Timeless เวลาเหลือน้อยสำหรับเรา

ที่ร้านดอกไม้ของยอนฮี

“ยอนฮี!!!!”เสียงผู้ชายคนหนึ่งดังมาจากข้างนอก

“มาแล้วค่ะ”แล้วยอนฮีก็เปิดประตูออกไป

“เซอร์ไพร์ตมั้ยยอนฮี”ฮันคยองที่เรียกยอนฮีเมื่อกี้ถือช่อดอกไม้ช่อใหญ่ไว้ข้างหน้ายอนฮี

“......จะบ้าเหรอฮันคยอง......”ยอนฮีพูด เก็บความเขินไม่ได้เลยนะเนี่ย

“ไปเถอะฉันมีอะไรจะบอก”แล้วฮันคยองก็เดินเข้าไปในร้าน

 

“นายมีอะไรเหรอฮันคยอง”ยอนฮีถามแล้ววางช่อดอกไม้ไว้ที่เคาน์เตอร์

“.....ยอนฮี”ฮันคยองเรียกเอรินเบาๆ

“อะไร”ยอนฮีก็ดูเหมือนจะตั้งใจฟังเหลือเกิน

“คือว่า...ยอนฮี...ฉันรักเธอ...”ฮันคยองพูดแล้วนั่งลงบนพื้นคุกเข่าลง

“ฮันคยอง.....”ยอนฮีที่ดูเหมืนอจะตกใจมาก

“แต่งงานกับฉันนะยอนฮี”ฮันคยองหยิบกล่องแหวนออกมา เปิดกล่อง

“นาย....”ยอนฮีเริ่มน้ำตาคลอเบ้า

“นะแต่งงานกับฉันนะ”ฮันคยองยืนยัน

“.....................”

“ฉันสัญญาจะไม่ทำให้เธอผิดหวัง ฉันสัญญาจะไม่ทำให้เธอร้องไห้ แต่งงานกับฉันนะ”ฮันคยองบอก

“อือ”ยอนฮีที่น้ำตาไหลแล้วก็ตอบรับ ฮันคยองก็หยิบมือเธอมาแล้วใส่แหวนหมั้นหมายไว้ก่อน

“ยัยขี้แงไม่ต้องร้องไห้นะ”แล้วฮันคยองก็เข้ากอดยอนฮี

“ไม่ได้ร้องสักหน่อยตาบ้า นี้แน่ะ”ยอนฮีหยิบขวดฉีดน้ำใกล้ๆมาฉีดเข้าที่ผมของฮันคยอง

“เล่นเหรอ เล่นเหรอ”แล้วฮันคยองก็หยิบขวดฉีดน้ำใกล้ๆมาฉีดใส่ยอนฮีเช่นกัน

“................................”ทั้งคู่ก็เล่นไป หัวเราะไป โดยที่ยอนฮีใส่แหวหมั้นของฮันคยองแล้ว

“ถ่ายรูปกัน”ฮันคยองชวน

“อือๆ”แล้วฮันยองก็เอากล้องของตัวเองออกมาถ่ายรูปซึ่งมีทั้งรูปคู่รูปเดี่ยว

“แล้วเดี๋ยวจะเอารูปมาให้นะ วันศุกร์เดี๋ยวฉันจะมาหานะ ได้มั้ย”ฮันคยองถามคู่หมั้นตัวเอง

“ยังไงก็ได้ขอให้นายมาหาฉันล่ะกันนะฉันจะเตรียมกรอบรูปไว้รอนะ”ยอนฮีบอก

“ได้”ฮันคยองจะหอมแก้มยอนฮีแต่มีเสียงนี้ขึ้นมาก่อน

“กริ้งงงงงงง”เสียงโทรศัพท์ของฮันคยองนั้นเอง

“ฮัลโลครับ”ฮันคยองรับสาย ส่วนยอนฮีก็เอาดอกไม้ที่ฮันคยองให้มาใส่แจกัน

“อีกแล้วเหรอครับ ครับเดี๋ยวผมจะรีบไปครับ”ฮันคยองพูดแล้วกดวางสายไป

“ยอนฮีฉันต้องรีบไปแล้ว เดี๋ยวฉันมาหานะ ไปนะ”

