* ** ** *- -



กลับมาอีกครั้งกับฟิวขาวดำ
*เม้นสีขาวด้านขวากันนะ
เอาจริงจริงป้ะ ไม่เคยเห็นสีอื่นเท่าไหร่ในไดนี้ 
เอาเหอะยังไงภาพเฮียขาวดำรูปนี้ก็ดูดีมากก
จริงทำให้ฮวาต้องเสียสติไปสลายเงินมาเลยอ้ะ,,



ดูเหมือนว่า สองอาทิตย์ที่แล้ว ฮวาจะไม่ได้ทำการแตะต้องไดอารี่
เนื่องมาจากมีการสอบเกิดขึ้นและในวันนี้ หลังจากการสอบเสร็จสิ้นลง
ฮวาก็จะมาระลึกอดีตเล่าเรื่องราวก่อนสอบให้ฟัง

ยังจำได้ดีกับวันสุดท้ายในห้องเรียนม.4



(รูปซ้ำขออภับแก้ไม่ได้แล้ว - -^)
ชม.สุดท้าย เป็นช่วงเวลาที่วุ่นวายมากก
แต่ละชีวิตในห้องม.4/4 ต่างว้าวุ่น
มีทั้งซ้อมรำ ทั้งขุดคุ้ยเรื่องละคร
ทั้งถ่ายรูปทำเรื่อง เรื่องผม
และยังเป็นช่วงเวลาจ้อของเห็ดอีกด้วย..

ม.4 แม้มันจะดูผ่านไป
แต่ฮวาก็จะคิดถึงมันอย่างสม่ำเสมอแล้วกันนะ
ขอบคุณ คุณครูนฤมล ศรีภิรมย์
ที่คอยดูแลพวกเรามามากมาย
ขอบคุณ คุณครูบุรินทร์ภัทร ที่ดูแลเรามามากเช่นกัน
สุดท้าย เพื่อน เพื่อน ม.4/4 ทุกคน...รักนะ,,,



อันนี้เป็นขอกินเติมพลังก่อนสอบจ้ะ ^___^,,
แซนวิชไข่กะเอแคร์ชีสอร่อยเหาะ!!




ติวเข้ม,,บ้านเจ๊ใหญ่
ภาพทางขวาเป็นภาพของสาวแสนอัจฉริยะ
เธอเป็นอาจารย์หลักที่คอยติวเข้มให้แก่พวกเรา
คุณภาพดียิ่งกว่าปรมาจารย์คนไหน ๆ
แต่น่าเสียดาย ที่สุนัขในบ้านของเธอ ดุไปหน่อย..




สามภาพนี้สองสาวกำลังเดินทางในความมืด
เพื่อกลับไปยังที่อยู่อาศัยของตน
หลังจากไปตะลอนกันที่เซนทรัลเวิลมาแล้ว
หนทางช่างยาวไกล รอรถเมล์น๊านนานนน แหน่ะ,,




สุดท้ายขอแปะภาพเจตนารมของโบว์แดงจ้ะ




บางทีวันนี้ก็เป็นวันเกิดของเรานะ? 555
2 มีนาคม 2552
ฮวาก็ดูแก่ขึ้นอีกปีอย่างรวดเร็ว 17 แล้ว โฮ่ว
เร็วเกินไหมเนี่ย ปีหน้า 18 ไม่อยกาจะคิดว่าเฮียก็จะสามสิบ ฮ่าฮ่า
เอาเหอะ อายุเป็นเพียงตัวเลขจะได้ไหม

ปีนี้ฮวาดีใจกับวันเกิดมากเลยนะ
มีอะไรที่ไม่คาดคิดมากมาย

ฮวาอ่ะไม่หวังอะไรกะวันเกิดแล้วตั้งแต่ที่มันเป็นวันสอบ
แต่แบบวันนี้ดีใจมากๆ ๆ ที่เพื่อน ๆ ทำให้ฮวาดีใจมากๆเลยอ่ะ
ตอนแรก ๆ  ฮวาก็ดูงี่เง่าอ้ะ ขอโทษจริงๆ
เกลียดนิสัยนี่ของตัวเอง เหลือทน..

