[KHR] D18 ล้อเลียนแบบจัดเต็ม - Little Merman 4
ตอนก่อนหน้า ตอนถัดไป

[KHR] D18 ล้อเลียนแบบจัดเต็ม - Little Merman 4
เกริ่นเรื่อง: มีคู่ 1218 กับคู่รุ่นแรกมาล้อเลียนนิทานดิสนีย์ ตอนนี้หนูเคียวยะโตแล้วนะจ๊ะ^^ แถมยังหลงรักเงือกหนุ่มนามว่าดีโน่ด้วย จะเป็นยังไงต้องอ่านค่ะ
29 ต.ค. 54 , View: 481 , Post : 2


เมื่อดันเตได้ยินเช่นนั้น...ถึงจะหน้าซีดเผือด  และถามอเลาดีพร้อมกับเขย่าตัว

" จริงหรือ!? ได้ลูกได้บอกมั้ยว่ามั้ยว่ามันผู้นั้นเป็นใคร? "

" ข้าเองก็มิทราบ เพราะเคียวยะเองก็ไม่รู้จักเขาผู้นั้นเช่นกัน "

" โอ้..แย่แล้ว เสด็จพ่อทราบรึยัง? "          " ยังเลยขอรับ...... "


อเลาดีที่ส่าวหัวกลับมีใบหน้าที่เครียดยิ่งกว่าดันเตผู้เป็นพ่อเสียอีก และแล้ว..ดันเตก็จูงมืออเลาดีไปที่ทะเลหลังพระราชวังทันที


" เสด็จพ่อ!! "


สิ้นเสียงเรียกไม่นาน พ่อตาของดันเตก็มาปรากฎตัวตรงหน้าได้ทันใจตามที่คิด


" มีอะไรรึ? "        " ข้ามีเรื่องให้ท่านพ่อช่วยหน่อย "

" อะไรรึอเลาดี อยู่ ๆ มาแบบกะทันหันอย่างนี้....... "      

" ช่วยจัดเวรยามในแอตแลนติกาคืนนี้ด้วยขอรับ! "           " ทำไม? เกิดอะไรขึ้น อธิบายให้ข้าฟังก่อน "

" ข้าจะป้องกันเคียวยะไม่ให้ออกจากวังขอรับ "

องค์ราชาแห่งแอตแลนติกายกมือขึ้นก่ายหน้าผากและถอนหายใจ          

" เดี๋ยวก่อนนะ...เจ้าก็รู้นี่ว่ามันเป็นเรื่องปกติไปแล้ว ลูกเจ้าก็ดื้อเหมือนเจ้า อย่าไปห้ามให้มากเรื่องเลย "

" มันไม่ใช่เหมือนเดิมตอนที่เขาเด็กน่ะสิ "          " แล้วนี่มีเหตุอันใดจึงจะต้องป้องกันแน่นหาเช่นนี้? "

" เคียวยะเจอเงือกหนุ่มตนหนึ่งเข้า........ "            

" เจ้าก็เลยกลัวว่าเคียวยะจะวิปริตไปชอบเงือกหนุ่มตนนั้นเช่นเดียวกับเจ้าที่ไปชอบพอและรักกับมนุษย์อย่างดันเตสามีเจ้ารึ? "

" มิต้องเกรงกลัวมันก็เป็นไปแล้วขอรับ "          " บ้าน่า! เป็นไปไม่ได้!! "

" บอกอยู่นี่ไงว่าถึงอยากให้เป็นไปไม่ได้แต่มันเป็นไปแล้ว ไอ้เรื่องรักผู้ชายมันไม่ได้สำคัญกว่าการจะทำให้เคียวยะนึกจะอยู่ในทะเลตลอดกาลหรอกนะขอรับ! "

ทุกคนถึงกับชะงัก เมื่อดันเตเตือนสติพวกเขา..หลังจากเหตุการณ์ที่พูดไว้เมื่อ 16 ปีที่แล้ว จากนั้น..อเลาดีก็หันมาพูดกับพ่อของเขาว่า

" ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม...ได้โปรดช่วยข้าด้วย "

" ข้าต้องช่วยอยู่แล้ว แต่เจ้าเองก็ต้องป้องกันตรงส่วนในวังด้วย "

