 มกราคม 2552  |
| อา. |
จ. |
อ. |
พ. |
พฤ. |
ศ. |
ส. |
| | | | 1 | 2 | 3 | | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 |
|
|
|
 |
|
View : 132 Post : 7
23 มิถุนายน 2551
ชื่อตอน : คิดถึง จปร. ค่ายสุดเจ๋ง(รุ่น167)
เกริ่นเรื่อง : ไม่ใช่รักหวานแหวว แต่มันคือความผูกพัน..... (อยากให้พี่คนใดคนหนึ่งได้อ่าน)
ก่อนที่เราจะได้ไปเข้าค่าย เราไม่อยากไปเลยสักนิดเพราะจากที่เพื่อนเล่ามามันโหดสุดโหด
เราเกือบจะไปบอกครูว่าไม่ไปแล้ว เราคิดว่าเราโชคดีสุดๆที่ครั้งนี้เราติดสินใจไม่ผิด
เพียงเพราะเราคิดว่ามันเป็นครั้งเดียวในชีวิต เราก็เลยตัดสินใจที่จะไป....
การไปครั้งนี้ทำให้เราได้รู้ว่า ถึงพี่ที่มาดูแลเราเพียงแค่ 3 วัน 2 คืน
จะทำให้เรารักและคิดถึงได้ เราเคยคิดว่าคนที่อยู่ด้วยกันไม่กี่วันจะร้องไห้กันทำไมเมื่อ จากกัน
พอได้เจอกับตัวเอง วันนี้เราเข้าใจ เข้าใจแล้วว่าพวกเค้ารู้สึกอย่างไรกัน
ก่อนจะไปถึงค่าย พี่เค้าพาเราไปดูสถานที่ต่างๆของ รร. นายร้อย จปร.
ในช่วงนี้เราก็ไม่รู้สึกอะไรเพราะคิดว่ามาแค่แป๊ปเดียว ทนๆหน่อยเดี๋ยวก็ได้กลับบ้านแล้ว
จากที่พี่พาเราไปดูสถานที่ต่างๆ จนในที่สุดเราก็ถึงค่ายสักที
ความรู้สึกก็ยังไม่ต่างไปจากตอนแรกเลย คือเราไม่อยากอยู่ที่นี่
ถึง รร. จะสวยมากๆก็เหอะ
ก้าวแรกที่ลงจากรถ มีพี่นักเรียนนายร้อยมาช่วยยกกระเป๋าให้ ยกให้น้องทุกคนโดยที่เราไม่ต้องบอก
พี่เค้าพูดครับกันทุกคำ แต่เรื่องแค่นี้ไม่ได้ทำให้เราประทับใจถึงที่สุด
แต่ความรู้สึกก็เปลี่ยนไปนิดๆ เออ พี่เค้าก็ใจดีแฮะ
จนได้เจอกับพี่ปกครอง พี่เค้าใส่ชุดสีดำ ในสายตาเราตอนนั้น เอ่อ น่ากลัวนะเพราะพี่เค้าไม่ยิ้มสักนิด
พี่ปกครองก็มี พี่ไบว์ต พี่เค้ก พี่เหน่ง และ พี่เอ้ แล้วก็พี่ผู้หญิงตามมากันอีก 3-4 คน
แล้วพี่เค้าก็เลือกน้องให้มายืนกันเป้นแถวๆ แล้วแบ่งเป็นสี ซึ่งเราไม่ได้อยู่กับเพื่อน เราได้อยู่กับเพื่อนเราแค่คนเดียว
เราได้อยู่สีเขียวมี พี่ป๋งป๋ง เป็นพี่เลี้ยงชายให้เรา ถึงพี่เค้าจะไม่หล่อเหมือนพี่นายร้อยคนอื่นๆ
แต่พี่เค้าดีสุดๆ เราไม่เสียใจที่ได้เค้าเป็นพี่เลี้ยงเลย ส่วนพี่เลี้ยงผู้หญิงมี 3คน พี่ฝน พี่น้ำตาล และพี่อีกคนเราจำชื่อพี่เค้าไม่ได้
