 T T *-+ +-**-+ +-*
ครั้งนี้เราจะมาพูดถึงเรื่องโลกร้อนกันบ้าง แบบว่าเด็กดีอ่ะนะ(หมายถึงชื่อเว็บเท่านั้น =w= ส่วนข้าพเจ้านั่นเหรอ...ไม่บอกก็คงพอรู้แหละเนอะ 55+) ตอนนี้เขามีรณรงค์กันมากมายก่ายกอง ปัจจุบันข้าพเจ้าก็ใช้ถุงผ้าอยู่^^ แถมมีอารมณ์มาทำอะไรๆเกี่ยวกับเรื่องลดโลกร้อนเยอะแยะ พูดถึงเรื่องโลกร้อนแล้วเราก็มาช่วยๆกันลดภาวะโลกร้อนกันเถอะ ดูจากตอนนี้ ช่วงหน้าร้อนก็ร้อนกันแทบไหม้ไปทั้งตัว ไม่อยากออกไปเจอแดดเลย แล้วดูตอนนี้สิ แถวบ้านข้าพเจ้าฝนตกทั้งวันทั้งคืน ตกๆหยุดๆ เบาๆหนักๆ แปรปรวนยิ่งกว่าอารมณ์ผู้หญิงในวันแดงเดือดซะอีกนะเออ - -+ อ๊ะๆๆ อย่าคิดว่าเซอิลห์กับอูลร์จังไปไหน สองศรีเพื่อนซี้(?)เจ้าเก่ายังไม่หายไปไหนค่ะ ข้างบนมาขอสาระนิดๆ อิอิ ถ้าอย่างนั้น ก็ไปอ่านกันโลดดดด!! ผู้มาใหม่อ่านตอนเก่าได้ที่ไดอารี่ตอน 'จุดประสงค์ของเด็กชาย' นะคะ^^ ทักทายกันได้ ไม่มีกัดค่ะ ^^++ --------------------------------------- ไม่รู้เหมือนกันว่าผมกลายเป็นอย่างนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่...ที่ความรู้สึกของผมมันแปลกๆไป... ..เวลาที่เจอเจ้านั่น... ผมนอนก่ายหน้าผากอยู่บนเตียงยักษ์อันมั่นคงในห้อง ..ผิดกับเตียงของเจ้านั่นที่จะหักแหล่ไม่หักแหล่... แล้วผมจะไปคิดถึงมันทำไมกันนะ!! ในตอนนี้ผมรู้สึกสับสน สับสนกับความรู้สึกของตัวเองที่ดูจะรวนๆไม่ค่อยเสถียร เวลาเจอเจ้านั่น เวลาที่คิดถึงมัน ..เวลาที่มันยิ้มให้ ...ให้ตายสิ! ผมเป็นอะไรไปนะ!! "คุณชายเซอิลห์คะ คุณหญิงเรียกไปทานอาหารเย็นค่ะ" เสียงใสๆของสาวใช้ในบ้านดังเข้ามาในห้องผม ซึ่งผมก็ได้แต่ตอบกลับไปห้วนๆ "อืม เดี๋ยวตามไป" ผมหยุดความคิดฟุ้งซ่านไว้เพียงเท่านั้น... ................. "เซอิลห์ จะไปไหนน่ะลูก" แม่ผมเดินเข้ามาหา ผมเพิ่งทานมื้อเย็นเสร็จไปเอง ผมยิ้มให้กับแม่ "ก็...เที่ยวๆน่ะครับ" "อย่าให้ดึกนักล่ะ ดูแลตัวเองดีๆนะลูก" "ครับแม่" แล้วผมก็ออกรถไป ใจกลางเมืองหลวงของกริมมอลีย์ยังคงสว่างไสว โดยเฉพาะตึก Fighting Center ที่ผมเพิ่งจะไปกับเจ้าอูลร์มา..เจ้าคนที่ทำให้ความคิดผมพันกันยุ่งไปหมด ให้ตายสิ ตอนนี้ผมอยากไปหามันชะมัด.. แต่มือของผมกลับไปอีกอย่าง ทางที่ผมจะไปคือสถานที่ท่องเทียวยามค่ำคืน ที่เจ้านั่นไม่ค่อยได้ไป เพราะมันบอกว่าเปลืองตังค์ เวลาคิดถึงมันทีไรผมต้องยิ้มทุกทีสิน่า..