ยินดีต้อนรับทุกคนค่ะ

แรงบันดาลใจในการสร้างคุ้มหลวง

                ผมเป็นคนลำปางโดยกำเนิด  เติบโตมาเหมือนกับคนลำปางทั่วๆไป และมีโอกาสได้ทำงานกับ หลายบริษัท จนสุดท้ายมาทำงานที่ บริษัทปูนซิเมนต์ไทย  ซึ่งถือว่าเป็นบริษัทชั้นนำของประเทศ

           และแล้วก็ได้ค้นพบสัจธรรมแห่งชีวิตเรื่องหนึ่งว่า  “ ชีวิตคนเรามันก็แค่นั้น  สุดท้ายทุกคนก็ต้อง ตาย สุดยอดของชีวิตของการเป็นคนคือ ความสุข ไม่ใช่เงิน ไม่ใช่เกียรติยศชื่อเสียง ”  การทำงานไม่ว่าที่ไหน บริษัทอะไร ก็มักจะสร้างผลประกอบการ บนความเครียดของพนักงาน  ดังนั้นจึงตัดสินใจลาออกมาตั้งบริษัทของตนเองขึ้นมา ในปี 2549  โดยตั้ง ความต้องการสูงสุดขององค์กรไว้ว่า

                “เราจะสร้างบริษัท  ให้มีระบบการบริหาร การจัดการ อย่างบริษัทชั้นนำ มุ่งเน้นให้พนักงานสนุกและมีความสุขกับการทำงาน   หล่อหลอมให้ทุกคนเป็นคนดี พร้อมที่จะให้คุณค่าต่อสังคมและประเทศชาติ

อีกทั้งจะ เผยแพร่คุณค่าของล้านนาสู่สาธารณชน”

                ความต้องการที่จะ “เผยแพร่คุณค่าของล้านนาสู่สาธารณชน”  ตอนแรกที่คิดจะทำคือ  ฟื้นฟูกำแพงเมืองลำปางรูปหอยสังข์  ซึ่งมีอายุกว่า 1300  ปี แต่แล้วก็มีอยู่วันหนึ่ง ในปี 2550 (เดือนอะไรไม่แน่ใจ) ได้มีโอกาสไปหาป้าอนงค์  ระหว่างสนทนากัน   ป้าฯได้พูดถึง เจ้าย่าบุญศรี  ซึ่งเป็นหลานของเจ้าหลวงบุญวาทย์ (เจ้าผู้ครองนครลำปางคนสุดท้าย) ทำให้ผมมีความสนใจเป็นอย่างมาก  จึงได้นัดกันเพื่อจะไปหาเจ้าย่าบุญศรี  ผมเองดีใจพร้อมทั้งตื่นเต้นมาก  ที่จะได้มีโอกาส   เจอเชื้อสายของเจ้าผู้ครองนคร  ซึ่งถ้าเป็นสมัยโบราณ  การจะเข้าพบคนระดับนี้ไม่ง่ายนัก

                ในระหว่างที่พูดคุยกับเจ้าย่าบุญศรี บังเอิญได้เห็นรูปถ่ายของ  เจ้าหลวงบุญวาทย์ประทับบนหลังม้า  ทันทีที่เห็น ผมรู้สึกสนใจบันใดที่อยู่ด้านหลังของท่านเป็นอย่างมาก เป็นบันไดของคุ้มหลวงมีลวดลายแกะสลักที่งดงาม จนทำให้อยากที่จะเห็นคุ้มหลวงของจริงแต่ได้มารู้ทีหลังว่าถูกรื้อทิ้งไปแล้วตั้งแต่ประมาณ ปี 2490-2492 (60 กว่าปี)  ทำให้ผมรู้สึกเสียดาย และเสียใจมาก ที่มีคนสั่งซื้อรื้อทิ้งไป โดยที่ไม่เห็นคุณค่า

                จึงเกิดเป็นแรงบันดาลใจที่จะสร้างคุ้มหลวงหลังนี้ขึ้นมาใหม่ เพื่อจะให้คนรุ่นหลังได้เห็นถึงคุณค่าแห่งประวัติศาสตร์ล้านนา และสัมผัสถึงเสน่ห์และความสวยงามของสถาปัตยกรรมในอดีต  อีกประการหนึ่งที่สำคัญคือ ถ้าไม่มีใครทำเรื่องนี้ในช่วงเวลานี้  ซึ่งในขณะที่ยังมี เจ้าย่าบุญศรี อยู่ ผู้ซึ่งเกิดและเติบโตในคุ้มฯ  ท่านเองก็อายุ 92 ปีแล้ว (ปี2550) และหากวันหนึ่งสัจธรรมชีวิตเกิดขึ้นกับท่าน  คุ้มหลวงแห่งนี้ก็จะสูญหายไป คงเหลือแค่ ภาพถ่าย และความทรงจำเท่านั้น