“อือ”ยอนฮีต้องตอบก็เมื่อฮันคยองเป็นตำรวจนี้น่า ต้องทำคดี แล้วฮันคยองก็รีบออกไป ขับรถสปอตส์สีเทาออกไปทันที

“...เฮ้อ...”ยอนฮีถอนหายใจ แล้วดูแหวนหมั้นที่ฮันคยองใส่ให้เธอ เป็นเหวนที่มีแต่ความรักจริงๆ ยอนฮีเหลือบไปเห็นกล้องของฮันคยองที่วางอยู่บนโต๊ะ

...รีบจนลืมกล้อง ไม่ไหวเลยฮันคยอง...ยอนฮีคิดแล้วเก็บกล้องไว้ในลิ้นชัก

...แต่เอ๋ะ ถ้าลืมไว้ก็ไม่ได้รูปน่ะสิ เดี๋ยวเอาไปให้ที่ร้านล้างรูปให้ดีกว่า...ยอนฮีคิด แล้วเอากล้องออกมาจากลิ้นชัก หยิบกุญแจร้าน แล้วเดินออกมาปิดร้าน แล้วเดินข้ามถนนไปที่ร้านถ่ายรูป

“สวัสดีค่ะพี่ยอนฮี”เลียงยี่ลูกของเจ้าของร้านถ่ายรูปทักยอนฮี

“สวัสดีเลียงยี่ นี้ล้างรูปให้หน่อยสิเออขอกรอบรูปด้วยนะ”ยอนฮีบอก แล้วยื่นกล้องให้เลียงยี่

“พี่ฮันคยองลืมกล้องไว้อีกแล้วเหรอค่ะ”เลียงยี่ถามยอนฮี

“ใช่ ก็เป็นอย่างนี้เรื่อยแหละ เออเลียงยี่ขอดูกรอบรูปได้มั้ย”ยอนฮีถาม

“ได้สิค่ะ ข้างหน้าเนี่ยไง”เลียงยี่บอกแล้วชี้มาตรงเคาน์เตอร์ด้านล่าง

 

“เดี๋ยวขอตัวไปล้างรูปก่อนนะค่ะ”เลียงยี่บอก

“จ้ะๆ”ยอนฮีก็เดินมาดูกรอบรูป มีลวดลายเยอะเหมือนกัน

 

...ฮันคยองชอบแบบไหนน้า...ยอนฮีคิด

...ฮันคยองคงไม่ชอบแบบมีลวดลาย เอาแบบธรรมดาดีกว่า..ยอนฮีคิดแล้วหยิบกรอบรูปที่ไม่มีลายเป็นกรอบรูปไม้สีน้ำตาลออกทองๆ

 

...แบบนี้คงใช้ได้นะ...ยอนฮีคิด แล้วกลับไปนั่งที่เดิมเพื่อรอรูปที่ล้างเสร็จแล้วจากเลียงยี่

 

สักประมาณครึ่งชั่วโมงเลียงยี่ก็เดินออกมา

 

“ได้แล้วค่ะพี่ยอนฮี”เลียงยี่ยื่นถุงที่มีรูปอยู่ข้างในกับกล้องตัวโปรดของฮันคยอง

“จ้ะๆ นี้เลียงยี่กรอบรูปนี้ด้วยนะ”ยอนฮียื่นกรอบรูปให้เลียงยี่

“ค่ะ ทั้งหมดก็ xxx-xxxค่ะ”ยอนฮีก็หยิบเงินให้เลียงยี่แล้วเดินออกจากร้านถ่ายรูปเดินข้ามถนนไปที่ร้าน แล้วก็เปิดประตูร้านเข้าไป

 

แล้วยอนฮีก็เอารูปออกมาดู มีทั้งรูปอะไรก็ไม่รู้รูปทำหน้าแปลกๆก็มี แล้วก็มีอยู่สี่รูป ก็รูปเดี่ยวสองรูป กับรูปคู่อีกสองรูป ยอนฮีเอารูปหนึ่งใส่กรอบแล้วตั้งไว้หน้าเคาน์เตอร์แทนที่รูปของยอนฮีกับซีวอนที่ถ่ายกันตอนหลายปีที่แล้ว

 

ตกดึก เมื่อยังไม่ถึงเวลาปิดร้านยอนฮีก็ยังนั่งอ่านหนังสืออยู่หน้าเคาน์เตอร์จนมีเสียงรถดังขึ้นทำให้ยอนฮีหันขวับ