เพราะเราไม่ค่อยได้คุยกับพี่เค้า ส่วนพี่เลี้ยงผู้หญิงที่ไปครั้งนี้เรารู้สึกรักพี่น้ำตาลสุดๆ เพราะเค้าจะคอยมาเล่นกับเสมอๆ
อาจเป็นเพราะอะไรก็แล้วแต่ เรามีความผูกพันกับพี่ทุกคน ถึงจะจำชื่อไม่ได้ก็เหอะ แต่ถ้าเราเจอเราจำหน้าได้แน่นอน
ยังมีพี่ธุรการณ์ เป็นพี่ที่คอยดูแลเราเรื่องอาหารการกิน และอะไรอีกหลายๆอย่าง
และยังมีพี่บันเทิง ชอบเข้ามาทำให้เราฮาได้ตลอด แต่ก็โดนพี่ปกครองไล่ไปทุกครั้งเช่นกัน 555+
ถ้าอยู่ในเหตุการตอนนี้คงขำกันขี้แตก - - เล่นเกมส์อะไรไม่เคยเล่นได้จบสักเกมส์
แต่......พี่เค้าก็พยายามมาเล่นด้วยเสมอๆ ตอนที่พี่ปกครองไม่อยู่
ในช่วงเวลาที่อยู่ที่ค่าย ถ้าเราเดินผ่านพี่ปกครองต้องขอโทษทุกครั้ง
ถ้าไม่ขอโทษพี่เลี้ยงเราก็จะถูกทำโทษ เราก็ไม่รู้เหมือนกันทำไมต้องแคร์
เพราะพี่เลี้ยงก็ไม่ใช่ญาติเรา ไม่ใช่พี่เรา ไม่ใช่คนที่เราเคยรู้จัก
แต่ความรู้สึกตอนนั้น เราไม่อยากให้พี่ที่คอยดูแลเรา พี่ที่เป็นห่วงเราเสมอต้องลำบาก
ห่วงว่าเราจะกินข้าวอิ่มมั้ย? ถึงแม้ว่าตัวเองจะไม่ได้กินก็ตาม
ห่วงว่าเราจะเหนือยรึป่าว ทั้งๆที่ตัวเองก็ทำอะไรมากกว่าเราด้วยซ้ำ แต่....ไม่เคยคิดที่จะห่วงตัวเอง
ห่วงว่าเราจะไม่สบายรึป่าว?
ห่วงว่าเราจะนอนหลับสบายมั้ย แต่ตัวเองได้นอนตอนตี3 ตื่น ตี5
ถึงเวลากินข้าวน้องกินไม่หมด พี่ก็ต้องเป็นคนกินของที่น้องเหลือ
แต่พี่ก็ไม่เคยโทษน้องสักคำ แต่พูดกลับมาว่า "ไม่เป็นไรหรอกครับ อร่อยจะตาย" ด้วยรอยยิ้ม
เราก็อยากจะยิ้มตาม แต่คิดดูนะจะยิ้มได้มั้ย ในเมื่อเค้าต้องมากินของเหลือจากน้องๆ ถึงแม้จะไม่ใช่เราก็เหอะ
แต่เค้าก็กินต่อหน้าเรา เราเห็นชัดๆ ในความรู้สึกเรา เราไม่อยากให้ใครต้องมากินของเหลือจากเรา
ก่อนที่เราจะได้กินข้าวมื้อนี้ พวกเราทุกคนถูกฝึก ถูกทำโทษ เราไม่โกรธพี่ปกครองเลยสักนิด ก็ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน
ทั้งๆที่เค้าให้เรา งอเข่า หลายๆครั้ง นอนหมอบ หรือแม้แต่กางมุ้ง
แต่เรารู้สึกว่าเวลาที่พี่เค้าให้เราทำ เหมือนว่าเค้าจะกลัวเราเมื่อย เค้าไม่เคยให้เรากางมุ้งนานๆ
เค้าจะให้เราเอาลงก่อน ถึงค่อยกางใหม่ นี่เราคิดเองนะ เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าพี่เค้ารู้สึกแบบนี้รึป่าว?