" แน่นอน...แต่ทว่า ข้ารู้สึกว่าเหมือนจะมีอะไร....ไม่ชอบมาพากลในช่วงก่อนเที่ยงคืนนะขอรับ "

" ตอนนี้เคียวยะอยู่ที่ไหนเจ้ารู้มั้ย? "         " ห้องนอนของเขาขอรับ "

" กักบริเวณรึ? ถึงเวลาไหน? เท่าใด? "         " สองยามขอรับ "

" สองยามเหรอ....ก็เที่ยงคืนนี่นาอเลาดี! "           " ก็ใช่...แต่ตอนนี้ ถึงกะเวลาได้ว่าเพียงพอต่อการตระเตรียมป้องกันสำรอง แต่ก็คงไมทันกับการป้องกันเบื้องต้นเป็นแน่ "

" เอาอย่างนี้...ข้าจะป้องกันตรงส่วนอาณาเขตท้องทะเลเต็มกำลัง ส่วนพวกเจ้าก็พยายามกักกันเขาเอาไว้แล้วกัน "        

" ขอบพระทัยฝ่าบาท "

ฝั่งของเคียวยะที่อยู่ในห้องนอน...เขาได้ยินเสียงแว่วมากจากหน้าต่าง เหมือนเสียงแหลมเล็กของหญิงสาวกระซิบบอกเขา

" เจ้าอยากหนีออกจากที่นี่บ้างมั้ย? "

" ท่านเป็นใคร? "

" ข้าคือ...คนที่ทำให้ท่านสมพรปรารถนาได้ "         " ท่านหมายควาว่าเยี่ยงไร? "

" ข้ารู้นะ...ว่าท่านต้องการจะเปลี่ยนร่างเป็นเงือกหนุ่มเพื่อจะไปหาดอน คาวัลโรเนใช่รึเปล่า? "

" ท่านรู้....... "

" แน่นอน....รวมทั้งชื่อท่านด้วย 'เคียวยะ' "

" เอ๊ะ...... "

และแล้ว...ร่างของสตรีนางนั้นก็ได้ปรากฎขึ้น นางมีรูปร่างที่ผอมเพรียว หน้าตาเหมือนมนุษย์ แต่มีขาและปีกดั่งครุฑ

" ท่านจะไปกับข้ามั้ย? "          " อย่านะ!! "

" อ๊ะ ๆ ข้าไม่ได้บังคับท่านนะ แต่ข้าแค่อยากจะให้ท่านไปกับข้าเท่านั้น "

" โปรดหยุดพูดประเดี๋ยว! ถึงข้าจะไปกับท่าน รักของข้าก็ไม่มีวันจะสมหวังได้หรอก "

" ท่านไม่เชื่อข้าหรือว่าข้าทำได้? "         " มิใช่...หากแต่ข้าไม่กล้าพอ เขาไม่รู้จักข้า กับท่านแม่และคนในแอตแลนติกาที่คอยกักกันข้าจากอาณาเขตท้องทะเลอีก "

" โอ๊ะโอ๋....ไม่นึกว่าหลานรักของราชาไตรตันจะเป็นคน....ปอดแหกแบบนี้! ฮ่า ๆ ๆ "

นางยืนหัวเราะเคียวยะทางหน้าต่าง และนางก็บินเข้ามาหาเคียวยะในระยะประชิด

" มีอะไรน่าขำรึไง? "        " ก็ข้าบอกตรงนั้นไปแล้วไงล่ะเพคะท่านเคียวยะ "

นางเขยิบเข้ามาใกล้เคียวยะอีก เคียวยะที่เดินถอยหลังก็จนมุมตรงผนังห้อง

" ดูท่านสิ...ตัวสั่นเป็นลูกนกเชียว แต่ว่าสำหรับข้า.... "

" มันน่าสมเพชเวทนาต่างหากล่ะ! "

" ออกไปจากห้องข้านะ!! "

เคียวยะผลักครุฑนางนั้นจนล้มแล้วหยิบทอนฟาขึ้นมาตั้งท่าสู้

" ข้าจะถามครั้งเดียว...จะออกไม่ออก? "

