มาอัพไดหลังจากที่ไม่ได้อัพซะนาน
มีเรื่องเศร้าๆมาอัพ T^T
เริ่มเลยละกันบรรยายมากไม่ได้...

เหนื่อยเหลือเกิน
ไม่อยากที่จะรัก อยากจะเลิกรัก
แต่ก็ทำไม่ได้

เป็นเพราะว่า...รู้จักมากเกินไป
เป็นเพราะว่า...ให้ความสนใจมากเกินไป
เป็นเพราะว่า...รักมากเกินไป

เกินกว่าขอบเขต...นักร้องและแฟนคลับ
เกินกว่าขอบเขต...พี่ชายและน้องสาว
แต่รักแบบผู้หญิงคนหนึ่งแอบรักผู้ชายคนหนึ่ง
ไม่เคยหึงที่จะมีคนมารักมาชอบคนๆเดียวกับเรา
แต่รู้สึกว่าสนุกด้วยซ้ำไป...

เริ่มรู้สึกว่าท้อ...ท้อเหลือเกิน
รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้...มีแต่คนว่า...
หาว่าฝันเกินจริง หวังอะไรที่มันมากเกินไป

รู้...แต่หยุดไม่ได้
ต้องการหยุด...แต่ทำไม่ได้
ต้องการพอแค่นี้...แต่เลิกไม่ได้

เมื่อไรนะ...ที่ความรู้สึกมันเป็นแบบนี้
เมื่อไรนะ...ที่รู้ตัวว่ารัก ทั้งๆที่ไม่รู้จักคำว่ารัก
แล้วมันเมื่อไรกันนะ...ที่รู้ตัวว่ารักจนหยุดไม่ได้

เคยพูดว่ารักประเทศไทย แต่ที่พูดมามันออกมาจากใจจริงรึเปล่า
หากมีอะไรเกิดขึ้นก็เรียกหาแต่เอลฟ์เกาหลี
ทั้งๆที่เอลฟ์เกาหลีเคยทำให้พวกเค้าต้องเจ็บครั้งแล้วครั้งเล่า...แต่ก็ยังรัก

รู้ทุกคร้งแต่ไม่เคยพูด...บอกตัวเองว่าอย่าคิดมากพวกเค้าคงแค่ลืม...

แต่ครั้งนี้ข้อความขอบคุณอัลบั้ม 2 อ่านแล้วแทบร้องไห้
พวกเค้าแค่ลืมหรือไม่ได้นึกถึงกันแน่นะ...

เศร้านะ...ถ้าทำที่พูดมาว่ารักไม่ใช่ความจริง...
ท้อนะ...ที่ทุ่มเทอะไรไปแล้วไม่ได้คืนมา
น้อยใจนะ...ที่ไม่ได้เขียนคำว่า"แทกุก"
คนที่สนับสนุนพวกเค้าไม่น้อยไปกว่าประเทศอื่น
ลงในนั้นข้อความขอบคุณ...

ทั้งๆที่ปกป้องพวกเค้าจากข้อความว่าร้ายต่างๆ
แต่ผลที่ได้กลับเป็นแบบนี้แล้วจะรักไปเพื่ออะไร หรือรักพราะต้องการจริงๆ

พวกเค้าคือ...คนที่ทำให้รู้จักคำว่ารัก
พวกเค้าคือ...คนที่ทำให้ยิ้มได้
พวกเค้าคือ...คนที่ทำให้ร้องไห้ได้ทุกเวลา
พวกเค้าคือ...คนที่ทำให้หัวใจอบอุ่น

เคยร้องไห้เพราะพวกเค้าหลายเรื่อง
เคยร้องไห้...เพราะเค้าเจ็บ
เคยร้องไห้...เพราะไม่ได้เจอเค้า
เคยร้องไห้...เพราะเค้าตั้งแต่กลางคืน จนมาอีกวันหนึ่งก็ยังร้องอยู่

