ตอนที่  1  กลับบ้านเรา..รักรออยู่

              วันนั้นเป็นวันสอบปลาย  Final  บรรยากาศในห้องสอบ  เฮ่อ !! อย่าพูดถึงเลย   เงียบยิ่งกว่าป่าช้าอีก  ไร้ซึ่งเสียงและการสั่นสะเทือนของวัตถุ  ขนาดเสียงลมหายใจยังหาฟังยากเลย   แต่...มีอยู่เสียงนึงที่ทุกคนต่างก็ได้ยิน   มันก็คือ  เสียงสั่งน้ำมูกของฉันนั่นเอง   ก็ทำไงได้อ่า   คนมันเป็นหวัดนี่จะให้ทำยังไงหล่ะ  ดีกว่านั่งสูดเข้าแหละ  ได้ตายคาที่อยู่ตรงโต๊ะสอบก่อนกลับบ้านกันพอดี   น่า !!อดทนอีกหน่อยนะ  เดี๋ยวพักกลางวันแล้ว...

              กริ๊ง..ง..ง   ในที่สุดก็พักกลางวันสักที  หิวจะตายอยู่แล้ว  ดูดิ !! กับข้าววันนี้เยอะเป็นพิเศษเลย  มันก็แน่นอนอยู่แล้ว  ก็วันนี้วันสอบวันสุดท้ายของเทอมนี้นิ  เลือกไม่ถูกอ่ะว่าจะกินอะไรดี  กินไข่เจียวแล้วกัน  ใช่ !! นึกออกแล้ว  เมื่อวานสั่งเค้กไว้  จะพาไปให้น้องสาวสุดที่รัก  เกือบลืมแหนะ  รีบกินดีกว่า...

              เค้กสวยจังเลย !! มันก็แน่อยู่แล้ว  ปาไปตั้ง  400  กว่าบาท  ลองไม่สวยดูดิ  เดี๋ยวจะเอาไปส่งคืนถึงที่เลย  ไม่ได้งกนะ  แค่เรายังหาเงินไม่ได้ที  400 บามมันก็ต้องเยอะเป็นธรรมดา  งั้นได้เค้กแล้วก็พาไปให้น้องเค้าเลยดีกว่า  อุตส่าห์นัดกันไว้แล้วกับน้อง ๆ ในห้อง  น้องสาวเราต้องดีใจแน่เลย  ต้องแอบเข้าไป  ไม่งั้นเดี๋ยวรู้ตัว  ไปคนเดียวไม่ได้ดิ  ต้องไปหลายคนจะได้ร้องเพลงดัง ๆ พาโบ๋นี้ไปด้วยดีกว่า

              ถึงสักที... ขึ้นบันไดเหนื่อยเหมือนกันนะ " เร็วดิพวกแก..ช้าอยู่ได้ "  พอไปถึงนะ  น้องเค้าอ่านหนังสือการ์ตูนอยู่  นั่งก้มอยู่ซะด้วย  ได้โอกาสพอดีเลย  " Happy  Birthday  To  You…" เสียงเพลงที่คนทั่วโลกรู้จักกันก็ดั้งขึ้น  มันก็แน่นอนอยู่แล้วว่าน้องเค้าตกงงเป็นธรรมดา  แต่ฉันก็ดีใจนะที่น้องเค้างงอ่า  ภาษาบ้าน ๆ เค้าเรียกกันว่า " Surprise "  แหม ! ทำเป็นงง  ไม่ค่อยได้ใช้กันนะซิ  ช่างมันเหอะ  จบได้แล้ว  เข้าเรื่องต่อดีกว่า  จากนั้นก้ต้องมีการตัดเค้ก  แล้วก็ที่สำคัญ  คือ  การกินเค้ก  นั่นเอง  อร่อยจังเลย ....  รีบกลับห้องสอบดีกว่า  เดี๋ยวจะสอบแล้ว  คาบบ่ายก็ยากอยู่ด้วย

              จะขยันอะไรกันนักหนาไอ้พวกนี้  อ่านกันหัวขึ้นควันแล้ว  เฮอ !! เห็นแล้วเหนื่อยแทนเลย  เราก็อ่านบ้างดีกว่า  เดี๋ยวทำข้อสอบไม่ได้  เกรดออกมาไม่สวยแล้วแย่แน่  ข้อสอบมาแล้ว !!! ไปเหอะ  ไปสอบได้แล้ว  สู้ ๆ ... 
               สอบเสร็จสักที...กลับหอดีกว่า  จะได้ไปเก็บของกลับบ้าน ( ลืมบอกไปว่าอยู่หออ่ะ ) เงียบจัง !! มันก็แหงแหละ  ไม่มีใครอยู่เลย  มันก็ต้องเงียบเป็นธรรมดาอยู่แล้ว  สงสัยโบ๋นี้ตายคาข้อสอบกันหมดแล้วแน่เลย  ช่างเหอะ ๆ เก็บของก่อนตะ  ไม่ได้จัดไว้สักอย่างเลย  เดี๋ยวก็ไม่ได้กลับกันพอดี  เอาไว้โบ๋นี้มาแล้วค่อยไปปลูกต้นไม้กันดีกว่า  จะได้ช่วยเพิ่มออกซิเจนให้แก่โลกไง  แถมยังได้ดูมีชีวิตชีวาขึ้นอีกนะ  เพราะพวกเราจะไปปลูกต้นดาวเรืองกัน 

               " มาแล้ว... มาแล้ว สอบเสร็จสักที "  เสียงอย่างนี้แสดงว่า  พวกนี้ยังมีชีวิตรอดออกมาจากห้องสอบได้  เก็บของเสร็จพอดีเลยเรา  พวกนั้นก็เก็บใกล้เสร็จแล้วเหมือนกัน  ไปปลูกต้นไม้กันเหอะ  " ไป ... ไปกัน "
               ในที่สุด ....  ก็ไม่ได้ปลูก  ก็ดันมีผู้ปกครองของบ้างคนมาซะก่อนแล้วอ่า  ล้มเลิกกันไปตาม ๆ กันโดยอัตโนมัติเลย  ไม่เป็นไรนะ  ไว้โอกาสหน้าฟ้าใหม่อีก  กลับบ้านดีกว่า  อุ๊ย !! แม่มาพอดี  ไปเหอะ  Let ' s  go  home.