...เผื่อจะเป็นฮันคยอง...ยอนฮีคิด แต่ผลกลับกันคนที่มาคือซีวอนเพื่อนของเธอ ยอนฮีหันหน้ากลับไปอ่านหนังสือ

 

“ยอนฮี”ซีวอนเรียกคำเดียวแต่ยอนฮีก็ไม่ได้หัน ซีวอนเหลือบไปเห็นภาพของฮันคยองกับยอนฮี

--ตึก..--ตัก..--ตึกตัก.--ตึกตักตึกตักตึกตักตึกตัก--เสียงหัวใจของซีวอนเต้นดังขึ้นเรื่อยๆ และแรงขึ้นเรื่อยๆ

“อึ่ก...”ซีวอนเอามากุมที่หน้าอกทันที

 

ยอนฮีหันหน้ากลับมามองอีกครั้ง เธอเริ่มออกมาดูเพราะว่าเห็นซีวอนไม่ยืนอยู่ตรงหน้าร้านแล้ว

พอยอนฮีออกมาดูกลับกลายเป็นว่าซีวอนนอนกุมหน้าอกอย่างทรมาน

“ซีวอน!”ยอนฮีรีบพยุงซีวอนที่นอนอยู่ให้กลับมานั่งลง

“ยอนฮี เธอ.....หมั้น......กับ....ฮันคยอง.......แล้วเหรอ.....อึ่ก.....”ซีวอนค่อยๆถาม พร้อมกับจับมือข้างซ้ายของยอนฮีขึ้นมา

“.......ฉันจะไม่ตอบจนกว่าเธอจะไปโรงพยาบาล.....ไปนะซีวอน....เดี๋ยวฉันพาไป”ยอนฮีที่น้ำตาไหลเป็นทางพูดออกมา

“ไม่....ฉันจะไม่ไปจนเธอกว่าจะตอบ....เธอตอบฉันมาสิ”ซีวอนยิ่งกุมเสื้อแน่นขึ้นเรื่อยๆ

“ใช่...ฉันหมั้นกับฮันคยองแล้ว...พอได้รึยังนายอย่าดื้อสิ...ไปกับโรงพยาบาลกับฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ”ยอนฮีพยุงซีวอนให้ลุกขึ้น

 

“เอี้ยดดดดด..........”เสียงเบรกรถและเสียงจากไฟหน้ารถทำให้ยอนฮีต้องหลับตา

“ยอนฮี”ฮันคยองรีบออกมาจากรถ และมาช่วยยอนฮีพยุงซีวอนขึ้นรถ

 

“ฮันคยองนายไปโรงพยาบาลไหนก็ได้....เร็วๆเลยนะ”ยอนฮีบอกฮันคยอง

“อือๆ..”ฮันคยองก็ทำตาม แอบน้อยใจที่ยอนฮีเป็นห่วงซีวอนมากขนาดนี้

...พวกเขาเป็นเพื่อนกันนี้น่า ไม่มีอะไรหรอกน่า...ฮันคยองคิดในแง่ดี

 

“ซีวอนนายอย่าเป็นอะไร ซีวอน ซีวอน”ยอนฮีกุมมือซีวอนแน่น

“อึ่ก....แฮ่ก...แฮ่ก...ยอนฮี”ซีวอนพยายามพูดชื่อของยอนฮี ทำให้น้ำตาของยอนฮียิ่งไหล

 

...ก็เขาเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด ก็เขาเป็นคนที่รู้ใจเรา ก็เขาเป็นคนเดียวที่อยู่ข้างเราเวลาไม่มีฮันคยอง ก็เขาเป็นคนที่อยู่ข้างเราเสมอ ก็เขาเป็นเพื่อนสนิทของฉัน ฉันไม่ยอมเสียเขาไปง่ายหรอกนะ...ยอนฮีคิด

 

ฮันคยองแอบมองทั้งสองคนเป็นระยะระยะ เพื่อดูให้แน่ใจว่าไม่เป็นอะไร

 

พอถึงโรงพยาบาล

 

คุณหมอรีบหาซีวอนเข้าไปตรวจทันทีไม่นานนักก็ออกมา

“คุณเป็นญาติของโชซีวอนรึเปล่าครับ”คุณหมอรีบเข้ามาหาฮันคยองแทนทีจะเป็นยอนฮี

“ครับๆ”ฮันคยองก็ตอบรับ คุณหมอพาฮันคยองไปคุยในห้องคนไข้ของซีวอนโดยทิ้งยอนฮีไว้หน้าห้อง

