วันพุธที่15เดือน11ปี49 ตอนบ่ายโมงคึ่งกี่วิไม่ได้นับ ฟ้าใสแดดออก พรันเกิดเหตุร้ายขึ้น
(พอละคี่เกียดพ่าม)
เดินขึ้นห้องที่อยู่ชั้น3
อา...
เปิดแอร์เย็นฉ่ำ
อ้าว!!
โดนเรียกลงไป
ทามมายอ่ะ!!
แอร์กำลังเย็นเชียว
...
...
(ถึงข้างล่างและ)
น.ร.ม.2มาเข้าแถวที่เดิม
มาครบแล้วใช่ป่ะ
sit down แอ่นจ๋อ
ฟังเทสสัก5นาที
ถามว่าเรื่องไร
เรื่องเข้าแถวแล้วคุยกัน
อ่ะ..ไม่ว่า
ก้อมันจิง
เดินขึ้นไปชั้น3แล้วลงมาใหม่
ห้ามคุย
ไม่งั้นโดนอีกรอบ
ทำโทษแปกๆ
ช่างเหอะออกกำลังก้ามขาสักแป็ปคงไม่เป็นไร
...
...
แค่ก!!(เค้าไอเอง)
...
...
มาเข้าแถวใหม่
เอาอีกรอบ!!
เหตุและผล
เมื่อกี๊มีเสียงคุย
ไรวะเมื่อกี๊เดินไม่ได้ยินเสียงคุยซักกะแอ่ะ!!
ชักฉุน
...
...
เงียบยังก่ะเป่าสาก
...
...
ยังไม่เข็ดอีกยังมีคนคุย
หน้าหนาซะจิง(คูพูด)
ทั้งๆที่เงียบยังกะหุ่นยนงี้เนี่ยนะ!!
เลือดขึ้นหน้า ควันออกหู
เทสอีกซะ15นาที
...
คร่อก
...
ฟรี้
นี่!!(สะดุ้งตัวลอย)
เทออ่ะ(เค้าเอง)
อยากเด่นเรอะ
เข้าแถวให้ตงก่ะชาวบ้านหน่อยดิ๊
เอ้า!!
ติดเสาอ่ะ
แถวมาตงกางเสาพอดี
ถ้าจาให้ตงชาวบ้าน
ก้อด้าย
เดี๋ยวขึ้นไปยืนบนเสาซะนี่
หรือม่ะก้อเดินทะลุ
ไปอยู่แกนกางเสาซะเลย
(คิดในใจนะ)
แต่กระนั้น
ทั้งชั้น
สายตา50คู่มาจ้องที่เค้าพอดี
แหม
เค้าอายนะตัวเอ๊งงง
โอเค
เทสจบละ
ขึ้นห้อง
เฮ้อ
สะหวัน
ยินดีมั่กๆ
หมดอารมเรียนพอดีเลย

เป็นงายบ้างผู้อ่านที่คาว..รบร้ากทั้งหลาย(ซะเมื่อไร)มาระบายเรื่องเคียดๆที่ไดนิ้ก้อได้นะ
วันนี้ไปล่ะ บาย ฟิ้ว..
ร่างหายไปพร้อมก่ะสายลน
และ

บรู๊ววว~~