มีคนมากมายนะ พูดกับเราเสอ ว่าเราน่ะเหมือนทอม(กะอีแค่ท่าเดินอานะอาจจะของใช้นิดหน่อย)

บางคนก็บอกว่าเราดูเงียบ บางคนก็บอกว่าเราพูดมาก (ตกลงจะเป็นอันนั้นยังไม่รู้ชีวิต)

ด้วยความที่เราเป็นคนที่ไม่ไปพูดกับใครก่อน

 เพื่อนสนิทเราก็เช่นกัน 

ดูๆไปมันก็เหมือนคู่ทอมดี้ ใช่เลย ก็เราตัวติดกันแน่นปึกราวกับปาท่องโก๋

เราน่ะเกลียดการร้องไห้ที่สุด และเราก้ทำให้เพื่อนสนิทที่สุดของเราร้องไห้

หมดสิ้นคำว่าเพื่อนไปช่วงเวลาหนึ่ง

มันก็เหมือนแก้วที่แตกนำมาต่อกันยังไงก็ยังเหลือรอยร้าว

จนเราย้ายร.ร. เราก็ได้เจอกับเธอ

ภาพพจน์ทอมของเราหายไป

เราได้พบกับคำว่า \\\"รัก\\\"

ให้ตายสิ นี่ครั้งแรกในชีวิตเลยนะ ที่ฉันจะมีความรักแบบนี้

ความรักที่สมหวัง

แต่วันนี้เราก็ทะเลาะกัน เป็นครั้งแรกที่เราทะเลาะกัน

เรารู้ว่าเราผิด เราไม่รู้จะทำยังไงดี

เธอเงียบ เงียบจนเราไม่กล้าพูดด้วย

คำขอโทษที่ดูเหมือนธาตุอากาศที่เอ่ยไปแล้วไม่มีความหมาย

เราควรทำอย่างไร 

ร้องไห้ ร้องไปเสียใจไปแต่ทำไมน้ำตาไม่เคยกลับมาทำให้เรารู้สึกดีขึ้น

ยิ่งร้องภาพของเพื่อนเราในวันนั้นยิ่งชัด

มนุษย์ทุกคนล้วนมีความกลัว

ตอนนี้น่ะเรากลัวจนไม่รุ้จะทำอย่างไรดี

ขอโทษนะที่เราทำเหมือนไม่เชื่อใจ

ขอโทษที่ทำให้เธอเสียใจ

ขอโทษที่ทำให้เธอร้องไห้

ขอโทษสำหรับคำพูดแย่ๆ

ขอโทษนะ ขอโทษ

หวังว่าเราจะกลับมาเป้นเหมือนเดิมนะ

รักเธอที่สุด

RP