แล้วหลังจากกินข้าว พี่ปกครองเค้าก็ปล่อยให้เราได้ไปอาบน้ำ
เค้าบอกว่าต้องอาบทุกคนนะ แต่ด้วยเรารู้ว่าจากเพื่อนๆก่อนแล้วว่าเวลาอาบมีนิดเดียว
ทำให้พวกเราหลายๆคนโกงนิดหน่อย ด้วยการไม่อาบนั่นเอง แค่ล้างหน้าแปรงฟันเป็นอันว่าจบ
พอกลางคืนพี่เค้าทำพิธีเปิดค่าย แล้วก็มีมาถ่ายทอดความรู้จากการเสียดินแดนของไทยเราเมื่อสมัยก่อน
เราคิดว่าถ้าเราไม่ต้องเสียดินแดนเลย ประเทศไทยจะใหญ่เป็น2เท่าของ ที่มีอยู่ตอนนี้
เวลาเค้าหยิบพื้นที่ ที่ต้องเสียไป มันทำให้เราใจหายเหมือนกันนะ
แล้วพี่บันเทิงก็เข้ามาทำให้เราขำ ให้เรามีความสุขก่อนจะเค้านอนในคืนนี้
ก่อนเข้านอน พี่เค้าก็มีขนมมาให้กิน ความรู้สึกเราคือไม่เลย ไม่อยากกินเลย จะอ้วกอยู่แล้ว - -*
ผลสุดท้ายเราก็เรียกพี่ป๋งมาช่วยกิน เรากินไป2ชิ้น พี่ป๋งเหมาไป4 เราคิดดูนะน้องๆทั้งสีเรียกให้พี่ป๋งช่วยกินอย่างเดียวเลย
แฮ่ๆ ก็มันไม่ไหวแล้วอ่ะ -*-
แล้วก็ได้เข้านอน แต่ก็ต้องตื่นมาตอนกี่โมงไม่รู้ พี่เค้ายึดนาฬิกาไปหมด ลงมานอนกางมุ้งกันสบายใจเลย -*-
ด้วยเหตุที่ว่า ให้นอนแล้วไม่นอนนั่นเอง หลังจากพี่เค้าทำโทษเส็ด เค้าก็ให้เรากลับไปนอนต่อ
ให้นอนนานมากๆๆ เรารู้สึกว่าเรานอนที่บ้านยังไม่นานเท่านี้เลย เข้าค่ายอะไรสบายกว่าอยู่บ้านอีกว่ะเนี่ย - -
พอตื่นมาพี่เลี้ยงของแต่ละสี ต้องมายืนงอเข่ากันตั้งแต่เช้าเลย งอเข่าแล้วเรียกน้องตื่นไปด้วย
ถ้าน้องยังลงมาไม่ครบพี่ก็ห้ามหยุด
น้องก็วิ่งกันใหญ่เลยที่นี้ จ้ำพรวดๆ 55+ นึกก็แล้วขำ
แล้วเวลาทรมานก็กลับมาหาเราอีกครั้ง นั่นก็คือ ข้าวเช้านั่นเอง - -
ข้าวและโอวันติน เยอะมาก ของเมื่อวานเรายังไม่ย่อยเลย ต้องกินใหม่อีกแล้ว
วันนี้น้องเร่งสปีดกินจึงทำให้ แต่ว่าเราไม่รู้เลยว่าเช้าวันนี้พี่เลี้ยงของเรา จะไม่ได้กินอะไรเลย.....
วันนี้เค้ามีสถานีให้เข้าไปฝึก ก็มีสถานีของพี่บันเทิง พี่ธุรการณ์ และที่ขาดไม่ได้ พี่ปกครอง
พี่เค้กเป็นพี่ปกครองที่เราเห็นเค้าแอบยิ้มบ่อยๆ ชอบแกล้งน้องๆ เรารู้สึกว่าถ้าเค้าไม่ได้เปนพี่ปกครอง เค้าคงใจดีสุดๆ
เวลาพี่เค้าบอกแถวตรง คำว่าแถว ต้องให้เราสูดหายใจจนได้ยินเสียง ฮืดๆ ไม่งั้นพี่ท่านเค้าจะไม่ยอมหยุดกันเลยทีเดียว
เหมือนสนุกที่ได้แกล้งน้องๆ พี่เค้าก็เลย แถว แถว แถว สั่งให้เราแถวอยู่นานเหมือนกัน พอพูดแถวทีก็มีกระตุกยิ้ม -_,-
ยิ้ม+หน้าขรึมๆ 555+ พี่เค้าคงไม่รู้ว่าพวกน้องเห็นพี่เค้ายิ้มอ่ะ
และแล้วเวลาก็ผ่านเลยไป มันก็เปนช่วงเย็นของวันที่2ที่เราได้มาเข้าค่ายซะแล้ว
วันนี้มีกิจกรมมรอบกองไฟ ถึงมีเวลาให้คิดบทคิดคำพูดอะไรต่างๆ เพียงแค่นิดเดียว เวลาซ้อมก็ไม่มี
แต่เราคิดว่า เพื่อนเราทุกๆคนที่ออกมาแสดงของแต่ละสี ทำได้ดีนะในเวลาแค่นี้
พี่เหน่ง 1 ในพี่ปกครอง วันนี้เค้าออกมาแสดง ที่มีให้เป่าไฟแล้วพุ่งอ่ะ เราไม่รู้ว่ามันเรียกว่าไร
เค้ามาควงไฟ พร้อมกับพี่อีกหลายๆคน คืนนี้ผ่านไปด้วยดีนะ เราสนุกมากเลย ^___________^
คืนนี้เราได้นอนเต้มอิ่ม อิ่มมากๆ จนเราคิดว่ามันอิ่มเกินไปรึป่าวหว่า?