อยากจะ ขอโทษอีกครั้ง ที่ทำตัวแย่ๆ อย่างนั้น
และขอบคุณเพื่อน ๆ อีกครั้งที่ดีกับเราเหลือเกิน
พิซซ่าวันนี้อร่อยมาก อร่อยจริงๆ ฮวาไม่ค่อยได้กินพิซซ่าอย่างนี้หรอก
ดีใจ มากมาก ขอบคุณนะ

แต่ว่า บางที อาจจะเมาชีสแล้วล่ะ 5555



ขอบคุณ โมเดรินท์ อยู่ด้วยกันนานๆ


อันนี้เป็นภาพเบื้องหลัง ก่อนจะได้นั่งกินพิซซ่ากัน ^___^,,


ขอบคุณนะ ที่ร่าเริงกันสม่ำเสมอเลยจ้ะ


ฮวาอยากส่งคำขอบคุณถึงทุกคน

บาบากะม.แม่ โต๊ะ น้าเฟีย  เลี้ยงฮวามาจนวันนี้
จนไม่รู้จะขอบคุณเป็นภาษาอะไรดี
แต่บอกได้ว่า รักที่สุดในโลกเลยยย

โมเดรินท์ ขอบคุณที่อยุ่ข้าง ๆ กันมาจนวันนี้
มิตรภาพนี้ ดีที่สุดเลย รักทุกคน และขอบคุณมากๆ 
ทั้ง เกตุ หมิง ปรางค์ ปอย อสิ มิ้น น้ำ ผัก เร เสา มายด์ ตาล หมี่ จ๋อม
ขอบคุณมาก มาก ที่สุดเลยยย

เพื่อน เพื่อน ที่อวยพรให้เราเหลือเกิน
เราก็อยากขอบคุณเธอให้มากๆ เหลือเกิน ^___^,,

เฮีย ขอบคุณที่หล่อวันหล่อขึ้น ให้ฮวาได้เห็นนะ (ฮ่าๆ)

ขอบ ขอบ ขอบ คุณที่สุดเลย!!
ขอขอบคุณที่ไม่ใช่แค่ขอบๆ*





อ้วนแล้ววววววววว ทามากิซังอ้วนแล้วว
ดีใจที่สุดใลกเลยจ้ะ ที่รักกก
หน้าออกเลยอ้ะ ปลื้มมม
อ้วนอ่ะดีแล้ว แต่ไม่เอาอืดนะ
รักษาสุขภาพด้วย ตอนนี้หล่อวันหล่อคืนนะ
หลงรอบที่ล้านแล้ว อิอิ,,

16

"เอ้า อ้ะ หนึ่ง อ้ะ สอง และก็สองสามสี่ !! ต๊ายยย!!"
 เสียงเจ๊ลำไยดังก้องทั่วอพาตเมนต์เมื่อเธอเห็นโบวี่
เดินเหี่ยวๆ ออกมาจากห้องเพื่อมาร่วมกายบริหารยามเช้า
กับเธอพร้อมกับดวงตาที่ทั้งบวมและแดงก่ำ
"อือออ..."ความจริงหน้าที่ดูเหมือนยังไม่ตื่นของเธอก็แย่พอควร 
แต่สภาพเธอตอนนี้มันแย่ยิ่งกว่า..เดิมซะอีก
จะมีใครสักกี่คนกันที่รู้ว่า..เมื่อคืน เธอร้องไห้ซ้ำแล้วซ้ำอีกกี่ครั้ง..

ร้องจนเธอรู้ว่า...น้ำตาไม่ได้ช่วยอะไร

"โบวี่...เจ๊ว่าวันนี้หนูลางานเถอะจ้ะ เหี่ยวขนาดนี้ไหวหรอเนี่ย?"
เจ๊ลำไยถามด้วยความเป็นห่วงพร้อมกับ
จับหน้าจับตาโบวี่ประกอบไปด้วย
"อือ..หยุดไม่ได้หรอค้ะ เพิ่งจาเข้ามาทำ..มันไม่ดี.."
โบวี่เสียงอ่อยลงทุกทีเธอพยายามเดินกลับ
ไปอาบน้ำแต่งตัวในห้องของตัวเองเพื่อออกไปทำงานอย่างไร้เรี่ยวแรง
"น่าสงสารจริง..ตัวก็รุ่มๆ จะเป็นลมเป็นแล้งไปกลางทางรึเปล่านะ.."
เจ๊ลำไยพูดพร้อมกับมองแผ่นหลังของโบวี่
ที่กำลังเข้าห้องของตัวเองไป

