ไดอารี่ที่รัก

          วันนี้เป็นวันแรกที่ฉันเขียนไดอารี่ของเดือนนี้  หมู่นี้ฉันไม่ค่อยได้มาเยี่ยมเยียนผู้คนในเด็กดีนี่เลย  

วันทั้งวันนี้ฉันรู้สึกหงุดหงิดทั้งวันเลย  ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร  หรืออาจจะเป็นที่นิสัยปกติที่ชอบบ่นแล้วก็เป็นได้

หลายๆเรื่องที่ทำให้ฉันรู้สึกลำคาญใจ  และอีกหลายๆเรื่องที่ทำให้ฉันรู้สึกดี

           วันนี้มีป้าคนหนึ่งแกไปซื้อของที่เซเว่นแล้วบังเอิญฉันก็ดันเสือกไปอยู่หลังป้าแกด้วย  ตามมารยาทฉันก็ต่อคิว

มันก็แค่นี้  แล้วทำไมนะหรอ  ป้าแกเล่นซื้อขนมปังจนแคชเชีร์ยสแกนบาร์โค๊ดไม่ทันเลย  รู้ไหมเท่าไหร  50  บาท  หรอ

ไม่  150  บาท  หรอ  ก็ไม่อีก  ถ้าแค่นั้นมันคงไม่ทำให้ฉันลำคาญใจได้เท่านี้หรอก  ป้าแกล่อซื้อไปตั้ง  500  บาท  (ขนมปังฟาร์มเฮ้าล้วนๆ)

ขนมปังเกือบ  5  ถุงพลาสติกขนาดใหญ่ที่พอจะใส่ผงซักฟอกหรือนํายาล้างจานได้เป็นกิโลๆ  ถูกป้าแกซื้อหมด  ระหว่างที่รอ  (นานมาก)

ฉันก็บ่นอิบด่าในใจไปพลางๆ  ประมาณว่า  คนแกบ่นหลาน  อะไรประมาณนี้  รู้สึกว่าจะยกตัวอย่างเชยไปหน่อย

          เรื่องดีๆก็มีนะในวันนี้  ใกล้จะถึงวันงานหนังสือแล้ว  ฉันเตรียมตัวจะเก็บตังไปงานหนังสืออยู่  แต่ว่านะ  ฉันมันก็พวกเก็บเงินไม่อยู่ง่า

พูดกับตัวเองว่า  'เอาล่ะ  วันนี้ต้องเก็บเงินให้ได้'  แล้วมันก็เป็นได้เพียงคำพูดที่ทวนหูไปวันๆ  แต่วันนี้ฉันก็เก็บเงินไว้ไปงานจนได้  แม้มัน

อาจจะน้อยนิดสำหรับใครบางคน  หรืออาจเป็นเรื่องหยุมหยิมของคนที่เก็บเงินเป็น  แต่สำหรับฉันแล้วมันเป็นเรื่องที่หนักหนาสาหัสเอาการ

การที่วันๆ  คนๆหนึ่งจะอยู่บ้านเฉยๆ  แล้วไม่ใช้เงินมันเป็นเรื่องยาก  แล้วยิ่งเป็นคนที่ใช้เงินเก็บแล้วฉันจึงดีใจที่เก็บเงินอยู่จนได้

แต่หากว่า  วันพรุ่งนี้  เงินเหล่านั้นอาจจะอันตธานหายไปเหมือนสายลม  ก็เป็นได้

                                                                                                                                                     ไดอารี่ที่รัก