แล้วตอนเช้าพี่เลี้ยงต้องมางอเข่าอีกเช่นเคย
เมื่อวานคนที่นำออกกำลังกายคือพี่ปกครอง ส่วนวันนี้พี่บันเทิงได้มาเปนคนนำออกกำลังกาย
ท่าของพี่เค้า มีสาระมั่ก มากหรอ?
เหอๆ แต่หนุกดี แค่เห็นหน้าพี่เห้ + ท่าของพี่เอก ก็ฮากันขี้แตก = ="
แล้วข้าวเช้าก็ผ่านไป ก่อนที่จะถึงข้าวมื้อสุดท้ายของวันนี้
พีธุรการณ์ก็เอาเรื่องการคลอดลูกของแม่มาให้ดู และให้เราทำกิจกรรมอีกหลายๆอย่าง
เราจากที่ไม่ค่อยร้องไห้ ไม่หวั่นไหวกับเรื่องแบบนี้ แต่พี่เค้าก็ทำให้เราน้ำตาปริ่มได้เหมือนกันนะ
แต่กลั้นเอาไว้ ไม่ชอบร้องไห้ต่อหน้าคนอื่น ถึงเราจะเป็นผู้หญิงก็เหอะ
ข้าวมื้อสุดท้ายของวันนี้ มีความสุขที่สุด เนื่องจากเราไม่จำเป็นต้องกินให้หมดบวกกับ ได้กินพร้อมกับพี่เลี้ยง พี่ธุรการณ์ และพี่ปกครอง
ที่ได้กินแบบนี้เปนเพราะพี่ธุรการณ์ขอพี่ปกครอง ให้เราได้กินร่วมกับพี่วิทยากร พี่คนแรกที่หายไปจากที่ตรงนี้ ก็คือ พี่ไบว์ตนั่นเอง
ส่วนพี่ปกครองที่เหลือก็ต้องรับกรรมอย่างเช่น พี่เค้ก น้องๆเรียกมาป้อนข้าวกันเต็มไปหมด ที่ต้องป้อนก็เพราะว่าพี่เค้กเองนั้นแหละ
เป็นคนบอกว่า ให้กินข้าวๆกับพี่ๆได้ แต่พี่ๆที่ได้กินต้องห้ามใช้ช้อน ไอ้ตอนแรกเราก็ตกใจนึกว่าพี่ต้องใช้มือกินซะอีก
ดีนะที่พีเค้าพูดต่อมาว่า ให้น้องป้อนครับ พี่ดุ่ย 1 ในพี่ธุรการณ์ที่หน้าตาดี เรากับเพื่อนลงความเห็นว่าพี่เค้าหน้าเหมือน น้อย วงพลู
ผลจากหน้าตาดีของพี่ทำให้ น้องสาวหลายๆคนเรียกมาป้อนข้าวจนกลืนกันไม่ลงเลยทีเดียว -*- น่าสงสารจัง ฮ่าๆๆๆ
และแล้วพี่บันเทิง ก็เข้ามาทำให้เราขำอีกเช่นเคย พี่เค้าไปยึดหมวกของพี่ปกครองมาใส่ไว้เอง แล้วทำตัวขรึมเหมือนเปนพี่ปกครอง
แล้วก็เปลี่ยนกฏทั้งหมดที่ปกคองชุดเก่า(ชุดพี่ไบว์ตอ่ะ) เปลี่ยนท่าทางอะไรหลายๆอย่าง
แล้วก็ไปจับตัวพี่ปกครองมา แล้วให้พี่ปกครองทำทุกท่าที่เคยให้พวกเราทำ แต่พี่เค้าก็ทำให้ขำได้
โดยที่พี่ไบว์ตยังคงเสต็ปเดิม ไม่ยิ้ม+ทำหน้าตาย -..- พี่เค้กก็ฮาแบบที่เราคิดไว้จริงๆด้วย
ถึงเวลาที่ตอนแรกเราอยากให้มาถึงนักหนา นั่นคือเวลากลับบ้าน
