พูดอะไรไม่ได้มาก นอกจากบอกให้ อดทน

ต้องสู้นะ ชีวิตมันก็อย่างนี้แหละ เจอเรื่องหลายเรื่อง

ทำอะไรไม่ได้นอกจากอดทน สู้กับมันให้ผ่านพ้นไป

ใครๆก็มีปัญหาเหมือนกันทั้งนั้น แล้วแต่ว่าใครจะแก้มันยังไง

ถึงมันจะเหงาไปซักหน่อยแต่ก็อย่าท้อนะเว้ย

PS.  ปากตูไม่ดีขอโต๊ดด้วยนะก๊าบ! ไม่ใช่ว่าใส่อารมณ์ แต่มันติดปากอะ ป่วนได้ป่วนไป ไม่ไล่ไม่เลิก!! (อย่าไล่ตูเลยนะ หงิงๆ)

เวลาน่ะ...มันไม่รอใคร
เมื่อก่อนชั้นเคยทิ้งคนที่ชั้นรักออกมา
ทิ้งเพื่อนที่ชั้นรักมากมา
ทิ้งให้พวกเค้าอยู่โดยไม่มีชั้น...

ผ่านมาสี่ปีแล้ว ชั้นกับพวกเค้า ก็ยังเป็นเพื่อนกัน
ยังรักกัน
ยังโทรหากัน
ปรึกษากันเวลามีเรื่องไม่สบายใจ

จนถึงตอนนี้
ถึงคราวแกไปจากชั้น
ชั้นรู้แล้วว่าตอนที่ชั้นเดินออกมาเมื่อสามปีก่อนมันเป็นยังไง
เค้าเสียใจแบบไหน
เค้าร้องไห้อย่างไร
เค้าเจ็บปวดแค่ไหน
สิ่งเหล่านั้นมันย้อนกลับมาทำร้ายชั้น

หันไปข้างๆ คนที่เคยอยู่ด้วยกลับหายไป
หนึ่งปีต่อจากนี้ ชั้นคงจะเหงามากทีเดียว
ไม่มีใครนั่งชวนคุยในเวลาเรียนให้รำคาญ
ไม่ใครนั่งบ้าดาราเกาหลีเป็นเพื่อนอยู่ข้างๆ

ความรู้สึกแบบนี้ที่ชั้นต้องเผชิญอีกครั้ง
ครั้งแรกก็ตอนที่ออกมาจากเพียงคนเดียว
ส่วนครั้งนี้แกก็เดินออกไป
มันน่าเศร้านะ กรรมมันตามสนองจริงๆ

แต่ไม่เป็นไรหรอก
ชั้นเชื่อ
เชื่อว่าพวกเราเป็นเพื่อนกัน
ยังรักกันได้เหมือนเดิม
ไม่ว่าจะใส่ชุดอะไร
จะบ้าบ๊องมากขึ้นขนาดไหน
เพื่อนก็ยังเป็นเพื่อน
ความทรงจำดีๆมากมายชั้นก็จดจำ

เข้าใจนะ เพื่อนก็คือเพื่อน
ความหมายมากมายอยู่ในคำๆนั้น
ชั้นรักแก แล้วก็รักทุกคน
เพราะเพื่อนไงเล่า...