในร่างกายมากเกินไป จึงทำอะไรที่ไม่คาดฝันขึ้นมา ซึ่งไม่น่าเป็นไปได้เพราะงานเพลงของเขาก็ประสบความสำเร็จดีอยู่แล้ว แต่นักจิตวิทยาบอกว่า อาจเป็นอาการเอเลเพนอล หรือโรคนอนละเมอ จึงทำให้ทำอะไรที่ผิดไปจากธรรมดาโดยไม่รู้ตัวศพของเขาจัดขึ้นที่วัด Chikuchihongangi มีแฟนเพลงกว่า 12,000 มารวมแสดงความอาลัย สถานที่ฝังศพก็คือที่บ้านเกิดของเขาเอง ส่วนอัฐิได้แบ่งเป็น 2 ส่วน ส่วนหนึ่งเก็บไว้ อีกส่วนนำไปลอยที่ทะเลสาบ Satamonika,LA.ตามความต้องการของเขาแม้ตอนนี้เขาได้จากไปแล้ว แต่ชื่อและความดีของเขาก็ยังคงอยู่ต่อไปอีกนานแสนนาน....

และอันนี้เป็นเรื่องราวของ ฮิเดะ ค่ะ ลาก่อน ฮิเดะ

วันที่ 2 พฤษภาคม 2541 Hide ได้จากพวกเราไปอย่างไม่มีวันกลับ... เช้าวันนั้นเขากลับจากการไปดื่มเหล้ากับน้องชาย และเพื่อน ๆ พอกลับไปถึงห้องนอน แฟนสาวของเขาได้พบ Hide นอนอยู่ในสภาพคอห้อยอยู่กับผ้าขนหนู ซึ่งคล้องกับลูกบิดประตู ในขณะนั้น Hide ยังมีลมหายใจอยู่ เธอจึงรีบส่งไปร.พ. แต่ไม่ทันเสียแล้ว สมองได้ตายไปแล้ว เนื่องจากขาดออกซิเจนเป็นเวลานาน ในห้องของเขาไม่พบจดหมายหรือหลักฐานได้ ๆ เลย สรุปเบื้องต้นคาดว่าเป็นการค่าตัวตาย และจากการชันสูตรพบว่าในร่างกายของเขามีปริมาณแอลกอฮอล์มากพอสมควร
จึงเป็นที่สังเกตว่าคนที่เมาถึงขนาดนั้นไม่น่าจะมีสติลุกขึ้นมาทำอะไรได้ แต่ไม่น่าจะใช่การฆ่าตัวตายแน่นอน เพราะดูไม่มีเหตุจูงใจที่ให้ทำอย่างนั้น เรื่อง นี้จึงยังเป็นที่น่าสงสัยอยู่....

4 พฤษภาคม 2541 Yoshiki รีบเดินทางกลับจาก L.A. เพื่อเตรียมงานศพให้ Hide โดยในวันนั้นเขาได้กล่าวคำไว้อาลัยที่หน้าวัด ซึ่งจะใช้ทำ พิธีในวันที่ 7 ไว้ว่า "ผมช๊อคมากที่ทราบข่าวการตายของเขา ตอนนี้เขากำลังหลับใหลด้วยใบหน้าที่สวยงาม ผมพยายามจะปลุกเค้าให้ตื่นขึ้นหลายครั้ง แต่ เค้าก็ยังหลับนิ่งอยู่เหมือนเดิม ในบรรดาพวกเรา 5 คน Hide เป็นคนที่มีสติ และมักครุ่นคิดทุกสิ่ง ถึงแม้ว่าผมจะเป็นหัวหน้าวงก็ตาม แต่เขาก็เป็นคนที่ใจ
เย็นที่สุด ซึ่งให้คำแนะนำที่ดีกับผม ช่วงเวลาที่ผมเสียใจ Hide จะโทร.มาหาผมเสมอ บางครั้งเขาจะทำตัวเหมือนรุ่นพี่ และน้องชาย พวกเราดื่มเหล้ากัน และก็ทะเลาะกันบ้าง แต่เขายังขอโทษผมทุกครั้งที่ทะเลาะกัน แต่คราวนี้เขาไม่ได้มาพูดอะไรกับผมอีก ... ขอให้ทุกคนส่งใจให้เขาที่หลับอย่างสงบตลอดไป..." Yoshiki พูดไปพร้อมเช็ดน้ำตา หน้าก็ซีด มือที่ถึอโพยอยู่ก็สั่น เค้าอาจพูดออกมาด้วยใจจริง