พี่เค้ามีพิธีลา พี่ทุกคนที่อยู่ในการทำค่ายครั้งนี้มายืนล้อมรอบน้องๆ ไม่อยากเชื่อว่าเยอะขนาดนี้
เพราะพี่บางคนเราก็ไม่เคยเห็น จนเราได้รู้จากพี่ปกครองว่า
พี่ที่เราไม่เคยเห็นนั้น เค้ายอมให้น้องไม่ต้องรู้จักเค้า เพื่อที่จะคอยมาทำความสะอาดห้องน้ำให้เราได้ใช้
ทำอะไรหลายๆอยากให้เรา โดยไม่เปิดเผยตัวเอง เค้ายอมให้น้องไม่รู้จัก ยอมให้น้องจำชื่อของตัวเองไม่ได้
และยอมให้น้องจำหน้าตัวเองไม่ได้ เพียงเพื่อให้เราสบายที่สุด ได้ห้องน้ำสะอาดๆใช้โดยที่เราไม่เคยนึกแปลกใจว่าทำไมห้องน้ำสะอาด
ถึงช่วงที่พีๆเค้ามาพูดลาน้องๆ น้องก็ร้องไห้กันระงม ตอนแรกเราก็หงิดนิดๆเกือบปริ่มเหมือนกัน
แต่มันมีเหตุทำให้เราขำ ขำไม่หยุดเนื่องด้วยเพื่อนเราคนข้างหลัง ชี้ไปให้ดูพี่คนนึงเหมือนพี่เค้ายืนหลับ
มันทำให้เราขำ แต่ก็ดีเหมือนกันเราไม่อยากร้องให้อยู่แล้ว เราไม่ชอบน้ำตาตัวเอง และไม่ชอบเห็นคนอื่นร้องไห้เช่นกัน
จนมาถึงพี่เห้บอกลา เพื่อนเรามันหัวเราะพร้อมน้ำตา เพราะพี่เค้าหน้าตลกนั่นเอง เราจากที่มีต่อมขำจากมะกี๊ มันทำให้เราขำเข้าไปอีก
จนมาถึงพี่ปกครอง ซึ่งพี่ไบว์ตเป็นตัวแทนของพี่ปกครองพี่เค้าบอกพวกเราว่า
"น้องๆครับ พี่เคยสอนน้องของพี่ไม่ให้เป้นคนอ่อนแอ พี่สอนให้น้องเข้มแข็ง น้องบางคนอาจจะไม่ชอบพี่เกียดพี่
แต่มาวันนี้พี่เห็นน้ำตาของน้องๆทำให้พี่ต้องเบือนหน้าหนี บางครั้งพี่เห็นรอยยิ้มของน้องพี่ก็ดีใจด้วย
แต่พี่..... พี่ไม่สามารถจะไปร่วมสนุกกับน้องๆได้ เพราะพี่เป้นพี่ปกครอง พี่ใส่หมวกสีดำ ใจพี่ก็ต้องดำ" แล้วพี่เค้าก็ทุบที่อกตัวเอง
ช่วงนี้เราสะเทือนสุดๆ ถึงตอนแรกเราจะขำแต่มาถึงตอนนี้พี่เค้าทำให้เราสะเทือนได้ เราคิดว่าถ้าเราไม่ได้ขำอยู่เราต้อง
น้ำตาตกแน่ๆเลย แต่เราก็ยังนิ้ม ยิ้มต่อไป พี่ไม่อยากเห็นน้องร้องน้องก็ไม่ร้อง(ถึงจะมีอะไรแฝงก็เถอะ)
พี่เค้าพูดต่อมาว่า "ในเหมือนเป็นเพราะหมวกใบนี้ น้องก็จะไม่ได้เห็นมันอีก"
แล้วพี่ปกครองทุกคนก็ถอดหมวกทิ้ง แล้วเดินหายไปจากที่นี้ ช่วงนี้พวกพี่เลี้ยงของแต่ละสี
ได้เข้ามาหาน้อง บอกลาน้อง และมีพี่หลายๆคนที่ร้องไห้ ถึงเป้นลูกผู้ชายพี่เค้าก็ร้องไห้