"สวัสดีคา.."โบวี่กล่าวสวัสดีกับทุกคนที่ทำงานด้วยเสียงต่ำสม่ำเสมอ 
ทำเอาพนักงานหลายคนถึงกับหลุดขำเสียงนั้นของโบวี่
"คุณโบวี่..เป็นอะไรรึเปล่าค่ะ หน้าซีดเชียว.."สุ
ดาที่เดินถือถาดน้ำชาเข้ามาสังเกตุสีหน้าของโบวี่อย่างละเอียด
"ม่าย..เป็นไรค้ะ..แค่รู้สึกไม่สบายนิดน่อย"
โบวี่พูดแล้วฝืนยิ้มเล็กๆให้สุดา เธอไม่อยากต้องทำให้เพื่อนหรือคนอื่น
มากังวลกับเรื่องของตนเอง อีกอย่างก็คือบรรยากาศ
รอบๆตัวเธอก็ดูเหมือนจะมีแต่ควันสีดำทั้งนั้น
ทำให้คนนั่งข้างๆอย่างกระถินที่เพิ่งจะดีกันเมื่อวานรู้สึกไม่ดีไปด้วย

"ยัยฝรั่งนี่เป็นอะไร...เธอรู้มั๊ยมยุรา??"
กระถินตัดสินใจถามเพื่อนสนิทอีกคนที่นั่งข้างๆกัน
"ไม่รู้..."แต่ดูเหมือนฝั่งนี้ก็อารมณ์บูดพอกัน..
"นี่..ยัยฝรั่ง..เป็นอะไรน่ะมัวแต่นั่งเหี่ยว งานการไม่มีทำรึไง.."
เธอจึงตัดสินใจถามเอาเองเลยก็ได้
"เปล่าคา...งาน...ค้ะ..ทำงาน.."
โบวี่พูดไม่เป็นภาษาพร้อมกับทำท่าจะค้นหางานที่ทำค้างอยู่เมื่อวานใน
กระเป๋า เพื่อเอาขึ้นมาทำต่อ..แต่..
"กระเป๋า!!!!"โบวี่ตาถล่นทันที เมื่อเธอได้สติ กระเป๋า 
กระเป๋าของเธออยู่ไหน..เมื่อวานเธอก็มึนๆ จำไม่ได้
สักนิดว่ากระเป๋าหายไปตอนไหน..ทำยังไงดีล่ะนี่ 
ในนั้นมีทั้งพาสปอตร์ เงิน มือถือ แล้วก็บัตรสำคัญอีกมากมาย
ที่สำคัญยังมีงานสำคัญที่ต้องทำส่งให้ทันภายในวันนี้อีกด้วย ซวยแล้วโบวี่เอ๊ย!!

"กระเป๋า..กระเป๋าอยู่ไหน!!"
โบวี่แตกตื่นแล้วค้นหากระเป๋ารอบๆ ตัวเธออย่างร้อนรน เธอแย่แน่ๆ
ถ้ากระเป๋าเธอหายไปจริงๆ เธอจะเอาเงินที่ไหนกินอยู่..เ
อาเวลาที่ไหนมาทำงานที่ทำมาตลอด 3 วัน
เพื่อทำส่งให้ทันในวันพรุ่งนี้...

น้ำตาเริ่มเอ่อล้นในใจเธออีกครั้ง..
ทำไมพระเจ้าต้องใจร้ายกับเธอขนาดนี้ด้วยนะ..
เธอเริ่มคิดหาวิธีแก้สารพันแต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ทันคิดอะไรต่อ..
เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหลังเธอ

"คุณโบวี่ครับ...หัวหน้าแผนกฝ่ายการผลิตเรียกพบตรงห้องชงกาแฟครับ.."
พนักงานหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามา
บอกเธอแล้วก็จากไป..อา..งานเข้าซะแล้ว 
หัวหน้าแผนกอื่นจะมาเรียกเธอทำไมนะ..เขาจะตำหนิอะไรเธอรึเปล่า?
ทำไมปัญหามันเยอะขนาดนี้นะ 
และมันก็เยอะจนโบวี่ต้องเดินกุมขมับไปตลอดทาง จนถึงห้องชงกาแฟ

"สวัสดีค้ะ..ดิฉัน โบวี่ ค้ะ.." 
โบวี่กล่าวเสียงหงอยก้มหน้าลงอย่างหดสู่ เธอไม่รู้ว่าหัวหน้าแผนกคนนี้
จะเรียกเธอมาพบทำไม แต่สังหรณ์ของเธอก็คิดไว้ก่อนแล้วว่ามันต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ
"เฮ้อ...รู้ชื่อคุณซักที..."
แต่ผิดคาดเพราะ เสียงตำหนิที่คิดกลับกลายเป็นเสียงคุ้นเคยที่กล่าวอย่างอารมณ์ดี
ทำเอาโบวี่เงยหน้าขึ้นมาอย่างตกตะลึงชายหนุ่มร่างสูงตรงหน้าไม่ใช่ใครอื่นเลย