7 พฤษภาคม 2541 มีการจัดพิธีให้ Hide อย่างยิ่งใหญ่สมเกียรติ โดยมี Yoshiki เป็นเจ้าภาพ ในงานมีแฟนเพลงหลั่งไหลกันมาร่วมงาน ต่างก็ร้องไห้ เศร้าเสียใจ ถึงกับเป็นลมเลยก็มี วันนั้นอดีตสมาชิกวง X japan มากันครบทุกคน Toshi ได้ร้องเพลง Foever Love โดยมี Yoshiki เล่นเปียโน สมาชิกวง Luna sea และ Glay ก็มาร่วมงานนี้ด้วย เนื่องจากมีความนับถือ Hide มาก และแสดงความขอบคุณที่เคยแต่งเพลงให้พวกเค้า บรรยาgกาศในงานนั้นเศร้าสลด...

Hide เป็นนักดนตรีที่มีฝีมือมาก ดูจากภายนอกเหมือนเขาจะรุนแรงแต่เปล่าเลย....เขายังได้ทำกิจกรรมที่เป็นการกุศลหลายอย่าง ตอนนี้เขาได้จากโลกเราไปแล้ว หากแต่ชื่อของเขาจะยังประดับอยู่ในวงการเพลงของญี่ปุ่นต่อไปนานเท่านาน Hide ไม่ต้องห่วงอะไรอีกแล้ว ขอให้หลับสบาย พวกเราแฟนเพลง จะคอยส่งใจให้เสมอ และจะยังคิดถึงคุณเสมอ...... good bye...Hide
cerdit http://forums.popcornfor2.com/index.php?showtopic=37653

 ขอประวัติตัวผมเองมั้งละกันนะ ละเอียดถี่ยิบ

คือผมอะ ชื่อว่า จัมโบ้ ก้ผมเกิดมาตัวก้ใหญ่อ้วนปั๊กซะขนาดนี้เนี่ยน้า ลุงเลยตั้งให้ว่าจัมโบ้ แต่แม่เราจะชอบเรียกผม ว่า เจมส์ เสมอ สมัยก่อน ครอบครัวผมก้ไม่ได้มีเงินอะไรหรอก ถือว่าจน ก้ว่าได้ โทรทัศน์ไม่มี ช่วงตอนผมยังไม่เกิด พี่สาวผมเกิดมาก่อน ก็ลำบากมากเลยสมัยนั้น บางวันไม่มีตังเลยที่จะกินข้าว มากสุดก็ปลากระป๋อง  แล้วหลังจากนั้นพี่ผมเริ่มโตได้5ขวบแม่ก็มีผมออกมา(โบ้ไง)ตอนอยุ่ในท้องเคยมีพระอาจารยืทักมาผมมาว่า ถ้าได้ลูกผู้ชายแล้วเกิดวันเสาร์จะดี แม่บอกว่าวันที่แม่คอร์ดผมออกมาอะ ผมเกิดวันเสาร์และ แล้วเป็นผู้ชาย แม่ดีใจมากเลย ต่อจากนั้นพอผมคลอดมาได้ไม่นาน ไม่รุ้ว่ามันจริงแบบที่ พระ ทัก รึเปล่า ครอบครัวผมเริ่มดีขึ้นๆ แล้วก็ตั้งตัวได้  หลังจากนั้น 

