สายลมอ่อนๆ...พัดผ่านหน้าต่างที่เปิดไว้

ก้อนเมฆล่องลอยอยู่บนท้องฟ้าอย่างมีอิสระ...

เสียงของนกน้อยราวกับกำลังพูดคุย...

ดวงตาที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้เปลือกตา...

ค่อยๆลืมขึ้นอย่างช้าๆ

หยาดน้ำสีใส...ไหลอาบแก้ม

‘น้ำตา’ ค่อยๆไหลออกมา

ทว่า...ฉัน...ยังคงไม่ขยับไปไหน

ราวกับ ‘ตุ๊กตา’ ที่ไร้ความรู้สึก

เมื่อทุกอย่างถูกช่วงชิงไป...

‘ตุ๊กตาที่ไร้ค่า’ จึงทำได้เพียงรอคอย

รอคอย...อย่างที่ไม่รู้ว่าเมื่อไรจะสิ้นสุด

รอคอย...โดยที่ไม่รู้ว่ากำลังรออะไรกันแน่

รอคอย...แม้เสี้ยวหนึ่งของหัวใจจะบอกให้หยุด

ทุกๆวัน ฉันยังคงรอคอยต่อไป...

ทุกๆวันหัวใจที่ยังคงเต้นอยู่ในอก...

บอกฉันว่า...

“ยังไงก็ไม่มีใครมาช่วยเธอหรอก”

แม้จะเป็นแบบนั้น

แต่ตุ๊กตา...ก็ยังคงรอคอย...

นานเท่าไรกันนะ...ที่ฉันนั่งอยู่ตรงนี้...?

แม้ว่าการรอคอยมันจะเนิ่นนานเพียงใด

ตุ๊กตาที่ถูกช่วงชิงความรู้สึก...

ค่อยๆลืม...ลืมเรื่องราวทั้งหมด...

หายไป...ทีละเรื่อง...สองเรื่อง...

จนสุดท้าย...ฉันก็กลายเป็น...

ความว่างเปล่า...

.

.

.

“นั่นหมายความว่าเธอจะเป็นนิรันดรไงล่ะ”

.

.

.

ใครกันนะ...ที่บอกกับฉันแบบนี้?