"คุณพอนสัก.."โบวี่ตะลึงซักพักก็ทบทวนคำว่า 
หัวหน้าแผนกฝ่ายการผลิต อยู่ในสมองหลายสิบรอบ
เธอคิดไม่ถึงว่าพนักงานที่ดูหนุ่มอย่างพรศักดิ์จะมีตำแหน่ง
เป็นถึงหัวหน้าแผนกการผลิตที่ใหญ่ที่สุดของบริษัท

"ครับ...คุณโบวี่....นี่ของคุณรึเปล่า.."
"กระ...เป๋า"คราวนี้โบวี่ถึงกับ ตะลึงตึงตึง ทีเดียว 
กระเป๋าของเธอ กระเป๋าของเธอไปอยู่ที่เค้าได้ยังไงกันนะ
"ก็คุณรีบร้อนกลับ เลยลืมมันไว้น่ะสิ"พรศักดิ์กล่าว
แล้วส่งกระเป๋าและรอยยิ้มให้โบวี่อย่างใจดี
"ข่ะ..ขอบคุณค้ะ..ฉันคิดว่ามันจะหายไปแล้วซะอีก.. ^___^"
โบวี่กล่าว รอยยิ้มน้อยๆ เริ่มผุดขึ้นบนใบหน้า
ของเธอ โดยที่เธอไม่รู้ตัวเลยว่า 
หน้าตาเธอดูมีความสุขแค่ไหน เมื่อได้อยู่ใกล้ๆ กับพรศักดิ์

แต่ถึงกระนั้นคนสองคนนี้จะหารู้ไม่ว่า 
ตอนนี้ที่ข้างนอกของห้องชงกาแฟที่มีเพียงบานประตูบางๆ กั้นจะมี
หญิงสาวคนหนึ่งยืนแอบฟังบทสนทนานี้ด้วยความแค้น..

"ขอบคุณมากๆ เลยนะค้ะ"
โบวี่กล่าวขอบคุณอีกครั้งก่อนจะบอกลาพรศักดิ์แล้วเดินออกมาจากห้องชงกาแฟ
"อย่าลืมอะไรอีกล่ะ'พรศักดิ์ตอบกลับมาด้วยความหวังดี ก่อนที่เค้าจะหันมายุ่งกับชาที่ชงไว้ต่อ..

"คุณพรศักดิ์ขาาาาา"เสียงแหลมหวานดังมาจากหน้าประตู..
และเมื่อมองไปก็ไม่ใช่ใครอื่น สนิมแฟนสาวของ
พรศักดิ์เค้านั่นเอง..
"อ่าว...จะมาดื่มกาแฟหรอ?"พรศักดิ์ถามสนิมด้วยอารมณ์แจ่มใส
"ไม่ใช่สักหน่อย..ก็มาหาคุณพรศักดิ์เนี่ยแหละคะ!!"
สนิมกล่าวอย่างอารมณ์เสียพร้อมกับค่อยๆ 
เดินเข้าไปหาพรศักดิ์อย่างไม่ค่อยพอใจ
"อารมณ์เสียอะไรครับเนี่ย..ผมก็แค่ถามดู.."
พรสักดิ์มองหญิงสาวที่เดินมากอดแขนของตนอย่างเอ็นดู
"เชอะไม่มีอะไรก็ได้...ว่าแต่คุณพรศักดิ์น่ะ อารมณ์ดีจังนะค่ะ เจออะไรมาละเนี่ย?"
สนิมปล่อยเสียงแหลมออกมาสยบในประโยคเช่นเดิม
"อืม...ไม่มีอะไรหรอก''
พรศักดิ์อ้ำอึ้ง แต่สีหน้าเขาบ่งบอกอย่างชัดเจนเลยว่า เมื่อกี้แฮปปี้แค่ไหน
"งั้นหรอค่ะ..ว่าแต่เมื่อวานหลังจากกินข้าวกับหนิมแล้วไปไหนต่อรึเปล่าค่ะเนี่ย?"
สนิมเกาะแขนพรศักดิ์แล้วถามอย่างซักไซร้
"เปล่าหนิ..ผมกลับบ้านเลย..ทำไมหรอ?"พรศักดิ์ก็พูดไปซดกาแฟไป...
"เปล่าค่ะ ก็หนิมอยากรู้นี่หน่าว่า คุณจะกลับไปทำอะไรบ้าง..."
สนิมกล่าวด้วยเสียงแหลมแล้วเงยหน้ายิ้มให้กลับพรศักดิ์...

