สวัสดีเพื่อนๆ แฟนคลับนิยายเรานะ
พึ่งกลับจากทำงานแล้วลงไปอ่านคอมเมนท์

ไรท์เตอร์ยอมรับว่าดอง แต่ใครๆที่อยู่ ม.3 คงรู้ดีใช่ไม๊
ว่าเวลาว่างมันไม่ค่อยจะมี ชีวิตมีแต่เรียน

พยายามหาทางมาอัพ แล้วไรท์ก็ยังมีอุบัติเหตุ
ผลโหวตส่วนใหญ่บอกให้ปิด ไรท์ก็จะปิด

เห็นคอมเมนท์แล้วเจ็บปวดเบาๆ
จะบอกว่าไม่เสียใจก็ไม่ใช่ กุไม่ซุปเปอร์เกิร์ล

ยังไงก็ขอโทษด้วยสำหรับคนที่รอจนทนไม่ได้
และสำหรับคนที่ไม่พอใจไรท์เตอร์

ไม่แปลกที่จะมีแต่คนไม่ชอบหน้าอ่ะนะ
กุไม่ใช่คนดีไม่ได้ประเสริฐอะไร
นิสัยแบบนี้แหละ ถึงแต่งนิยายสองเรื่องนี้ออกมาได้

สำหรับใครที่ผิดหวังไรท์เตอร์ก็ขอโทษด้วยค่ะ
ไม่มีแรงกายและแรงใจจะแต่งต่อจริงๆ

เพราะงั้น ถ้าใครอยากได้นิยายเรื่องนี้ เมนท์มาบอกในไอดี
หรือโซเชียลของไรท์ แล้วจะแต่งลงเวิร์ด ส่งไปให้นะ

อยากจะเอาไปแต่งต่อหรือ เก็บไว้อ่านไรท์เตอร์ไม่ว่าค่ะ
ยกให้ ไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว

ไม่ได้ประชดแต่พูดออกมาอย่างที่ใจคิดไว้
รับไม่ได้ก็ไม่เป็นไร

แล้วถ้า ข้อความนี้รบกวนก็ขออภัย
แล้วก็ขอโทษอีกครั้งสำหรับแฟนคลับทั้งแปดสิบกว่าคน
ที่รอคอยติดตามผลงานอยู่ ขอบคุณค่ะ

It's Me & Ask Me