               พอผม เริ่มเรียน ชั้น อนุบาล ที่โรงเรียน สุโรจน์วิทยา  ตอนอยุ่ อนุบาลจำได้เลยว่าชอบเล่นกับไอ้แบ็งมากมายอะ ทั้งเล่าเรื่องทะลึงๆ แอบนินทาครู 555แต่เด็กเลยอะ แล้วก้ชอบเล่ทำมือต่อสู้ๆกันอะ โคตรมันเลยสมัยนั้น ตอนเย้นแม่จำมารับทุกวันตรงเวลาด้วย สมัยนั้นยังอยุ่บ้านคอนโดห้องเล็กๆอยุ่เลย ครับ พอช่วง ประมาณประถม ผมเริ่มโตขึ้นมาหน่อย อ้วนขึ้นด้วย ก้ได้เพื่อนมาเยอะแยะและ ทั้งกลุ่มที่สนิทมาก ก็ แบ็ง โจ้ ขวัญ นุ๊กใหญ่ หมู วสิน และอื่นๆอาจลืมเลือนไปบ้าง แต่รู้สึกว่าดีใจมากเลยทีได้ เจอเพื่อนพวกนี้ แล้วเราก้แอบชอบน้องคนนึงด้วยนะชื่อน้องโบ๊ทเป้นคนแรกเลยมั้งที่มีความรักแอบชอบเขา
เขาเป้นรุ่นน้องเรา2ปี แล้วหลังจากนั้นไม่นาน โบ้ก้จบ ป6จากสุโรจน์วิทยาไป รู้สึกดีและชอบกับ ร ร นี้จริงๆที่ได้เรียนมา9ปี กว่า ขอบคุณครับ สรย....

              หลังจากนั้นตอนมัธยม ผมได้เข้า ใน รร ฤทธิรณงค์รอน เป้น รร ที่ไม่ดังอะไรมากมายนัก แต่ก้ไม่แย่อย่างที่คิด ได้เพื่อนดีๆจากร ร นี้เยอะเหมือนกัน    ตอนที่เราอยุ่ ร ร นี้ ตอน ม1 เราก้หนัก90กว่าแล้ว หลังจากนั้น     สิ้นสุด ม3 นําหนักเราอยุ่ที่ 117  อ้วนมากสมัยนั้น เราเคยคิดว่าเราคงไม่มีแฟนแล้วละเพราะที่เราอ้วนมาก  "ผมจะขออยุ่กับแม่คนเดียว ตอนนั้นที่ผมคิด" เนื่องด้วยที่ผมอ้วนแต่ก็ค่อนข้างแข็งแรง เลยไม่มีโรคอะไร 
            ส่วนเรื่องน้องโบ๊ท รุ่นน้องที่ผมแอบชอบหลังเลิกเรียน ตอน ม1 ผมไปร ร เก่าทุกวัน ไปวันไหนใจจะขาดเพราะอยากเจอน้องโบ๊ท ถึงบางครั้งไม่ได้คุยกันก็เถอะ นานๆๆๆมากจะได้แอบแซวนิดหน่อย ผมก้ไปทำอย่างนี้จน  น้องเขา จบ จาก สรย ออกไป ความรุ้สึกตอนนั้นผมรุ้สึกว่า คงไม่ได้เจอน้องเขาอีกแล้วเลย มาดักรอ หน้าป้าย รถเมล ตรงข้าม ร ร สรย เห้นน้องเขานั่งรถกลับบ้านไป จนลับสายตา ตอนเวลา 4.45นาที ผมจำได้เลยละ หลังจากนันผมก้ถ้าไม่มีอะไรก้จะไมได้ไป ร ร สรย อีก จนตอน ม3แทบไปน้อยมากๆ บางวันไปหวังไว้ว่าเพื่อน้องเขาจะมาหาที่ร ร มั้ง  นี้และความรักครั้งแรก 555แอบชอบแล้วก็แห้ว อิอิ  แต่พอไม่เจอตลอด2ปีที่ไม่เจอน้องเขาก็ยังชอบอยุ่ ถึง2ปี ทั้งๆที่ไม่เห้นหน้าเลย แล้วก้ไม่คิดจะจีบใครน้องจาก โบ๊ทคนเดียว

