|
View : 354 Post : 4
28 มีนาคม 2551
ชื่อตอน : ความเหงา...และความเดียวดาย
เกริ่นเรื่อง : เหงา..และเดียวดาย
กบกลับมาแล้ววววววววว
หลังจากห่างหายจากDek-dไปนานมาก
กลับมาพร้อมไดอารี่...และ...
..ความเหงา...ความเดียวดาย
หากเพียงบางทีการอยู่ข้างๆความเหงาก็ไม่ใช่เรื่องน่ากลัว การอยู่คนเดียว เป็นหลายสิ่งที่ใครหลายๆคนกลัวและหลีกหนี หรือเป็นกันทุกคน หากเพียงยังปากแข็งว่าการอยู่กะตัวเองนั้นสบายใจกว่า มันก็เป็นความจริงที่มีการยอมรับ "ว่าอยู่คนเดียว ฉันก็อยู่ได้" เพราะก็ยังไม่เคยมีใครตายเพราะความเหงา และไม่เคยมีใครไม่เคยรู้สึกเหงาและโหยหาใครสักคนกันทั้งนั้น นั้นคือความจริง... บทความหลายบทความ ข้อคิดหลายข้อ คำพูดหลายประโยค ฯลฯ ที่บอกวิธีการหลีกหนีความเหงา ผลเสียที่ได้จากความเหงา หากกลายเป็นว่ามันเป็นความผิดของความเหงาทั้งหมด.. และก็หลายบทความที่ว่าผลที่ได้จากความเหงาก็ดี การทำตัวอย่างไรเมื่อเหงา หรือเหงาอย่างเกิดประโยชน์ หากแต่มุมมองควมคิด ความเชื่อของคนเรานั้นแตกต่างกัน.. และความต้องการของคนเรานั้นไม่เหมือนกัน ซึ่งบางคนก็เรียกร้องความเหงา ..อาจมองว่าแปลก แต่หลายคนคงไม่ปฏิเสธว่าหลายครั้งที่อยู่ท่ามกลางคนแล้วยังรู้สึกเหงา ฉะนั้น ขออยู่เงียบๆ แล้วชิมรสความเหงาให้เต็มที่ดีกว่าไหม มีคนว่าคนเก็บตัวดูเขายังหาตัวเองไม่เจอ.... สำหรับฉัน อาจเป็นอย่างนั้น หรือเปล่า? แต่รู้เพียงบางทีการอยู่กับความเหงามันสบายใจดีเหมือนกัน เพราะมันทำให้ฉันคิดบทความได้หลายบทความ ทำให้ฉันไม่รู้สึกหนวกหูในหมู่คนเพราะฉันจมอยู่กับห้วงความคิดตัวเอง และหลายครั้งที่ทำให้ฉันได้คิดถึงใครบางคนได้เต็มที่ ได้จินตนาการ ได้ทบทวนเรื่องราวต่างๆ ก็ได้อมยิ้มหรือน้ำตาคลอหลายครั้ง มันก็ดีไม่ใช่เหรอ..ที่ได้มีโลกของตัวเอง ฉันกล้าเอามาเล่าได้เลย เพราะเชื่อว่าใครๆก็เป็นเหมือนกัน แต่ก็ยังถูกว่าอีกนั้นแหละ..ว่าออกมาดูโลกความจริงซะบ้าง ..เพียงอยากบอกว่า..เพราะอยู่กับโลกความจริงมามากเหมือนกัน จนต้องสร้างโลกส่วนตัวให้ตัวเองไงล่ะ เพราะใครๆก็รู้โลกความจริงมันโหดร้าย.. หากเพียงการสร้างโลกส่วนตัวมันเลือกได้ แต่ความเหงามันไม่สามารถเลือกได้เลย ว่าเหงานั้นจะมาอยู่ข้างๆเราเมื่อไร และจะเหงามากแค่ไหน และฉันคนหนึ่งที่บอกว่าเคยเหงากับคนอื่นๆแต่ตอนนี้ฉันชินแล้วจนไม่เหงาอีก ถึงอยู่คนเดียวก็ไม่เหงา แต่ก็ที่เคยลองหันมาดูข้างๆก็พบว่าความเหงาที่เคยเตะมันกระเด็น มันไม่ได้ไปไหนเลย หากยังเดินอยู่ข้างๆกันเสมอ จึงรู้ว่าเรามันเหงาอยุ่ตลอดนี่นา หากมันไม่มายืนตรงหน้าก็ปากเก่งไปว่าไม่เหงา แต่หากวันนี้ก็ต้องยอมรับจนได้ว่าความเหงามันร่วมทาง เพราะเด๋วนี้เหงาจับใจ ก็เลยต้องใช้ประโชน์จากความเหงาให้คุ้ม เพราะอยากมาเดินร่วมทางกันนี่นา แค่อยากบอกว่า...บางเหงาก็ไม่ได้เดียวดาย..หากคิดว่าเราใครอีกคนก็เหงาเพราะเรา เหมือนที่เราเหงา เพระเขา นี้สำหรับคนเหงาที่ไม่เดียวดาย แต่สำหรับคนเหงา ที่เดียวดาย..การอยู่กับตัวเอง ตัวคนเดียว คนอื่นมองว่าเป็นเรื่องน่ากลัว เพราะมันเหงามาก แต่หากมองดูตัวเองแล้วยิ้มซะ ว่าเราก็เข้มแข็ง เก่งนี่หว้า ทำได้ในสิ่งที่บางคนทำไม่ได้.. เหงาไปเถอะ เพราะมันจะทำให้เรารู้สึกเข้าใจความรุ้สึกได้ดีมากขึ้นนะ... และไม่ใช่ว่าความเหงาจะทำมีให้แค่เพียงความเศร้า คงเพราะความเหงาเวลาฟังมันดูเศร้าๆสีเทาๆ แต่ก็ไม่ใช่ความเหงาจะทำให้ไม่รู้จักไม่เห็นความสุข หากเพียงเหงาแล้วคิดถึง มันก็สุขนะ เพราะมันจะทำให้เห็นควาทรงจำชัดเเหลือเกิน ความทรงจำที่อาจลืมเลือนไป ความเหงาชอบช่วยฉุดมันขึ้นมาทุกที มนุษย์สีเทาหลายคนยิ้มต้อนรับความเหงาและยอมรับมัน หากคิดว่าคุณเริ่มเห็นความเหงาเดินตามคุณมา ไม่จำเป็นเลยที่จะหนี หากลองเดินข้างความเหงาสิ คุณๆอาจได้รุ้จักตัวเองมากขึ้นก็ได้นะ...เพราะอย่างน้อยมันก็ทำให้ได้ยินเสียงตัวเอง มากกว่าจะเป็นเสียงคนอื่นที่ไม่ใช่เรามาบอกว่าเราเป็นใคร...ซึ่งเราเป็นเรานะไม่ใช่เขา พอแล้วล่ะมั้ง คุณไม่ต้องแปลกใจหากอ่านบทความนี้แล้วจะรู้สึกเหงาตามบ้าง เพราะคนเขียนพกควมเหงามาเต็มกำมือ เพราะอยากเขียนบทความให้ได้เหมือนชื่อบทความ เหอะๆ ถ้าเหงามากๆอย่างนี้ จะเอาความเหงามาช่วยเขียนบทควมต่อล่ะกัน ..^^
เหงามันดีตรงที่เงียบ...แต่ก็เหงา....
| 