นางฉีกยิ้มที่มุมปากพร้องกับดัดเสียงพูด

" ม่าย~เพคะ "

สิ้นเสียงนางครุฑ เคียวยะก็ฟาดทอนฟาที่นางทันที  นางแกล้งร้องโอดโอยว่าเจ็บปวดเพื่อรอโอกาสเผลอ แต่แล้ว...เคียวยะก็ไม่หยุดพัก และนางก็ไม่มีทีท่าจะเจ็บของจริงเสียที

" โอ๊ย...พอเถอะท่าน ขอเล่นกับเด็กอย่างท่านไม่ไหวแล้วนะเพคะ "

เคียวยะมองตานางด้วยอารมณ์โกรธเหลือทน จนนางหลุดหัวเราะออกมา

" เลิกเล่นตลกเสียทีเถิด ข้าเบื่อที่จะเล่น...กับเด็กอย่างเจ้าเต็มทนแล้ว!! "

" อ๊ะ!..... "

นางกระพือปีกครั้งเดียวกระแสลมพัดพาสิ่งของในห้องตกแตกหล่นเต็มไปหมด 

" อย่าให้ข้าหมดความอดทนไอ้เด็กเมื่อวานซืน ไม่ว่ายังไงเจ้าก็ต้องไปกับข้า!! "

อเลาดีที่เข้าห้องมาก็เจอกับลมที่นางครุฑสร้างไว้ นางครุฑก็ทำทีเป็นแกล้งตกใจ

" โอ๋...เจ้าชายอเลาดีแห่งแอตแลนติกา โอ๊ไม่สิ..จะเป็นเจ้าชายได้ยังไงกันน้า~ในเมื่อท่านได้อภิเษกสมรสเป็นมเหสีแห่งโลกมนุษย์แล้วนี่นา จะให้ข้าเรียกว่าเจ้าหญิง...หรืออะไรดีนะ? ฮะ ๆ "

" นี่เจ้า..... "         " ท่านแ่ม่!! "

" เคียวยะ!! "

" โปรดอย่าให้ข้าเสียเวลาเลยนะเพคะ เพราะถ้ามิเช่นนั้น...ข้าจะขอเตือนว่าหากท่านไม่ยอมส่งลูกชายของท่าน แอตแลนติกาจะพังพินาศย่อยยับในคืนนี้เป็นต้นไป!! "

" เจ้าแน่ใจหรือว่าจะทำได้? "      อเลาดีหยิบกุญแจมือออกมาควง ยิ่งหมุนมากเท่าไหร่จำนวนกุญแจมือก็จะมากขึ้นเท่านั้น

" ก็เอาซิ! " 

มือของนางกอดกระหวัดเคียวยะไว้แน่นจนขยับไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว อเลาดีใช้กุญแจมือล็อคขาของนางไว้...แต่ก็ไม่เป็นผล เมื่อนางใช้อุ้งเท้าเหยียบจนเละ

" ของหลอกเด็กหรือเปล่าคะท่าน? ท่านคงไำม่ได้อยากจะให้ข้าขำเท่าไหร่หรอกนะ? "

" ถ้ามีสักร้อยสองร้อยอันล่ะก็นะ? "       " ? "

นางรีบบินหนีพร้อมกับพาเคียวยะออกไปด้วย แต่ทว่า...ถึงแม้จะล็อคขาทั้งสองข้างของนางได้...นางก็เกือบจะพลาดท่าทำเคียวยะตกลงไปข้างล่างด้วยเช่นกัน

" อ๊าาาาา~!! "        " เคียวยะ!! "

" ถ้าท่านไม่ให้ข้านำเขาไปที่ท้องทะเล...ข้าจะฆ่าลูกชายท่านซะ!! "

อเลาดีถึงกับเหงื่อตก ไม่นานนัก...นางครุฑก็หมุนตัวเพื่อบีบรัดให้กุญแจมือที่อเลาดีล็อคไว้ให้แตกเป็นเสี่ยง ๆ นางสามารถทำได้ทั้งที่มันเป็นเหล็กกล้าแท้ ๆ 

" ลาล่ะ..ขอบพระทัยที่หลงเชื่อนะเพคะ ฮ่า ๆ ๆ "

" ไม่นะ! เคียวยะ!! "

