22/06/51

วันนี้ก็มาเขียนอีกแล้วน่ะ เมื่อวานนี้กับวันนี้เป็นวันหยุด เลยได้แต่คิดถึงเฟ เดี๋ยวนี้เราคิดว่าเราเป็นเอามากเหมือนกันนะ ชอบมองดูรูปตลอดเลย เฟเวลายิ้มก็น่ารักมาก ยิ่งเวลาอ้อนนะเหมือนลูกแมวเลย นี้แหละสาเหตุที่ทำให้เราชอบแมวขึ้นมา เมื่อก่อนเราชอบหมาอย่างเดียว มันคงเป็นอะไรที่บอกไม่ถูกน่ะ เหมือนเมื่อหมาไม่ชอบแมว เราเลยไม่ชอบด้วย เฟสอนอะไรเราหลายอย่าง  แต่เราก็ไม่รู้น่ะ ว่าเราจะคบกันอย่างสนิทใจได้นานอีกเท่าไร เพราะ ยังไงปีหน้า เราสองคนก็เรียนคนสายอยู่ดี

เฟจะเรียนสายวิทย์-คณิตล่ะมั้ง แต่เราจะเรียนสาย อังกฤษ-จีน เพราะ เราชอบภาษา แต่ยังไงเราจะพยายามไม่แสดงความรู้สึกอะไรมากเกินไป เรื่องความรู้สึกของเรามีแต่เรนซ์ เพื่อนเราอีกคนรู้เท่านั้น  อยากรู้จักว่ามีใครมีความรู้สึกอย่างนี้บ้าง อยากคุยด้วยจัง อยากรู้ว่าเขาทำยังไงให้ไม่เจ็บปวดมากเกินไป เวลาที่เห็นเขาสองคนคุยกันกระหนุ่งกระนิ๋งต่อหน้า  วันนี้เราก็ทำอะไรไม่มาก อ๋อ! ลืมบอกไปว่า ตอนนี้เราปวดขา เพราะ หมอบอกว่า เราสะบ้าลอย เราก็ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไรหรอก แต่มองบอกว่า ไม่รู้สาเหตุ เพราะ มีคนเป็นน้อยมาก ตอนนี้เราก็ต้องมานั่งกินยา น่าเบื่อเหมือนกัน เราอยากให้เฟรู้จัก อยากรู้ว่า เฟจะเป็นห่วงเราได้ครึ่งของคนคนนั้นไหม แต่คงไม่หรอก เพราะ เฟดูสนใจเขาคนนั้นมากกว่าเราซะอีก เดี๋ยวนี้ชวนไปไหนก็เอาแต่บอกว่า ต้องอยู่กับคนคนนั้น แต่เราก็เข้าใจ เขาคนนั้นพิเศษมากกว่าเรา แต่เฟก็ชอบขอโทษที่ไปไม่ได้ และ ก็มาอ้อนเขาว่าขอโทษ ต่อไปนี้จะอยู่กับเรามากขึ้น แต่.......เฟก็อยู่กับเขาคนนั้นมากกว่าเหมือนเดิม แต่ยังไงเราก็โกรธเฟไม่ลงหรอก เล่นอ้อนซะขนาดนั้น ทำไงได้เรารักไปแล้วนี่น่า เขาจะทำให้เราเจ็บขนาดไหน เราก็ทนได้เสมอ ความรักนี้ยุ่งยากจริงๆ ตอนที่เรายังไม่มี เราก็คิดว่า จะมีทำไม มีแล้วก็มานั่งเครียด แต่พอเรามีแล้วก็รู้ได้เลยว่า ความรักเป็นสิ่งที่ดี แต่ก็มีความทุกข์อยู่เสมอ ความรักของเราเป็นรักที่เป็นไม่ได้เลย

ถ้าคนที่อ่านเรื่องพวกเนี่ยเยอะ คงเข้าใจความหมายของเราใช่ไหม เฮ้อ……ยิ่งเขียนยิ่งเครียด แต่ไม่เป็นไร พรุ่งนี้เป็นวันจันทร์ เราจะได้เจอเฟแล้ว แล้วพรุ่งนี้ถ้าสามารถมาเขียนได้ เราจะเล่าเกี่ยวกับเหตุการ์ณที่อาจจะสุขหรือทุกข์ของเราเกี่ยวกับเฟให้ฟัง  สำหรับวันนี้พอแค่นี้ก่อนนะ คำปิดท้ายที่ตรงกับใจ

LOVE FE FOREVER FROM BROKEHEART