"แหม..ตอนนี้บเมื่อกี้หน้าตายังกะคนละคน..
ยัยคนอมทุกข์เมื่อกี้ ไปไหนแล้วล่ะ?"
กระถินถามโบวี่ด้วยน้ำเสียงประชดประชัน..
แต่แอบแฝงด้วยความห่วงฝย  ตอนนี้โบวี่ดูอารมณ์ดีขึ้นมาก
ก็ได้ทั้งกระเป๋าทั้งกำลังใจคืนนี่หน่า

"เอาล่ะ!! ทำงานๆ"โบวี่กล่าวกับตนเองแล้วก็เริ่มงานทำงาน
อย่างขะมักขะเม้น งานชิ้นนี้สำคัยกับเธอมาก
เธอทำโปรเจ็กค์นี้คนเดียวมา 3 วัน แล้ว 
เหลือเพียงไม่กี่อึดใจ..เธอก็จะทำมันจนเสร็จ..!
"Yeahhh เสร็จแล้ววว!"โบวี่กล่าวเสียงดังหลังจากที่งมกับงานชิ้นสำคัญอยู่หลายชั่วโมง

"เย็นแล้ว ไปกินข้าวกันเหอะ โบวี่.."
กระถิ่นเป็นฝ่ายเอ่ยปากชวนโบวี่..หลังจากที่งานของตนก็เสร็จเช่นกัน
มยุราตามไปด้วย แม้ว่าวันนี้เธอจะดูอารมณ์บูด ๆ ก็ตาม
"อื้อ.."โบวี่ตอบตกลงอย่างร่าเริง โดยที่หารู้ไม่ 
ว่าหายนะอันร้ายแรงกำลังคืบคลานมาหาเธอ..

"หึ...มีความสุขมากใช่มั๊ย.."
"งานนี่สินะ ที่มันตั้งหน้าตั้งตาทำถึง สามสี่วัน"

"คอยดู..ฉันจะให้แกได้ทำมันใหม่ไปเลยทั้งเดือน!!"

"ปึ๊บ....."

ติดตามต่อ เชื่อเหอะ,,



พรุ่งนี้ไปทำขอให้พี่ ๆ กัน
แป๊ดนะแป๊ดกระเป๋าเลื่อม!
นี่หรือคือปิดเทอมม - -
บางจะเกร็งแม่งฮา!!
แฮปปี้เบิดเดย์ตัวเอง 
ขอบคุณมากๆๆ เพื่อน ๆ ทั้งหลาย
ใช้วันหยุดให้คุ้มกันนะ
รักเธอทุกคน
เข้านอนและฝันดีนะจ้ะ,,,



กอแก้ว - ขอบคุณเธออ่ะ อุส่ามาแฮปให้ล่วงหน้า
กาด ขอบคุณมากๆๆ อ้ะ กำลังใจดีดีจากเธอมีเสมอ
ปอย ขอบคุณมากๆๆ เธอมากเช่นกัน วิ่งผ่าฝน!
เกตุ มันเขินนะเว้ย!
ช่อย รักเธอคนที่เป็นช่อย
หมิง ขอบคุณนะ ขอบคุณ
เร เหดน่ารักร่วมชะตากรรม
ปรางค์ เรากำลังจะวาดให้เธอล่ะ
มิ้น ขอให้เล็บหายขาด!
จ๋อม ทะเลก็ดูดีแต่ผู้ปกครองไม่สนับสนุนอ้ะ
มายด์ ได้ดูสมใจอยากแล้วล่ะสิ
ญาณิน แขนนิ่มม น่ารักจริงนะเธอ
น้ำ ขอบคุณ ขอบคุณ
เสา เธอคนนี้น่ะ ขอบคุณมากๆ นะ
ก.กวาง วันเกิดฉันล่ะ!
ตว รักเธอนะ
ตต ห่างหาย ไม่ห่างเหิน
ซิ่ม เหดน้อยต่อรร.นี่เปล่าเนี่ย?
กิ่ง อยากจับแก้มอ้ะ
นะนี๊ รักก้นเธอ
แพคคู่ น่ารักสม่ำเสมออ
เฮีย อ้วนแล้ววววว โว้ววว!!

แล้วเจอกัน,,





อันนนี้