|
View : 168 Post : 0
3 กุมภาพันธ์ 2551
ชื่อตอน : :. เฟล + ไร้สาระ .:
เกริ่นเรื่อง : ไร้สาระของเราเอง อ่านแล้วก็ช่วยลืมมันเถอะ อย่าเก็บไปรกสมองเลย
...ใครเคยมีความรู้สึกแบบนี้บ้าง... ...เบื่อโลกไปวันๆ... *** เฟลโคตร ไม่เคยรู้สึกว่าเฟลขนาดนี้ เคยรู้สึกมั๊ยว่าโลกนี้มันเป็นอะไรที่ทารุณ เคยคิดกันบ้างมั๊ยว่าโลกนี้หาความยุติธรรมไม่ได้ เคยเป็นบ้างรึเปล่ากับคนบางคนที่ทำชีวิตเราจมลึกลงน้ำแล้วขึ้นมาไม่ได้ รู้สึกว่าอยากจะไปพบหมอจิตแพทย์ดูจัง = = ปกติลุกได้ กินได้ นอนได้ ทำได้แบบปกติเหมือนคนปกติทุกอย่าง แต่วันนี้มันไม่ใช่ วันนี้มันทำอะไรได้ไม่เหมือนเดิม หรืออาจไม่ดีเหมือนเดิม ทั้งที่ปกติตื่นนอนลุกได้ แต่วันนี้กลับตรงกันข้าม ทั้งที่ปกติกินข้าวได้ แต่วันนี้กลับแตะไม่ลง ทั้งที่ปกติ... ทำได้ทุกอย่าง อย่างที่ใจต้องการที่จะทำ แต่ทำไมวันนี้ถึงกลับตรงกันข้ามไปซะทุกอย่าง ตั้งแต่เช้ามาแล้วตะหงิดใจพิกล ตั้งแต่อาทิตย์ไหนแล้วที่นอนไม่เคยหลับ หลับตาไม่เคยลง ตั้งแต่วันไหนแล้ว ฃ้าวที่เคยกินได้ แต่ตอนนี้กลับแตะมันไม่ลง ตั้งแต่เมื่อไหร่แล้วที่ไม่เคยรู้ตัวว่ามีใครบางคนคอยใช้ประโยชน์จากเราแล้วทำให้ตัวเองมีความสุข? เคยจำได้รึเปล่าว่าตัวเรามีเพื่อนแบบนี้?? พูดแล้วก็น่าโมโหดีเหมือนกันว่ามั๊ย? มันทั้งโกรธ ทั้งเกลียดตัวเอง ว่าไปแล้วก็น่าสมเพชนะ น่าสมเพชที่ตัวเองหลงเชื่อคนได้ง่ายถึงขนาดนี้ รู้สึกเกลียดตัวเองขึ้นมาทันทีเลย ยังไม่รู้ตัวว่าตัวเองอ่อนแอได้ขนาดนี้ โดนเพื่อนหลอกใช้ พอหมดประโยชน์ก็โดนเขี่ยทิ้งเนี่ย แล้วก็ยังมานั่งเสียใจทีหลัง ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจแล้วว่ามันกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้ เราโง่เนอะว่ามั๊ย? เราเคยรักเพื่อนอย่างแกมากเลย ทำให้ทุกอย่าง รับฟังทุกข์สุขของแกทุกอย่าง แต่สุดท้ายสิ่งที่แกตอบแทนเพื่อนคนนี้ก็คือใช้แล้วทิ้ง ก็ไม่รู้นะว่านิสัยแกเป็นแบบนี้ตั้งแต่เกิดรึเปล่า หรือแกแค่อยากใช้ประโยชน์แล้วทิ้งก็ไม่รู้ เหมือนแกชอบใช้เพื่อนเป็นที่พักใจแก หรือไม่ก็ทาสรับใช้ชั่วชีวิตที่ต้องคอยมาโอ๋แก ก็ไม่รู้ว่าแกเกิดมาชาติตระกูลดี เป็นคุณหนูรวยล้นฟ้ามาจากไหนรึเปล่า แต่ที่แกทำแบบนี้มันทำให้คนอื่นเสียหาย มันทำให้คนอื่นเดือดร้อน รู้ตัวบ้างมั๊ยเนี่ย? แกเคยรู้บ้างรึเปล่าว่าเวลาที่แกโดดเรียนไปโน่นไปนี่สมัย ม.