บางครั้งการยอมรับความจริง

มันก็เป็นสิ่งที่ยากเกินกว่าจะทำไหว,.,.

แต่การทิ้งความจริงไว้ และหนีจากไป

มันก็ยากยิ่งกว่า,.,. ที่จะหนีพ้น,,,,,
 



คิดถึงบล็อกในเด็กดีจัง ,.,..,.<3

 

 



ไม่ได้เข้าเด็กดีมาหลายเดือนแล้ว หลังจากที่ได้เริ่มทำงานเป็นมนุษย์เงินเดือนมาพักใหญ่

ชีวิตการทำงานก็สนุกดี.....





แต่บางทีก็สนุกมาก ^___________ ^

(เวลาทำงานก็ตั้งใจนะ เล่นเฉพาะตอนเบรก)


พยายามสนุกกับชีวิตให้มากที่สุด เพราะไม่รู้ว่าวันไหน

ความสนุกในการใช้ชีวิตมันจะหายไป

เรายังอายุไม่มาก แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นวัยรุ่นตลอดไป

เพราะงั้นทุกวันเวลาที่ตื่นขึ้นมา เลยพยายามไม่คิดอะไรที่มันยุ่งยาก

คิดแค่ว่าวันนี้ จะมีอะไรสนุกเกิดขึ้นบ้าง

 


สนุกกับการวาดรูปดีไหม ?




สนุกกับการกินวันละหลายๆ ทีก็ดีเหมือนกัน,.,.

 



 

สนุกกับตัวละครในบางวัน




สนุกกับตารางงานที่มันเบี้ยวไม่ได้ ,.,. เพราะไม่ไปก็ไม่ได้เงิน ๕๕๕






สนุกกับการทำงาน



สนุกกับการเม้าท์มอยหลังเลิกงาน




 


สนุกกับช่วงเวลาฉุกละหก ต้องคิดว่าจะหาที่เย็บกระดาษแบบกระทันหันจากที่ไหนดี

เมื่อของทีี่มีอยู่ดันพังซะงั้น.....



สนุกกับการคิดว่าจะทำอะไร ระหว่างนั่งรอให้รถเข้ามาในบัสทอมินอลตอนตีสอง

บางทีก็คิดเพลิดเพลิน จนตีสามครึ่งรถถึงจะมา,.,., ๕๕๕

 

สนุกกับการทำผมไปทำงาน

สนุกที่ถูกเรียกว่าเจ้าแม่กิ๊ฟ,.,. ทั้งๆ ทีก็ติดทีละตัวตลอด ไม่ได้ติดรอบหัวจนต้องได้ฉายาแบบนั้น




บางทีก็สนุกกับการตกเป็นอาณานิคมของเฟสบุ๊ค

ตกเป็นทาสของซีรีย์ ที่เหมือนมีหนี้กรรมทำร่วมกันมา

วันไหนไม่ได้ดูจะรู้สึกบาปหนา ข้านั้นชั่วช้ายิ่งนักที่ไม่ยอมติดตามเจ้า - -;

 

สนุกกับการนั่งดูท่องฟ้า มองเวลาที่ผ่านไปแต่ละวัน

.....

บางครั้งมันก็น่าอารมณ์เสีย ที่ชีวิตไม่เป็นดั่งใจ แต่พอมาลองคิดดูดีๆ แล้ว

อายุก็ยี่สิบกว่า ไม่ใช่ว่าเพิ่งเคยอารมณ์เสียครั้งแรกซะหน่อย

เคยเสียใจมามากมาย เคยโวยวายและฟูมฟายหลายครั้ง

แต่ก็ไม่เห็นว่าชีวิตมันจะพังหรือมันจะจบลงไปในทุกๆ ครั้งที่ปัญหามันเกิดซะที

ไม่อยากเป็นคนหน้าบึ้ง เพราะมันจะทำให้คนรอบข้างไม่สบายใจ

ก็เลยพยายามสนุกกับชีวิตให้มากที่สุด,.,., แค่นั้นแหละ

เพราะส่วนหนึ่งแล้ว ถ้าคนข้างๆ สบายใจ เราก็ไม่มีอะไรให้ต้องกังวลเหมือนกัน ^^


 


 

บล็อกนี้ยาวมาก,.,. เพราะคิดว่ามันคงเป็นบล็อกสุดท้ายในเด็กดีของเรา

เด็กดีเปรียบเสมือนเพื่อนที่คบกันมานานหลายปี

จำได้ว่าเล่นด้วยกันมาตั้งแต่มัธยมต้น จนตอนนี้มีงานทำแล้ว

มีงอนเปลี่ยนไอดีมาก็หลายอัน (ส่วนใหญ่เพราะจำรหัสไม่ได้ ๕๕๕)

เริ่มแรกก็เล่นบล็อก เขียนไดอารี่ และสิ้นสุดที่แต่งนิยาย

เพื่อนๆ ที่เคยเล่นด้วยกันก็หายไปทีละคน จนไม่เหลือ ทุกครั้งที่เข้ามาในเด็กดี

ตอนนี้เรารู้สึกเหมือนเป็นแค่คนแปลกหน้าเท่านั้น


มันคงถึงเวลาที่เราต้องหาบ้านใหม่

เพราะเรายังชอบเขียนไดอารี่ (มาก!)

แต่เด็กดีไม่ใช่ที่สำหรับเราแล้ว กุ๊กก้อยอาจเริ่มจะแก่สำหรับที่นี้ - -;

๕๕๕

เหลือก็แค่นิยาย ไม่รู้ว่ามันจะเป็นยังไง

เพราะไม่ได้แต่งมาจะหกเดือน ไม่มีการสนองตอบทั้งตัวเองและคนอ่าน

แต่ยังรู้สึกว่าการจินตนาการเป็นเรื่องสนุก ซึ่งไม่รู้ทำไมเหมือนกัน

มือมันถึงไม่ยอมพิมพ์อะไรสักที *o*

เฮ้ออ ชั่งมัน โยนให้อนาคตรับผิดชอบก็ละกัน



ถึงแม้ว่ามันจะยากกว่าจะผ่านทุกอย่างมาได้

แต่ไม่ว่าจะทุกข์หรือสุข ที่เคยพบ

มันก็ทำให้ชีวิตเราไม่ขาดไม่เกิน

สมบูรณ์ตามที่มนุษย์คนหนึ่งจะมีได้.......

ลาละนะ ^__________^


Supercell - Perfact Day