ให้ตาย ผมรวบผมสีขาวของตัวเองไว้ แล้วสวมวิกสีดำทับ เพื่อไม่เป็นที่สังเกต..ก็ผมมันคนดังนี่นา ในเธคนั้นยังคงเป็นเธค แสงไฟส่องสว่างไปมาในความมืดน่าแสบตา หญิงชายหลายคนไปยืนเต้นหรือไม่ก็นัวเนียกันอยู่กลางฟลอร์ เสียงเพลงยังคงดังกระหึ่มไปทั่ว ผู้หญิงบางคนในนี้กำลังเมาได้ที่...และกำลังมานัวเนียผมอยู่ อกอันเท่าภูเขาในเดรสตัวบางนั่นแนบชิดติดแผงอกของผม ...ก็เป็นการวอร์มร่างกายชั้นดีทีเดียว ตัวผมร้อนไปหมดแล้ว 55+ "ไปเต้นกันเถอะ" เธอตรงหน้าว่า จับเนกไทหลวมๆของผมขึ้นมาและลากผมเขาไปในที่ที่ชาวบ้านเขากำลังดิ้นกันอยู่ ลีลาเธอเร่าร้อนไม่หยอก รู้สึกว่าอยากจะเล้าโลมผมเต็มที่ แม่เจ้าประคุณช่างร้อนแรงเสียจริงๆ ดวงตาสีทองของผมกวาดไปมองรอบๆกาย ผู้คนแน่นขนัดยืนเบียดเสียดกัน ว่าแล้วสายตาของผมก็ดันไปเจอภาพๆหนึ่งเข้า ผู้ชายตัวสูงผมยาวสีดำสนิทใส่หมวกแก๊ปสีขาวและแว่นตาสีชา กำลังโอบเอวผู้หญิงร่างบางผมหยักศกน้อยๆสีน้ำตาลอย่างแนบชิด แขนทั้งสองข้างของเธอโอบรอบคอของผู้ชายตัวสูงที่กำลังยิ้มกริ่ม ริมฝีปากอิ่มสีแดงของเจ้าหล่อนแย้มยิ้มหวาน ราวกับพอใจในสิ่งที่ผู้ชายตรงหน้ามอบให้ แล้วเจ้าผู้ชายคนนั้น ทำไมผมจะจำไม่ได้ ในเมื่อผมรู้จักมันมาตั้งสิบกว่าปี ก็เจ้าอูลร์เทอิลนั่นไง! ให้ตายสิ ตอนนี้ในใจผมมีแต่ประโยคหนึ่งที่สุดยอดจะชัดเจนอยู่หนึ่งประโยค ไม่-พอ-ใจ! ผมขมวดคิ้วอย่างไม่สบอารมณ์ นี่เหรอไอ้เพื่อนยากผู้งกนักงกหนา ไม่ยอมมาเที่ยว แล้วไหงคราวนี้มานัวเนียกับสาวซะแนบชิดสนิทสนมขนาดนี้ล่ะฟะ บ้าเอ๊ย.. แม่สาวอกสะบึมที่นัวเนียผมอยู่ไม่ได้อยู่ในสายตาผมแล้ว เพราะตอนนี้ในสายตาผมมีแต่เจ้าเพื่อนงั่งที่มายืนยิ้มกริ่มนัวเนียอยู่กับสาวสวยสบายใจ..ทีกับฉันงี้ล่ะเอาแต่ทำหน้ามุ่ย..ชิ! ไม่สบอารมณ์เฟ้ยยย!! ผมผละออกจากแม่สาวตรงหน้าแล้วออกไปนั่งไขว่ห้างอยู่รอบนอกอย่างไม่สบอารมณ์ ผมหันไปมองคนคู่นั้นอีกครั้งแต่ทั้งคู่ไม่ได้อยู่ที่เดิมแล้ว ผมกวาดสายตามองหาไปเรื่อยๆ แล้วก็ไปเจอทั้งคู่หลบอยู่ในมุมมืดหนึ่ง...ผู้หญิงผมยาวนั่งคร่อมอยู่บนตักและโอบรอบคอเจ้าอูลร์ ซึ่งมันก็โอบเอวแม่เจ้าประคุณอยู่เหมือนกัน และ...จูบกันอย่างดูดดื่ม!! แถมดูเหมือนจะค่อยๆดุเดือดเลือดพล่านขึ้นเรื่อยๆซะด้วย...