ต้น เราต้องวุ่นวายกับแกมากขนาดไหน เราต้องคอยโกหกครูว่าแกเป็นโน่นเป็นนี่ ในขณะที่แกโดดเรียนไปเที่ยวกับแฟน แล้วกลับมาบอกว่าเราไปวุ่นวายเรื่องของแกทำไม ด่าเราสารพัด เคยเห็นหัวเราบ้างมั๊ยเนี่ย - - พอถูกครูจับได้หน่อยเดียวก็เข้ามาอ้อนซะยังกะเราเป็นศาลาพักใจ ร้องไห้แบบนั้นแบบนี้ เวลาทำงานก็ไม่ทำ เวลาเรียนก็เอาแต่หลับ ส่องกระจก เข้าหูซ้ายออกหูขวาไปวันๆ พอตอนไหนว่างหน่อยเดียวก็คุยแต่เรื่องแฟน พอสอบติดแล้วก็ไม่เอาอะไรกับชีวิตนอกจากแฟนๆๆ แล้วก็เที่ยวๆๆ พอไม่มีเพื่อนคบก็ร้องไห้ คอยตามเราไปโน่นไปนี่ยังกะลูกติดแม่ พอได้เพื่อนแล้วก็ทิ้งเราเฉย มองหน้ายังกะจะจิกจะกัดให้ตายไปข้าง พอเราคุยกับคนโน้นที คนนี้ที ก็เสนอหน้าเข้าไปสอดแล้วเกาะคนอื่นกิน อยากถามว่าแกหาเพื่อนได้รึเปล่า ทำไมต้องเกาะคนอื่นหาเพื่อน เพื่อนแกก็มีไม่ใช่รึไง ทำไมต้องโกหกตอแหลหน้าด้านๆ เพื่อคอยแย่งเพื่อนคนอื่น แกทำให้เราเสียใจมากขนาดไหนแกรู้บ้างรึเปล่า ทำไมเราต้องเสียทุกอย่างให้แกไปหมด ทั้งพี่ น้อง และเพื่อน ทุกอย่างในชีวิตที่เรามี เพื่อนที่เรารู้จักกันมาตั้งแต่ก่อนจะรู้จักกับแกหลายปี ทำไมแกต้องคอยมาแย่งของคนอื่นที่ไม่ใช่ของแก ทำไมแค่หาเพื่อนสักคนแกยังทำไม่ได้เหรอ? ถ้าอยากรู้จักเราไม่ว่า แต่นี่แกเล่นใส่ร้ายป้ายสี ด่าเราในทางลบหมด ดึงเพื่อนเราที่นิสัยดีให้เลวลงไปกับแก ทำให้ทุกคนมองเราในแง่ลบไปหมด แล้วทำไมแกทำแบบนี้? หรือเพราะแกไม่มีเพื่อนคบเลยมาขออาศัยคนอื่นเหมือนกาฝาก ในตอนนั้นคนอย่างแกคงไม่เข้าใจหรอกว่าเรารู้สึกยังไง แต่ตอนนี้ เรื่องที่แกทำไว้ทั้งหมดมันย้อนกลับมาถูกตัวแกเอง เรื่องที่แกทำไว้ทั้งหมด เพื่อนทั้งชั้นเรียนไม่ชอบหน้าแก เว้นแต่เพื่อนสนิทของแก แล้วทีนี้ล่ะ? เวลาเดินไปไหนมาไหนก็ไม่มีคนคุยด้วย ไปไหนก็มีแต่คนเกลียด ขนาดเพื่อนที่ยืนข้างๆ หลอกด่าก็ยังไม่รู้ตัวอีก ไม่รู้ว่าทำไมแกถึงด้านได้ขนาดนี้ ทำไมแกถึงต้องคอยตามรังควานเราตลอดเวลา ทำไมแกถึงชอบหาเรื่องคนอื่นเขานัก ไม่เข้าใจ ไม่เคยเข้าใจความคิดแก แต่ที่รู้ก็คือ แก... แกทำให้เพื่อนคนนี้เสียใจที่สุด เพื่อนแกคนนี้ที่เป็นที่รองรับการระบายอารมณ์ของแกตลอดเวลา เพื่อนแกคนนี้ที่แกคอยแย่งทุกอย่างไปจนหมด *** รู้สึกแย่นะที่เล่าเรื่องแบบนี้ ยังไงก็ขอบคุณทุกคนที่อ่านมาจนถึงตอนจบ ยิ้มที่ได้เห็นในตอนนี้ของเรา ใครจะรู้บ้างว่าเป็นยิ้มที่ไม่เหมือนเดิม ความสุของเราที่แสดงออกให้เห็นอยู่ทุกวันนี้ ใครจะรู้บ้างมั๊ยว่านั่นของจริง คงไม่มีใครรู้หรอกเนอะ = = เกลียดตัวเองจังแหะ รู้สึกว่าไอ้ที่เขียนมาทั้งหมดนี่ดูไร้สาระจัง แต่ก็ขอบคุณนะ สำหรับบางคนที่คอยเป็นห่วงเราตลอดเวลา คอยดูแลเรา คอยเป็นห่วงเรา คอยฟังเราทุกอย่าง รู้สึกเหมือนตัวเองทำให้ชีวิตคนอื่นวุ่นวายไปหมด รู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองเครียดสุดขีด รู้สึกว่าหมอนัดไปตรวจสุขภาพแล้วไม่ไป (อันนี้มีสิทธิ์โดนพ่อๆ แม่ๆ ญาติๆ รุมกระทืบ - -) รู้สึกว่าตัวเองตากฝน ตกน้ำ จนไม่สบาย รู้สึกว่าตัวเองคิดมากจนหนักหัว สรุปเครียดเกินเหตุไปแล้วล่ะ -------ไร้สาระเนอะ -----งั้นพอดีกว่า PS. อ่านแล้วก็ลืมๆ มันไปเถอะฮะ อย่าเก็บเรื่องแบบนี้ไปรกสมองเลย
| 