เมื่อนางจากไป...กุญแจมืออันสุดท้ายของเขาก็ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นสีดำ พร้อมกับสลายเป็นผุยผง อเลาดีที่คิดโกรธแค้นตัวเองที่ปกป้องลูกไม่ได้ก็ร้องไห้ออกมา สะอึ้นไม่หยุด ลำตัวสั่นเท้าด้วยความแค้น และแววตาที่โกรธแค้นจนน้ำตาเริ่มไหลเป็นสีเลือด

" ฮึก! แม่ขอโทษ...แม่ปกป้องเจ้าไว้ไม่ได้....แม่ขอโทษนะเคียวยะ ฮือ ๆ ๆ "


ดันเตที่เข้าห้องของเคียวยะเพราะได้ยินเสีงร้องไห้ของอเลาดี เขามองไปรอบ ๆ ที่ซึ่งข้าวของกระจัดกระจายพร้อมกับการหายตัวไปของเคียวยะ


" อเลาดี...... "          " ข้าปกป้องเขาไว้ไม่ได้.. ฮึก! ข้าขอโทษ....... "

" ไม่ต้องร้องนะอเลาดี ยังไงพวกเราจะต้องพาลูกกลับมาได้แน่ ๆ "

" แล้วข้าจะทำเยี่ยงไร? ถึงข้าจะขอแรงจากแอตแลนติกา แต่ข้าก็ไม่อาจรู้นะว่านางครุฑตนนั้นอยู่ที่ไหน? "

" โปรดอย่าเพิ่งร้อนรน ใจเย็น ๆ ก่อนเถิด "        " ข้าจะเย็นได้เยี่ยงไร? ลูกหายไปทั้งคนนะดันเต! "

" ข้ารู้ แต่...เจ้าร้องไห้หนักจนน้ำตาเป้นเลือดแบบนี้ จะมีแรงไปหาเคียวยะมั้ยล่ะ? และข้าไม่อยากจะเห็นเจ้าในสภาพที่โศกเศร้าเช่นนี้ เจ้าเลิกร้องและตามหาเขาด้วยกันเถิด "


ดันเตใช้มือหนาของตนเช็ดน้ำตาของอเลาดี ก่อนที่อเลาดีจะลุกขึ้นพร้อมมองดันเตด้วยแววตาที่เชื่อมั่น


" ตกลง..ข้าจะตามหาเคียวยะกับท่าน พร้อมกับกำจัดนางให้ได้!! "


แฟนคลับ [0]
Add เป็นแฟนคลับ Blog นี้

แจ้ง Blog ไม่เหมาะสม



  • C o m m e n t
  • 1

    1 บอกว่า :
    ดันเต้!!!! >O<

    ท่านช่างใจเย็นยิ่งนัก (เริ่มติดภาษา...)

    นางครุฑตนนั้นมันเก่งมากอ้ะ! นอกจากชนะเคียวยะได้แล้ว ยังชนะอเลาดิได้อีก...โหยยยย

    ดันเต้ก็มาช้าเชียว //ประท้วงพรีโม่

    งั้นๆๆๆๆ....

    ดีโน่ละกัน! ดีโน่ไปช่วยเคียวยะซี่!!!!!

    30 ต.ค. 54 / 21:25

    2 บอกว่า :
     ท่านอเลาเจ้าขา...>O< (อาการหนัก)

    อย่าร้องไห้เลยเจ้าค่ะ  เข้มเเข็งๆ

    ท่านดีโน่เจ้าค้าาาาา อยู่ไหนนน มาช่วยท่านเคียวยะด้วยยยT^T

    ( ทำไมริยามันละม้ายคล้ายคนรับใช้พิกล?- -)




    21 พ.ย. 54 / 18:31

    1

    ตอนก่อนหน้า ตอนถัดไป

      C O M M E N T   B o X

    อยากบอกว่า :

    ลงชื่อ
    พิมพ์ตัวเลข

    My Blog
    9
    Comments
    17
    Fanclub
    0


        Blog ที่ผ่านมา


    ดู Blog ทั้งหมด


        Favorite Blog
    เก็บรายชื่อ Blog ที่เราชอบมากๆ

    ยังไม่มี Favorite Blog