กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วมีเด็กชายคนหนึ่งชื่อน้องวิน เขามักจะถูกเรียกว่า เจ้าตัวยุ่งอยู่เสมอๆ ตอนเช้าเมื่อน้องวินทานอาหารเช้าเสร็จแล้ว เขาก็เอาเศษขนมปังที่ทานเหลือ ไปโปรยให้ปลาในบ่อกิน แต่ปลาสีแดงตัวเล็กดันทานขนมปังก้อนใหญ่เข้าไปจนติดคอ แต่ดีที่เจ้าปลาคายเศษขนมปังนั้นออกมาก่อน และมันก็ว่าน้ำหนีไป ตกบ่ายน้องวินก็เข้าไปเดินเล่นในป่า และเจอลูกหมากำลังจะจมน้ำน้องวินเลยเข้าไปช่วย แต่ลูกหมาตกใจรีบวิ่งหนีจนไปตกบ่อโคลนอีกบ่อ ลูกหมาส่งสายตาให้น้องวินว่า เขาเป็นเจ้าตัวยุ่งอีกแล้ว พอตอนดึก น้องวินคิดเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ก็ร้องไห้ออกมาแล้วก็เคว้งก้อนหินลงไปในบ่อน้ำหน้าบ้านอย่างเก็บกด แต่ทันใดนั้น ก็มีเต่าเฒ่าตัวหนึ่งโผล่ขึ้นมา . .
"จะเรียกก็ปลุกกันดีดีก็ได้นี่นา ไม่เห็นต้องมาปาหลังคาบ้านข้าอย่างนี้เลยนะไอ้หนู"
น้องวินปล่อยโฮออกมาเต็มที่ เพราะเขาได้ทำให้คนอื่นเดือดร้อนอีกแล้ว
"ถ้าเป็นไปได้ น้องวินจะขออยู่คนเดียว จะได้ไม่ต้องทำให้ใครต้องเดือดร้อนอีก"
"ถ้าเจ้าต้องการอย่างนั้นจริงๆ เจ้าก็จงเดินไปตามทางนี้ และมองหาดวงดาวที่มืดที่สุน ขมุกขมัวที่สุด และปล่าวเปลี่ยวที่สุ่ด ที่นั้น เจ้าจะสมปรารนา"
ทันใดนั้น น้องวินก็เดินไปตามทางที่เจ้าเต่าเฒ่าชี้ไป และมองหาดาวดวงนั้น เขาเห็นมันแล้ว แต่มันอยู่ไกลเหลือเกิน . . .