      ตอนอยุ่ ม3 มีเพื่อนสนิทเยอะมาก แต่พอจบมาก้ไม่ได้เจอกันเลย 
เอาละครับ!!! หลังจากนั้นผมจบ ม3 ได้เข้ามาต่อ ร ร พานิช แห่งนึง พณิชยการราชดำเนินนั้นเอง  ร ร นี้ ตอนที่เราเข้ามายังเป้นคนตัวอ้วนๆมากอยุ่เลย วันปฐมนิเทศน์วันแรก ได้เพื่อนห้องเดียวกัน ที่นั่งข้างคนแรกคือ ชื่อบอล!! บอลเป้นคนอิสลาม ออกแขกๆแต่มันหล่อแบบแขกๆอะ แต่ผิวดำไปหน่อย มีแฟนมาเยอะเหมือนกัน  
         บอลเพื่อนคนนี้บอกว่า เป็นคนแรกที่จุดประกายที่จะลดนําหนัก คนแรก โดยการที่มันบอกว่า ทำไมไม่ลด เดียวกุพาไปลดเอาป่ะ มันชวนไป ออกกำลังกายตั้งแต่วันแรก แล้วมันให้ความหวังเราว่า ถ้าเรา ผอม เราจะหล่อ  ผมก็เลย เชื่อซะ แอบดีใจนิดๆ    แล้วอีกไม่นาน ได้เพื่อนอีกคนนึงชื่อเป้ เป้เป้นคนอ้วน อารมณ์ดีมาก หัวเราะเก่ง ตอนผมเข้าไปผมอ้วนกว่ามันเยอะ มันนําหนัก85อะ ผม 117  สักวันอยากนําหนักเท่าไอ้เป้มั้ง ตอนนั้นคิด ตอนอยุ่ ช่วง ปวช ผมอยุ่ห้อง1/8 อาจารที่ปรึกษาเป้นฝ่ายปกครอง ใจดี แต่ก้ดุ ผมโดนเรียกไปใช้งานประจำเลย  
      อ่าเกิร่นเรื่องลดนําหนัก ผมได้ลดนําหนักอย่างเอาจริงวึ่งมีบอลเป็นเทรนเนอ ให้ เชื่อไหม ผมลดเดือนแรกภายใน15กิโล!!! โดยไม่ได้กินยาอะไรเลย แต่พอลดคนยังดูไม่ออกมาผอมลง ผมลดแบบว่า ผมชอบเดินบ่อยๆ แต่ข้าวเย็นจะไม่กิน ทำวิธีคล้ายๆของฮิเดะ คือ อยากได้อะไรเก้บตังไว้ ข้าวไม่ค่อยกินชอบเดินเล่นกับเพื่อน โดย เฉพาะไอ้หมู เพื่อนอีกคนนึง มันเป้นพวกชอบเที่ยวเหมือนกันไปไหนไปกัน เดินไปสะพานพุทธก้ไป เดินกลับก้ได้ ตอนนึงเดินจาก สวนลุมพินี มาท่าเรือ4พระยา โคตรไกลครับขอบอก แต่เราก้เดินเล่นกันได้ มีความสุขดี       แล้วผมเป้นพวกชอบซิทอัพด้วยสิ ทุกวัน ผมจะ ทำวันละประมาณ100ทีตอนแรกก้100 หลังๆบางวัน400 ตอนเช้า 100ที กลางวัน100ที ว่างๆ100ที แล้วตอนนอนก้100 ที ทำแบบนี้ตลอดกับการเดินเที่ยวนุ่นเที่ยวนี่ อะจะเน้นเดินอย่างเดียว 
 
