|
View : 209 Post : 0
19 มีนาคม 2551
ชื่อตอน : ดวงตาที่มืดมน
เกริ่นเรื่อง : เรื่องสั้นส่ง VK F.C. เจ้าค่ะ
ดวงตาที่มืดมน คุณแม่ครับ ผมกลับมาแล้วครับ เด็กชายวัยประมาณห้าขวบตะโกนเสียงดังลั่น มือเล็กๆผลักประตูคฤหาสน์ออกช้าๆ เผยให้เห็นภายในของคฤหาสน์สีดำทะมึน ดวงตาสีฟ้ามองไปยังร่างของสตรีผมกระเซิงที่นั่งอยู่ ณ บันไดขั้นที่สองนับจากล่าง เด็กชายผลักประตูปิดอย่างรวดเร็ว ก่อนจะวิ่งตรงไปหามารดาด้วยความคิดถึง เซนริ เป็นยังไงบ้างลูก ? บ้านของริมะจังสนุกมั้ย ? เสียงหวานใสของเจ้าหล่อนเอ่ยถาม ดวงตาที่เหมือนกับของเขาไม่มีผิดมองตอบมาด้วยความเป็นห่วง เด็กน้อยแย้มรอยยิ้มสดใส สนุกสิครับ ผู้เป็นแม่จ้องมองรอยยิ้มนั้นอยู่ชั่วครู่ บาดแผลในหัวใจเริ่มเกิดอาการเจ็บแปลบขึ้นมา มือเรียวบางจับใบหน้าของลูกชายตัวน้อยให้สบตากับเธอด้วยสีหน้าอ่อนโยน เซนริ ลูก...รักแม่มั้ย ? เด็กชายเอียงคออย่างงงๆ ก่อนจะเอ่ยตอบเสียงสดใส รักสิครับ ทำไมเหรอครับ ? หญิงสาวนิ่งเงียบไปสักพัก หยาดน้ำใสๆเริ่มไหลออกมาจากดวงตาคู่สวย คุณแม่ครับ ร้องไห้ทำไม ? แม่...คิดถึงพ่อของลูก ถ้ามีเขาอยู่ด้วย ครอบครัวของเราคงจะอบอุ่นมากขึ้น ถ้าเพียงแต่...เขายังอยู่ รอยยิ้มสดใสเลือนหายไปจากดวงหน้าน่ารักของเด็กน้อย คุณพ่อ...เป็นคนยังไงหรือครับ ? เจ้าหล่อนยังคงนั่งสะอื้นอยู่สักครู่ ก่อนจะเอ่ยปากตอบลูกชายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนไม่ต่างไปจากเดิม เขา...คือผู้ที่มีดวงตาสองสี...สีแดงและสีม่วง...ดวงตาที่มืดมนจนบอกไม่ถูกว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ เขา...คือผู้ที่มีแต่ความปรารถนา...ความหิวโหย...หิวโหยในพลังอำนาจ และเขา...คือผู้ที่พร้อมจะทำทุกอย่าง...เพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่เขาต้องการ...แม้จะต้องแลกด้วยชีวิตก็ตามที... คำพูดทั้งหมดแล่นผ่านประสาทรับเสียงของเด็กชายไปเรื่อยๆ เขาแทบจะจับใจความสิ่งที่มารดาของตนพูดไปไม่ได้เลย ยกเว้นแต่ประโยคที่ว่า...ดวงตาที่มืดมนจนบอกไม่ถูกว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ เซนริ เดี๋ยวลูกขึ้นไปอาบน้ำแล้วก็เข้านอนเลยนะจ๊ะ หญิงสาวเอ่ยพลางปาดน้ำตาออกจากใบหน้าของตนเอง แต่ก่อนลูกจะขึ้นไป...ขอเลือดให้แม่หน่อยนะ ครับ...คุณแม่ ++++++++++++++ แอ๊ด... กลับมาแล้ว... ร่างสูงโปร่งค่อยผลักบานประตูคฤหาสน์ออกช้าๆ เผยให้เห็นภาพที่เขาเห็นจนชินตา...หญิงสาวผมกระเซิงที่นั่งอยู่ ณ บันไดขั้นที่สองนับจากล่าง กลับมาแล้วครับ...คุณแม่ เซนริ... เด็กหนุ่มทรุดตัวลงนั่งข้างๆผู้เป็นแม่ ดวงตาคู่คมจ้องมองผมกระเซิงของเจ้าหล่อนด้วยแววตาตำหนิอย่างเห็นได้ชัด รู้จักหวีผมบ้างสิ แม่ลืมไปแล้วเหรอครับ ว่าตัวเองเคยเป็นนักแสดงสาวยอดนิยมนะ... เจ้าหล่อนเพียงแต่ยิ้มรับอย่างอ่อนโยน ร่างสูงเดินขึ้นไปหยิบแปรงผมจากห้องนอนที่อยู่บนชั้นสองก่อนจะรีบกลับลงมาอย่างรวดเร็ว มือหนาค่อยๆแปรงผมกระเซิงสีน้ำตาลของเจ้าหล่อนด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ เซนริ...ก่อนลูกจะขึ้นไปนอน...ขอเลือดอุ่นๆให้แม่เหมือนทุกวันนะ
ครับ...เข้าใจแล้วครับ กาลเวลาที่ผันเปลี่ยนไปราวๆสิบปี... จากเด็กชายหน้าตาจิ้มลิ้มน่ารักน่าเอ็นดู... กลับกลายมาเป็น... เด็กหนุ่มร่างสูงโปร่งหน้าตาหล่อเหลา... จากเด็กชายที่มักจะมีแววตาสดใส... กลับกลายมาเป็น... เด็กหนุ่มผู้มีดวงตามืดมนจนบอกไม่ถูกว่า...เจ้าตัวกำลังคิดอะไรอยู่... จากอดีต... กลับกลายมาเป็น... ปัจจุบัน... และจากปัจจุบัน... กำลังจะกลายเป็น
อนาคต... อนาคต...ของเขา... เด็กหนุ่มผู้ไม่เคยได้รับความอบอุ่นจากผู้ที่เขาเรียกว่าพ่อ... เด็กหนุ่มผู้ไม่เคยพบเจอผู้เป็นพ่อของตนเอง... เด็กหนุ่มอย่างเขา... เซนริ ชิกิ...
| 
