...ใครเคยมีความรู้สึกแบบนี้บ้าง...

...เบื่อโลกไปวันๆ... 

 ***

เฟลโคตร

ไม่เคยรู้สึกว่าเฟลขนาดนี้

เคยรู้สึกมั๊ยว่าโลกนี้มันเป็นอะไรที่ทารุณ

เคยคิดกันบ้างมั๊ยว่าโลกนี้หาความยุติธรรมไม่ได้

เคยเป็นบ้างรึเปล่ากับคนบางคนที่ทำชีวิตเราจมลึกลงน้ำแล้วขึ้นมาไม่ได้

รู้สึกว่าอยากจะไปพบหมอจิตแพทย์ดูจัง = =

ปกติลุกได้ กินได้ นอนได้  ทำได้แบบปกติเหมือนคนปกติทุกอย่าง

แต่วันนี้มันไม่ใช่  วันนี้มันทำอะไรได้ไม่เหมือนเดิม หรืออาจไม่ดีเหมือนเดิม

ทั้งที่ปกติตื่นนอนลุกได้  แต่วันนี้กลับตรงกันข้าม

ทั้งที่ปกติกินข้าวได้  แต่วันนี้กลับแตะไม่ลง

ทั้งที่ปกติ...

ทำได้ทุกอย่าง  อย่างที่ใจต้องการที่จะทำ

แต่ทำไมวันนี้ถึงกลับตรงกันข้ามไปซะทุกอย่าง

ตั้งแต่เช้ามาแล้วตะหงิดใจพิกล

ตั้งแต่อาทิตย์ไหนแล้วที่นอนไม่เคยหลับ  หลับตาไม่เคยลง

ตั้งแต่วันไหนแล้ว  ฃ้าวที่เคยกินได้ แต่ตอนนี้กลับแตะมันไม่ลง

ตั้งแต่เมื่อไหร่แล้วที่ไม่เคยรู้ตัวว่ามีใครบางคนคอยใช้ประโยชน์จากเราแล้วทำให้ตัวเองมีความสุข?

เคยจำได้รึเปล่าว่าตัวเรามีเพื่อนแบบนี้??

พูดแล้วก็น่าโมโหดีเหมือนกันว่ามั๊ย?  มันทั้งโกรธ  ทั้งเกลียดตัวเอง

ว่าไปแล้วก็น่าสมเพชนะ  น่าสมเพชที่ตัวเองหลงเชื่อคนได้ง่ายถึงขนาดนี้

รู้สึกเกลียดตัวเองขึ้นมาทันทีเลย  ยังไม่รู้ตัวว่าตัวเองอ่อนแอได้ขนาดนี้

โดนเพื่อนหลอกใช้  พอหมดประโยชน์ก็โดนเขี่ยทิ้งเนี่ย

แล้วก็ยังมานั่งเสียใจทีหลัง  ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจแล้วว่ามันกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้

เราโง่เนอะว่ามั๊ย?

เราเคยรักเพื่อนอย่างแกมากเลย  ทำให้ทุกอย่าง  รับฟังทุกข์สุขของแกทุกอย่าง

แต่สุดท้ายสิ่งที่แกตอบแทนเพื่อนคนนี้ก็คือใช้แล้วทิ้ง

ก็ไม่รู้นะว่านิสัยแกเป็นแบบนี้ตั้งแต่เกิดรึเปล่า  หรือแกแค่อยากใช้ประโยชน์แล้วทิ้งก็ไม่รู้

เหมือนแกชอบใช้เพื่อนเป็นที่พักใจแก  หรือไม่ก็ทาสรับใช้ชั่วชีวิตที่ต้องคอยมาโอ๋แก

ก็ไม่รู้ว่าแกเกิดมาชาติตระกูลดี  เป็นคุณหนูรวยล้นฟ้ามาจากไหนรึเปล่า

แต่ที่แกทำแบบนี้มันทำให้คนอื่นเสียหาย  มันทำให้คนอื่นเดือดร้อน  รู้ตัวบ้างมั๊ยเนี่ย?

แกเคยรู้บ้างรึเปล่าว่าเวลาที่แกโดดเรียนไปโน่นไปนี่สมัย ม.ต้น เราต้องวุ่นวายกับแกมากขนาดไหน

เราต้องคอยโกหกครูว่าแกเป็นโน่นเป็นนี่  ในขณะที่แกโดดเรียนไปเที่ยวกับแฟน

แล้วกลับมาบอกว่าเราไปวุ่นวายเรื่องของแกทำไม  ด่าเราสารพัด  เคยเห็นหัวเราบ้างมั๊ยเนี่ย - -

พอถูกครูจับได้หน่อยเดียวก็เข้ามาอ้อนซะยังกะเราเป็นศาลาพักใจ  ร้องไห้แบบนั้นแบบนี้

