เฮ้อ~ ไม่เคยคิดเลยว่าแต่งนิยายมันเสียความรู้สึกได้ใจขนาดนี้...   ความพยายามและจุดมุ่งหมายทุกๆอย่างพังทลายลง... 

ใครที่เป็นนักอ่าน.. เผลอเข้ามาอ่านไดข้าน้อยล่ะก็.. นี่เป็นความรู้สึกของนักเขียนคนนึง  ก็รับรู้ไว้เถอะ เผื่อจะเข้าใจอะไรได้บ้าง...

เคยคิดว่าเขียนนิยายแล้วมันจะสนุก... สบายใจ ได้ระบายอารมณ์ ระบายในสิ่งที่คิด..  

หลายๆคนบอกว่า "ถ้ารักในอาชีพนักเขียนจริง ก็ต้องเขียนให้ได้แม้ไม่มีคนอ่าน..."  แต่การพิมพ์ข้อความเกือบ 10 หน้ากระดาษA4  มันไม่ง่ายอย่างนั้นน่ะสิ... 

อาชีพนักเขียนน่ะ... อาจใช้สมองมากกว่าการเรียนด้วยซ้ำ... 

คิดพล็อต :  ต้องดูคำนวนถึงเวลาให้รอบคอบ  วางโครงเรื่องให้ดี คิดอะไรที่แหวกแนว คิดอะไรที่คาดว่าคนอ่านต้องสนใจ(ทั้งๆที่เราไม่ใช่หมอดูนะ จะได้เดาใจคนอื่นได้ถูก)  คิดชื่อตัวละคร

เนื้อเรื่อง : ภาษาสละสลวย ไม่ขัด ลื่นไหล...  สื่ออารมณ์  บรรยายสถานที่ต้องเห็นภาพ! 

การพิมพ์ข้อความเกือบ 10 หน้า หรืออาจเกิน 10 หน้า เพื่อแลกกับข้อความเพียงไม่กี่ประโยค... มันยากนะ 

มันได้ไม่ถึงครึ่ง แต่มันก็ทำให้ข้อความเกือบ 10 หน้านั้นมีความหมาย... เรียกว่า 100 หน้าก็ได้ ทั้งเรื่องน่ะ ...

หรือข้าน้อยไม่มีจิตสำนึกการเป้นนักเขียน? ถึงได้มาระบายอย่างนี? 

นั่นสินะ... ข้าน้อยไม่มีจิตสำนึกเป็นนักเขียนหรอก... มั้ง? 

ข้าน้อยไม่รู้หรอก ... แต่เท่าที่รู้ นิยายที่ข้าน้อยกำลังแต่งอยู่ ข้าน้อยท้ออย่างแรง.. อยากจะวางมือตรงนั้นซะ แล้วไปแต่งใหม่ ในเรื่องที่สบายใจกว่า... ไม่อึดอัดอย่างนี้...   มันไม่ใช่พล็อตที่ดี ... รู้  ถึงอยากแต่งเรื่องใหม่ไง  อยากสมัคร ID ใหม่ด้วยซ้ำ แล้วทิ้ง ID นี้ไปเลย...  แต่มันก็ไม่อยากทำ เพราะ เรื่องนั้น มันก็ใกล้จบแล้ว แต่มันก็จะจบหรือไม่...  

เหตุการณ์ ณ เวลานี้คือเครื่องตัดสิน...  

ไม่อยากจะพูดอะไรแล้ว ท้อ เหนื่อย 

ปกติแค่เรียนก็หนื่อยอยู่แล้วนะ บ้านอยู่ไกลจากโรงเรียนมาก... เดินทางทีเกือบ 1 ชั่วโมง แล้วยิ่งลกับเย็นด้วย การบ้านก็เยอะ แต่ก็ยังห่วงรนิยาย แต่สิ่งที่ได้... คือ .....ความว่างเปล่า....


                                                                     .......ควรจะเลิกแต่งดีไหม?..........