แล้วพวกเราทุกคนก็ได้ไปขึ้นรถของแต่ละคัน ระหว่างทางเดินที่จะไปขึ้นรถพี่ทุกคนยืนอยูด้านข้าง
ข้างซ้ายและข้างขวาเต็มไปหมด พี่เค้าไม่อยากให้เราเศร้า ก็ยังอุตส่าเอากลองเอาอะไรมาตีให้เรายิ้มได้ก่อนกลับ
มาถึงวันนี้เราได้เหนพี่ทุกๆคนยิ้ม อย่างพี่ไบว์ตที่ไม่คเยยิ้มให้เห็นเราก็ได้เห็น เป็นครั้งแรกและ.........ครั้งสุดท้าย
ความรู้สึกของเราในวันนีต่างจากวันแรกโดยสิ้ยเชิง ไม่ใช่เราไม่อยากกลับบ้าน แต่ถ้าให้เราอยู่ต่อเราก็จะอยู่ 55+
ถ้าพี่คนใดคนหนึ่งได้อ่านไดอารี่อันนี้ ฝากบอกพี่ทุกคนด้วยว่าคิดถึงสุดๆเลย
ถึงเจอกันข้างนอกพี่อาจจะจำน้องไม่ได้ ก็เข้าใจน้องเยอะขนาดนั้น - -
ขอบคุณพี่ไบว์ตที่ทำให้น้องเหม็นสุดๆ จากการไม่อาบน้ำ ก็อยากบอกพี่ว่าไม่มีน้องคนไหนเกียดพี่หรอก อย่าเศร้าๆ คิดถึงพี่จะตายไป
ขอบคุณพี่เค้กที่ทำให้น้องปวดหลังกันระบมไปหมด จากการที่พี่แถวๆๆ ก็คิดถึงพี่นะ (ถ้าจะแอบยิ้มขอให้เนียนๆหน่อยนะพี่)
พี่น้ำตาลที่ถามว่าได้อาบน้ำรึป่าวก่อนกลับ ไม่ใช่ว่าพี่เหม็นแต่ว่าถามดูเฉยๆ หน้าเสียเลยอ่ะ ฮ่าๆ คิดถึงพี่ม๊ากกกกกกกกมากก
พี่ฝนก็เรียบร้อยสุดๆไปเล้ย เรียบร้อยได้อีกนะพี่ คิดถึงพี่เหมือนกัน
พี่คนนี้ขอโทษที่จำชื่อไม่ได้ แต่พี่ก็เป็นคนเดียวพี่ทำให้น้องคิดว่า กินอิ่มจะอ้วก ดีกว่าไม่ได้กินนะ ขอบคุนเน้อ คิดถึงพี่ด้วย(ถ้าพี่ได้อ่านมาบอกชื่อกับบน้องด้วยนะ ^^)
พี่ป๋งป๋ง พี่ที่รับทุกอย่าง พี่ที่คอยผูกเชือกรองเท้าให้ ถึงพี่ไม่หล่อพี่ก็เท่สุดๆไปเลย ร้องซอมบี้เพราะนะเนี่ย 555+ คิดถึงพี่ป๋งป๋งป๋ง
ขอบคุณพี่ธุรการณ์ที่ทำให้กินมะเขือเทศ ที่เกียดที่สุดในชีวิต ขอบคุณจิงๆ
และน้องของพี่คนนี้ก็คิดถึงพี่ทุกคนที่ไม่ได้เอ่ยชื่อมา จำได้ไม่หมดทุกคนแต่จำหน้าได้ รู้ว่าพี่หวังดี
ขอบคุณพี่ทุกคน ถ้ามีโอกาสได้ไปอีก ก็จะไปนะ (ขอบคุณที่ใช้คำว่าน้องของพี่ ทำให้ดูสนิทกันขึ้นเยอะเลย)
คิดถึงพี่ๆที่สุดเลย...
เยาวชนพัฒนารุ่นที่ 167(น้องคนหนึ่ง)
บ๊ะบายพี่ทุกคน ขอให้หล่อๆสวยๆกันทุกคน ^_____________^
|
|