      ตลอดที่เรียน ปวช มา ก้ชอบผุ้หญิงมีบ้างแต่ก้ชอบในใจไม่ได้บอก ก้เรามันอ้วน ใครจะมาชอบ  คิดแบบนี้ตลอด แล้วอีกอย่าง
      เรื่องความรัก !!!!  ผมเป้นพวกนิสัย จีบหญิงแบบห่วยมากๆเลย ไม่เคยจีบ จีบไม่เป็น คุยโทรศัพไม่เก่ง บางครั้งเราอยากลองคุยดุ แต่มันทำไม่ได้ พอถึงเวลาไม่รู้จะพูดอะไรออกไป   คนที่ชอบผมคงต้องชอบที่เป็นตัวผมจริงๆแน่เลย    ยังคิดอยุ่เลย เรียน จบ จะมีแฟนสักคนไหมนะ ..... ทุกครั้งที่ผิดหวังกับความรักมาตลอดมา และ ตลอดไป.............
      หลังจากที่เรียนจบ ปี1 ขึ้น ปี2 เดือนเมษา ที่แล้ว ผมนําหนัก117 เดือนเมษาปีนี้ผมนําหนัก80 แล้วปัจจุบันตอนนี้ ผมนําหนัก 74   ผมได้อยุ่ ห้องใหม่ 2/11 อาจารดี เพื่อนดี บ้าบอๆกันเยอะเหมือนกัน แล้วเรื่องผู้หยิงก้ยังไม่มีเข้ามาในชีวติสักคนมีแต่ชอบเขาอยุ่ยเดียว พอจะคิดที่จะลองจีบก้ โดนตัดหน้าไป พอบางคนที่คุยมานานๆก็เดินเพื่อนตัวเองแย่งไป  แล้วตอนนี้ก้คิดว่าจะจีบน้องคนนึง ซึ่งเราก็ยังไม่รู้เลยว่าเราจะทำยังไงเพราะผมเป้นคนคุยโทรศัพไม่เก่ง ขี้อาย จะคุยยังไงให้เขามารักมาชอบเราก็คงทำไม่ได้นอกจากชอบที่ตัวตนที่แท้จริงของเรามากว่า  แต่น้องเขาจะรู้ได้ไงละ นั้นสินี้และปัญหา เจอกันก้คงเจอยากแน่เลย แล้ว น้องเขาก้มีคนดูกันอยุ่ ด้วย ตอนนี้เราเลยไม่รู้ว่าเราจะทำยังไงต่อไป เราจะปล่อยอย่างนี้ต่อไปดีไหมนะ  หรือเราจะอยุ่ กับเพื่อนๆทุกวัน เวลาอยุ่กับเพื่อนจะไม่เหงา แต่พออยุ่คนเดียวจะเหงามาก เพราะถ้าไม่ไป ร ร ก้จะอยุ่คนเดียว  จะได้เจเพื่อนก้คือที่ ร ร เพราะเพื่อนแต่ละคนบ้านไกลมาก ไม่ได้เจอ เฮ้อ ตอนนี้ผมก็จะทำตัวใหม่กับเพื่อนๆห้องใหม่ จะสนิทกับเพื่อนทุกคน จะช่วยอะไรก็ช่วยได้ โบ้พร้อมช่วยเหลือทุกคนเสมอ ถ้าไม่เกินกำลังโบ้เกินไป โบ้ยินดีครับ ^ ^  
                                   เมื่อไหร่จะได้ใช้คำว่า"เรา"กับคนบางคน และเหมือนคู่รักคนอื่นๆ 
    ใครทนอ่านจนจบก้เก่งหน่อยละ โบ้ก้ไม่รุ้เขียนไปได้ไงเยอะขนาดนี้ไม่เคยพิมไรเยอะขนาดนี้เลย แต่ว่าอะนะวันนี้มันอยากเขียน ใครจะอ่านไม่อ่านก้ได้ครับ แค่เขียน ประวัติตัวเองไว้เฉยๆ เพื่อนจะได้ไม่ลืมความหลังเก่าๆ 

ชื่อ โบ้
อายุ    16     สถานะ โสด 
ชอบกิน  ทุกอย่างที่แม่ทำ 
ตอนนี้เรียน ปวชปี 2
มี่พี่น้อง2คน
เกิดวันที่ 10 พย 2533 
สิ่งที่อยากทำมากที่สุด   เล่นกีต้าเก่งๆ ให้คนที่เราชอบฟัง 
สิง่ที่อยากได้   อยากได้ แฟนน่ารักนิสัยดีแล้วรักโบ้นานๆ(ไม่มีหรอก)
ถ้าขอพรได้3 ข้อ     1 ขอให้เพื่อนและคนที่รู้จักทุกคนมีความสุข
                               2 ขอให้ทั้งโลกรักกานคร้าบๆๆๆคนทั้งโลกรักกันอะไรก้ดีไปหมดจริงมะ
                               3 ไม่ข้ออะไรแล้ว เก็บไว้ให้แฟนขอ

                                               The   End.....................

Forever love forever dream