มันดูเหมือนคนบ้า ใช่...รักมากจนบ้า

ได้รู้เรื่องมากมายจากเค้า
พวกเค้าทำให้...รู้จักเพื่อนมากมาย
พวกเค้าทำให้...รู้ว่าการรอคอยที่นานแสนนานมันทรมานขนาดไหน
พวกเค้าทำให้...รู้ว่าพวกเค้ากลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตที่เราขาดไม่ได้

อยากจะขอเค้าว่า...ช่วยพูดว่ารักแฟนคลับไทย
ช่วยพูดให้มั่นใจก่อนที่จะต้องท้อไปกว่านี้

อยากจะย้อนเวลากลับไป กลับไปช่วงที่ยังไม่รู้จักเค้า
กลับไปเมื่อ 7 เดือนที่แล้ว
ทำไมนะช่วงเวลา 7 เดือน แต่กลับทำให้รักมากมายขนาดนี้

รักมากซะจนเอ่ยมาเป็นคำพูดไม่ได้
รักมากซะจนเสียน้ำตาไปหลายรอบและยิ้มไปหลายรอบ

จนถึงตอนนี้อยากขอบคุณ
ขอบคุณที่พูดคำว่ารักให้ตื้นตันใจ
แต่ความรู้สึก เหนื่อย ท้อ น้อยใจ ทำยังไงมันก็ไม่หายไปสักที

เหนื่อยจนไม่รู้ว่าจะพูดยังไง
อยากเลิกรัก อยากรักมากขึ้น
ความรู้สึกสองอย่างมารวมกัน
สับสน...สับสนเหลือเกิน
แต่ก็ยังพยายามรักเพื่อจะลบความรู้สึกนั้นออกไป

รักเพื่อลบคำว่า เหนื่อย ท้อ และน้อยใจ
แต่ไม่รู้จะทำได้รึเปล่า
คงได้แต่พยายาม

...รัก...

Superjunior 05
ชื่อนีคงยากที่จะลืม...

พิมพ์เสร็จแล้ว...
ทำไมมันยาวจัง...
คนที่หลงเข้ามาอ่านก็คงจะเบื่อแล้วล่ะสิ
ที่มีอีบ้าที่ไหนไม่รู้มาพิมพ์อะไรที่มันบ้าอย่างนี้
นี่มันคือความจริง...ความจริงที่คงไม่มีใครอยากยอมรับ

ข้อความนี้มันคงจะไปทำให้แฟนคลับเอสเจหลายๆคนเริ่มเหมือนชั้น
แล้วชั้นจะพิมพ์มันไปเพื่อ???
แต่มันเหนื่อยจริงๆนะ...เหนื่อย
แต่มันเลิกรักไม่ได้...เพราะรักไปแล้ว

จะหาว่าเจ้าของไดอารี่บ้าก็ได้นะ
ไม่ว่าหรอก...พูดมาเถอะ
ช่วยออกความเห็นหน่อย ว่าทำไงดี
ไม่ได้บังคับให้เม้นท์...แต่ก็ออกความเห็นบ้าง
โดยเฉพาะ...แฟนคลับเอสเจ
ช่วยบอกหน่อยว่าคุณคิดยังไงกับเอสเจ

แต่นักร้อง พี่ชาย หรือว่าอะไรกันแน่...

ขอบคุณนะ...พ่อแม่ที่ทำให้หนูเกิดมา
ขอบคุณนะ...ค่าย SM ที่ทำให้เอสเจมีวันนี้(ขอบคุณเพื่อ??)
ขอบคุณนะ...ทุกๆสิ่ง ทุกๆอย่างบนโลกใบนี้
ที่ทำให้ชั้นได้มารักพวกเค้า...

ขอบคุณ...

กุรักเอสเจเว้ยยยยย!!
จะรู้กันบ้างมั้ยว่ามีอีบ้าคนนี้รักเอสเจอยู่!!!

พล่ามมากแล้วเหนื่อย...
แค่พิมพ์มาก็เหนื่อยจะตายและ
คนที่คิดว่ามันไร้สาระก็ปิดไปเหอะนะ
ไม่มีอะไรมากหรอก แค่อีบ้าคนหนึ่งอยากระบาย...