 

สักสิบนาทีฮันคยองก็ออกมา

 

“ว่าไงฮันคยอง”ยอนฮีรีบเข้ามาถาม

“ซีวอนไม่เป็นไรน่า ไม่ต้องห่วงแล้วนะ”ฮันคยองบอก

“แล้วไอ้ท่าทางทรมานของเขาแบบนั้นมันคืออะไร หมอบอกนายรึเปล่า”ยอนฮีถาม

“เออน่ะ เธอจะไม่เข้าไปดูซีวอนหน่อยเหรอ”ฮันคยองถาม

“เข้าสิ”ยอนฮีรีบเข้าไปดูซีวอนทันที ฮันคยองก็ยืนอยู่หน้าประตู คงไม่อยากขัดเวลาของเพื่อนสนิท (รึเปล่า)

 

ในห้องพิเศษ820

 

ซีวอนหนุ่มหน้าใสนอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาล

“ซีวอน”ยอนฮีจับมือซีวอน และตกใจมากที่มือเย็นเฉียบ

...นายเองก็เป็นคนเย็นชา มือนายยังเย็นขนาดนี้เลย ฉันไม่น่าปล่อยให้นายอยู่คนเดียวในคอนโดฯของนายเลยซีวอน...ยอนฮีคิด

“ทำไมนายต้องถามเรื่องฉันกับฮันคยอง....”ยอนฮีพูดขึ้นมาลอยๆ โดยที่ไม่รู้เลยว่ามีใครยืนมองดูอยู่

 

เช้าของอีกวัน

 

“ยอนฮี”เสียงสดใสดังมาจากหน้าร้าน

“จ้ะๆ”ยอนฮีก็รีบออกไปเปิดประตู

“อ้าวฮันคยอง”ยอนฮีทัก

“หวัดดีคร้าบบบบ ยอนฮีฉันขอกล้องคืนได้ป่ะ”ฮันคยองพูด

“ได้ๆ เข้ามาสิ”ยอนฮีให้ฮันคยองเดินเข้ามาในร้าน

 

ฮันคยองก็เหลือบไปเห็นภาพที่อยู่ในกรอบที่เป็นรูปที่ถ่ายกันเมื่อวาน

“ยอนฮีเธอไปล้างรูปมาแล้วเหรอ”ฮันคยองถามแบบตกใจ

“อือ ก็เมื่อวานนายลืมกล้องไว้ฉันเลยเอาไปล้างให้น่ะ แล้วก็นี้รูปของนาย”ยอนฮีพูดแล้วเปิดลิ้นชักเอารูปที่เหลือออกมา

“นายจะเอาไปทำอะไรก็ได้นะแล้วแต่นาย”ยอนฮีบอกแล้วเดินเข้าครัวไปเพื่อที่จะเอาคุ้กกี้ที่เพิ่งอบไปออกมาจากเตา

 

ฮันคยองเดินตามยอนฮีไปแล้วสวมกอดเข้าที่ด้านหลังของยอนฮี

 

“ playSound(); showPoll(); แฟนคลับ [0]
Add เป็นแฟนคลับ Blog นี้
แจ้ง Blog ไม่เหมาะสม

C o m m e n t
1
	1 I_Love_TVXQ บอกว่า : แงงงงงง  นังยอนฮีมันคือครายยยยยย กุไม่รู้จักง่าๆๆ  อิจฉามานๆๆๆ ชอบตอนเนี่ย!! ----> “ฉันสัญญาจะไม่ทำให้เธอผิดหวัง ฉันสัญญาจะไม่ทำให้เธอร้องไห้ แต่งงานกับฉันนะ” PS.  แน่นอน! พ่อแม่กูสำคัญกว่า แต่กูจะเทิดทูญดงบังก็เรื่องของกู...มืงไม่ต้องมาเสีอกนะครับคุณ DOK...ปล.กูไม่ได้บังคับให้ใครมาเข้าไอดีของกู -*- จะเข้ามาหาเรื่องกูทำเหื้ยไร?!! สันดาน!!!!! 21 ก.พ. 50 / 06:33
1