ตอนแรกเรายังไม่เคยพบกัน

เราไม่รุจักกัน

และแล้วเวลาก็ผ่านพ้นไปเรื่อยๆ

จนมาถึง  ประถมปีสุดท้าย

พวกเราก็เจอกัน

ต่างคนต่างก็...ไม่ยอมเปิดใจให้กัน

แล้วเวลาของปีสุดท้ายเริ่มสั้นลงๆ

เราเริ่มรุ้สึกว่า...

เราเริ่มโดดเดี่ยวขึ้นเรื่อยๆ

จนมาถึงวันสุดท้ายที่เราจะได้อยู่ด้วยกัน

เราเหงาจริงๆ

เรายังไม่อยากเปิดใจให้เพื่อนใหม่

เรายังอยากอยู่กับพวกแก

น้ำเเข็งใส-Original

แต่แล้วฟ้ากลับ...

...ทรยศ

ไม่ให้พวกเราอยู่ด้วยกันจนถึงวันนั้น

วันที่พวกเรา...จะเตรียมตัวก้าวไปด้วยกัน

ไม่มีอีกแล้ว...เพื่อนที่แสนดี

ไม่มีอีกแล้ว...เพื่อนที่น่ารัก

ไม่มีอีกแล้ว...เพื่อนที่ปากหมาไม่เป็นเวลา

ไม่มีอีกแล้ว...เพื่อนที่ทำให้เรามีความสุข

ไม่มีอีกแล้ว...ความสุขที่ฉุดใจให้เราไม่อยากกลับบ้าน

ไม่มีอีกแล้ว...จริงๆ

จะไม่มีอีกแล้ว...กำลังใจที่คอยเกื้อ

...ไม่มี...

ในมัธยม...เราจะเป็นเพื่อนที่ดี

แต่เราจะไม่เปิดใจให้ใครมาก...

เพราะ...

...เราไม่อยากมานั่งเสียใจแบบนี้อีก

...เข้าใจมั้ย...


(ปล.ใครก็ได้(6/8)ส่งรูปในโทรสับมาให้หน่อย(ถ้าแกอ่านนะ)^^)

(ปล2.ทั้งๆที่มั่นใจที่จะเจอกันอยู่แล้ว...ทำไมรู้สึกมัน...ขมขื่นในใจอย่างนี้หล่ะ)

(ปล3.(คงรำคานเนอะ^^) พวกแกรุ้มั้ย...อยู่ใน ร.ร. เราเคยร้องไห้ให้ใครบ้าง)