เวลาทำงานก็ไม่ทำ  เวลาเรียนก็เอาแต่หลับ  ส่องกระจก  เข้าหูซ้ายออกหูขวาไปวันๆ

พอตอนไหนว่างหน่อยเดียวก็คุยแต่เรื่องแฟน

พอสอบติดแล้วก็ไม่เอาอะไรกับชีวิตนอกจากแฟนๆๆ แล้วก็เที่ยวๆๆ

พอไม่มีเพื่อนคบก็ร้องไห้  คอยตามเราไปโน่นไปนี่ยังกะลูกติดแม่

พอได้เพื่อนแล้วก็ทิ้งเราเฉย  มองหน้ายังกะจะจิกจะกัดให้ตายไปข้าง

พอเราคุยกับคนโน้นที คนนี้ที ก็เสนอหน้าเข้าไปสอดแล้วเกาะคนอื่นกิน

อยากถามว่าแกหาเพื่อนได้รึเปล่า  ทำไมต้องเกาะคนอื่นหาเพื่อน

เพื่อนแกก็มีไม่ใช่รึไง  ทำไมต้องโกหกตอแหลหน้าด้านๆ  เพื่อคอยแย่งเพื่อนคนอื่น

แกทำให้เราเสียใจมากขนาดไหนแกรู้บ้างรึเปล่า

ทำไมเราต้องเสียทุกอย่างให้แกไปหมด

ทั้งพี่  น้อง  และเพื่อน  ทุกอย่างในชีวิตที่เรามี   เพื่อนที่เรารู้จักกันมาตั้งแต่ก่อนจะรู้จักกับแกหลายปี

ทำไมแกต้องคอยมาแย่งของคนอื่นที่ไม่ใช่ของแก  ทำไมแค่หาเพื่อนสักคนแกยังทำไม่ได้เหรอ?

ถ้าอยากรู้จักเราไม่ว่า  แต่นี่แกเล่นใส่ร้ายป้ายสี  ด่าเราในทางลบหมด  ดึงเพื่อนเราที่นิสัยดีให้เลวลงไปกับแก

ทำให้ทุกคนมองเราในแง่ลบไปหมด  แล้วทำไมแกทำแบบนี้?

หรือเพราะแกไม่มีเพื่อนคบเลยมาขออาศัยคนอื่นเหมือนกาฝาก

ในตอนนั้นคนอย่างแกคงไม่เข้าใจหรอกว่าเรารู้สึกยังไง

แต่ตอนนี้  เรื่องที่แกทำไว้ทั้งหมดมันย้อนกลับมาถูกตัวแกเอง  เรื่องที่แกทำไว้ทั้งหมด

เพื่อนทั้งชั้นเรียนไม่ชอบหน้าแก  เว้นแต่เพื่อนสนิทของแก

แล้วทีนี้ล่ะ?  เวลาเดินไปไหนมาไหนก็ไม่มีคนคุยด้วย  ไปไหนก็มีแต่คนเกลียด

ขนาดเพื่อนที่ยืนข้างๆ หลอกด่าก็ยังไม่รู้ตัวอีก

ไม่รู้ว่าทำไมแกถึงด้านได้ขนาดนี้  ทำไมแกถึงต้องคอยตามรังควานเราตลอดเวลา

ทำไมแกถึงชอบหาเรื่องคนอื่นเขานัก  ไม่เข้าใจ  ไม่เคยเข้าใจความคิดแก

แต่ที่รู้ก็คือ   แก...

แกทำให้เพื่อนคนนี้เสียใจที่สุด   เพื่อนแกคนนี้ที่เป็นที่รองรับการระบายอารมณ์ของแกตลอดเวลา

เพื่อนแกคนนี้ที่แกคอยแย่งทุกอย่างไปจนหมด

***

รู้สึกแย่นะที่เล่าเรื่องแบบนี้  ยังไงก็ขอบคุณทุกคนที่อ่านมาจนถึงตอนจบ

ยิ้มที่ได้เห็นในตอนนี้ของเรา  ใครจะรู้บ้างว่าเป็นยิ้มที่ไม่เหมือนเดิม

ความสุของเราที่แสดงออกให้เห็นอยู่ทุกวันนี้  ใครจะรู้บ้างมั๊ยว่านั่นของจริง

คงไม่มีใครรู้หรอกเนอะ = =

เกลียดตัวเองจังแหะ

รู้สึกว่าไอ้ที่เขียนมาทั้งหมดนี่ดูไร้สาระจัง

แต่ก็ขอบคุณนะ  สำหรับบางคนที่คอยเป็นห่วงเราตลอดเวลา

คอยดูแลเรา  คอยเป็นห่วงเรา  คอยฟังเราทุกอย่าง

รู้สึกเหมือนตัวเองทำให้ชีวิตคนอื่นวุ่นวายไปหมด

รู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองเครียดสุดขีด

รู้สึกว่าหมอนัดไปตรวจสุขภาพแล้วไม่ไป  (อันนี้มีสิทธิ์โดนพ่อๆ แม่ๆ ญาติๆ รุมกระทืบ - -)

รู้สึกว่าตัวเองตากฝน ตกน้ำ จนไม่สบาย

รู้สึกว่าตัวเองคิดมากจนหนักหัว

สรุปเครียดเกินเหตุไปแล้วล่ะ

-------ไร้สาระเนอะ

-----งั้นพอดีกว่า

PS. อ่านแล้วก็ลืมๆ มันไปเถอะฮะ  อย่าเก็บเรื่องแบบนี้ไปรกสมองเลย