ฮึ่ย! ผมละสายตาจากภาพบาดตาบาดใจไป รู้สึกเจ็บจี๊ดที่หัวใจแปลบๆ แอบเหลือบไปมองที่เดิมแล้วพบว่าเจ้าอูลร์กับแม่สาวนั่นกำลังร่ำรากัน สาวเจ้าเดินจากไปส่วนไอ้เพื่อนยากก็นั่งยิ้มกริ่มอยู่ที่เดิม...ขาเจ้ากรรมของผมลุกขึ้นแล้วพาตัวเองเดินไปที่นั่น คิ้วขมวดมุ่นยุ่งเหยิง ผมกระแทกลงนั่งตรงใกล้ๆกับมัน เจ้าอูลร์หันมาขมวดคิ้วมองผมเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆปรับสภาพหน้าของมันเข้าสู่โหมดไร้ความรู้สึกเหมือนเดิม และส่งแก้วเหล้าเล็กๆมาให้ผม ซึ่งผมก็รับมันไว้แล้วดื่มรวดเดียวหมด "วันนี้คิดยังไงมาที่นี่ล่ะ ไหนว่าเปลืองนักเปลืองหนาไง" ผมพูดและแอบกัดฟันน้อยๆ คิ้วกระตุกกึกๆ "นัดคนไว้ แล้วเขาก็เลี้ยง ฉันก็เลยมา" มันตอบด้วยสีหน้าเรียบๆเหมือนปกติที่คุยกับผม แต่ไม่ใช่กับยัยผู้หญิงคนนั้นที่เอาแต่ยิ้มหวานใส่อย่างเดียว ชิ! "ไอ้งกเอ๊ย..นัดสาวล่ะสิท่า" "ฉลาดนี่" "เป็นไงล่ะ หวานฉ่ำเลยไหมล่ะ เมื่อกี่นี้..." ผมหรี่ตา อูลร์หันขวับมาก่อนยิ้มเจ้าเล่ห์ตามประสามัน(ผมไม่ชอบยิ้มแบบนี้ของมันเลย ให้ตาย) ใช้นิ้วโป้งเช็ดริมฝีปากเบาๆ "ใช้ได้ว่ะ" มันตอบสั้นๆ ก่อนกระดกเหล้าเข้าปาก "มาดวลกันไหม?" "รับคำท้า" ผมตอบทันที ยิ้มรับอย่างท้าทาย...ผมรู้ดีว่ามันคอทองแดงกว่าเมื่อก่อน ก็เลยดูจะมั่นใจเอาการ..แต่ถึงว่าอย่างนั้นก็เถอะ ผมคอทองแดงกว่ามันหลายเท่า อูลร์ส่งแก้วเหล้ามาให้ผม ซึ่งผมก็กระดกรวดเดียวหมด และเป็นฝ่ายชงให้มันบ้าง เจ้าอูลร์ก็รวดเดียวหมดเหมือนกัน "เจ๋งขึ้นเยอะนี่" ผมว่าก่อนรับแก้วเหล้ามากระดกอีกครั้ง "อยู่แล้ว" มันตอบพร้อมยิ้มท้าทายแบบที่มันชอบทำ เราสลับกันดื่มไปมาราวคนละสิบๆแก้วแล้ว ผมเริ่มทำเหมือนเมาเพื่อให้มันได้ใจ..หึหึ ส่วนมันน่ะหน้าแดงแจ๋แล้ว อูลร์กระดกเหล้าลงคออีกครั้ง สภาพของมันคงแทบอ้วก ซึ่งผมก็ทำท่าทางคล้ายๆมันทั้งที่ไม่ได้เป็นเลยสักนิด ความมืดและแสงสีช่วยบดบังได้ดีว่าผมไม่ได้หน้าแดงเท่าไร "หึ..ไม่ไหวแล้วล่ะสิ แกนะ"มันว่า "คนที่ไม่ไหวคือแกต่างหาก" ผมกระดกแก้วลงอีกครั้ง ตอนนี้มันชักเริ่มชงไม่ไหว เลยดื่มกันเพียวๆ ซึ่งมันก็สบายมากสำหรับผม แต่กับมันคงแทบสลบ แต่ถึงจะบอกว่าผมไม่ได้เป็นอะไรมากก็เถอะ แต่ในตัวผมตอนนี้น่ะมันร้อนจนแทบระเบิด เลือดในกายเดือดพล่าน หัวใจเต้นแรง...ในขณะที่เจ้าอูลร์มันค่อยๆเอนมาหาผมเรื่อยๆ ตอนนี้ความรู้สึกของผมไม่ใช่การดวดเหล้าชนะมันแล้ว แต่กลับเป็นว่า... ...