สวัสดีท่านผู้มาเยือนทุกท่าน... ขอต้อนรับเข้าสู่ค่ำคืนที่แสนมืดมิด

สถานที่ที่มีแต่ความเงียบเหงา อ้างว้าง ความเศร้าโศก

เมื่อท่านเข้ามายังสถานที่แห่งนี้แล้ว... ขอให้ท่านอยู่เงียบๆ อย่าส่งเสียงดังรบกวน 'พวกเขา' อย่างเด็ดขาด

..... ขนนกสีขาวบริสุทธิ์ที่ล่องลอยอยู่ท่ามกลางราตรีกาล .....

..... เคยไหม? ที่บางครั้งรู้สึกอ้างว้าง โดดเดี่ยว .....

..... เคยไหม? ที่ต้องจมอยู่ในความเหงาและโศกเศร้าเพียงลำพัง .....

ความรู้สึกเหล่านั้นมาพร้อมกับความมืดมิดเสมอ แต่หากยอมรับและทำความรู้จักกับมันดีๆ แล้ว...

จะรู้ว่า.... ความมืดเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด

เคยสังเกตบ้างหรือไม่? ว่าในเวลาที่เราเดียวดาย จะมีบางสิ่งคอยอยู่เคียงข้าง

ใช่... ความมืดจะคอยอยู่เคียงข้างในยามที่เราเหงา

คอยปลอบประโลมในยามเราเหนื่อยล้าหรือเศร้าสร้อย

..... ในยามที่เรามีความสุข สังเกตไหม? ความมืดจะแอบซ่อนอยู่

รอ... รออยู่เสมอว่าเมื่อใด...

เมื่อใดที่เราต้องการใครสักคน  มันจะมาอยู่เป็นเพื่อน

หากมีเรื่องทุกข์ใจ... ความมืดจะรับฟังโดยไม่ปริปากใดๆ และไม่มีการนำเรื่องของเราไปนินทาให้ผู้อื่นฟัง

แม้จะพูดคุยกันไม่ได้ แต่เมื่อได้อยู่ด้วยแล้วกลับรู้สึกสบายใจ.... จริงไหม?

….. ดวงจันทร์ …..

คุณเคยคิดอยากจะเป็นดังเช่นดวงจันทร์ไหม?

ดวงจันทราที่สูงส่ง คอยส่องแสงนำทางให้แก่ผู้คนในยามค่ำคืน

สิ่งที่มีตัวตนเพียงในยามราตรี… ในยามกลางวัน จะถูกลืมเลือนไป

ถูกบดบังด้วยแสงสว่าง ด้วยดวงสุริยันที่สูงส่งกว่า

Talk!!

สวัสดีอีกครั้งครับทุกคน ผมกลับมาใหม่หลังจากดองไอดีทิ้งไว้นานมาก เพิ่งจะมีเวลามาอัพนี่ล่ะครับ

รู้สึกว่าจะยังหนีไม่พ้นจากสีดำสักทีแฮะ ทำไงได้... ก็คนมันชอบนี่นา

... จะยังไงก็ตาม ...

ผมก็ขอให้ทุกท่านมีความสุขนะครับ

อ้อ! ลืมบอกไปอย่างหนึ่ง...

ที่นี่ไม่ต้อนรับภาษาวิบัติและจดหมายลูกโซ่นะฮะ