ผมอยากสัมผัสเจ้าคนที่พิงไหล่อยู่นี่... "ช้าน..ไม่ยอมแกหรอกก" มันว่าเสียงยานคาง ก่อนกระดกอีกครั้งทั้งๆที่พิงไหล่ผมอยู่ ผมก็ทำเป็นอ่อนยวบยาบไปพิงมันอีกทีก่อนกระดกแก้ว ฮ้า..เลือดในตัวมันพุ่งพล่านชอบกล ชักเริ่มทนไม่ไหวแล้วสิ... เรานั่งอยู่ในมุมมืด ทำให้ไม่เป็นที่สังเกต ผมผลักตัวมันออกไปเอนกับพนักโซฟา และผม..ค่อยๆโน้มลงไปหามัน "เหล้าล่ะ" "อยู่นี่" ผมกระดกเหล้าเข้าปากตัวเองก่อนก้มลงไปหามัน...แล้วประกบริมฝีปากผมกับเจ้าอูลร์เข้าด้วยกัน เหล้าไหลผ่านริมฝีปากผมเข้าไปในปากของอูลร์ มันกลืนลงคอ...ก่อนที่มือของมันจะค่อยๆโอบรอบคอผมไว้ ส่วนมือผมก็ตระกองใบหน้าขาวๆของมันเอาไว้ ความเสียวซ่านแล่นเข้ามาในใจ รสจูบนุ่มนวลของผมกับอูลร์หวานล้ำ..ก่อนที่ผมจะค่อยๆบดขยี้ริมฝีปากของคนที่ไร้เรี่ยวแรงตรงหน้า ซึ่งมันก็สนองกลับผมได้ไม่แพ้กัน..ไม่นาน มือสองข้างที่โอบรอบคอผมอยู่ก็หล่นแปะ ผมถอนริมฝีปากออกมาก่อนยิ้มหวานให้กับร่างที่หมดสติอยู่ตรงหน้า ผมลุกขึ้นพยุงอูลร์ขึ้นมา และพามันออกจากร้านไปที่รถของผม และขับออกไปสู่ถนนที่เต็มไปด้วยแสงไฟแห่งเมือง รู้สึกมีความสุขแปลกๆ ผมขับไปที่อพาร์ตเม้นท์ของอูลร์ ในห้องของมันยังคงเรียบร้อยเหมือนเดิม ผมเอากุญแจที่ล้วงออกมาจากกระเป๋ากางเกงของมันเปิดห้องแล้วลากมันไปกองไว้บนเตียง ผมกดโทรศัพท์หาแม่ทั้งรอยยิ้มกริ่ม "แม่ครับ คืนนี้ผมค้างบ้านอูลร์นะ" [อ้อ จ้ะ อย่าให้สายล่ะ พรุ่งนี้ต้องทำงานรู้ไหม] "ครับ รู้ ราตรีสวัสดิ์ ฝันดีครับแม่" [จ้ะ ราตรีสวัสดิ์ลูก] แล้วผมก็ตัดสายไป ก่อนทิ้งตัวลงบนเตียงของเจ้าเพื่อนยากที่ผมเพิ่งขโมยจูบมันมา ผมเกลี่ยเส้นผมสีดำที่ตกลงมาปรกหน้าให้ออกไป เผยเห็นใบหน้าสวยราวผู้หญิงของเพื่อนคนนี้ ผมโน้มลงไปหามันอีกครั้ง ในตอนนี้..อะไรๆก็ดูเหมือนจะฉุดผมไว้ไม่อยู่แล้ว...ร่างกายที่กำลังเดือดพล่านของผมยังไม่เย็นลง..กลับร้อนแรงยิ่งกว่าเดิมเสียอีก "นายทำให้ฉันต้องเป็นแบบนี้นะ...รู้ไหม.." ---จบ--- กี๊ดดดดดด >///< โคตรอายเลยว้อยยยยยยยยยยยยยย!!!! โฮกกก อายๆๆๆๆๆๆ ข้าพเจ้าขอจรลีไปก่อนที่จะรั่วกว่านี้ดีกว่า โปรดติดตามตอนต่อไปนะค้า =w= บ๊ายบายค่า~~ [ย่องๆๆออกจากห้อง หันซ้าย('//' ) หันขวา( '//') ไม่มีใคร...งั้นขอ กรี๊ดดดดดดดดดด>[]<]
|
บันทึกเป็นเพื่อน
