วันนี้แม่มาหาฉันที่ทำงาน  บอกว่าจะออกไปข้างนอก  ทำไงละ

ก็คือเค้ามาขอตัง  เราก็ให้บวกกับความเหนื่อยใจ 

ทำไงละ  นั่นแม่เรา  ถ้าเราไม่ให้เค้า  เค้าก็ต้องไปยืมคนอื่น

ฉันคงทำได้แค่ปล่อยมันไปก่อน  จนกว่าจะถึงวันที่ฉันเป็นผู้ใหญ่กว่านี้

สามารถแบกรับภาระต่างๆได้อย่างเต็มๆ  แต่วันนั้นมันช่างนานเหลือเกิน

ฉันอยากใช้ชีวิตที่ธรรมดา  ไม่ต้องอะไรมากมาย

แค่มีกินมีใช้ไม่เป็นหนี้ก็พอแล้ว

แต่ชีวิตคนเรามันไม่ได้เรียบง่ายขนาดนั้น  มันต้องมีหนามมาพัน

ทำให้เราดิ้นรนลำบากอยู่เสมอ 

แต่ฉันก็พร้อมที่จะฟันหนามอันนั้น  ต่อให้มีมากแค่ไหน

แต่ฉันเชื่อว่า  ยังไงมันก็ต้องลดลงไปบ้างละ

ถึงแม้ว่าจะฝ่ามันไปไม่หมด  แต่ก็ขอให้มันลดลงบ้างก็พอ

ฉันยืนด้วยลำแข้งชองตัวเองที่มีอยู่  แต่จะไม่ทะเยอทะยานไขวคว้าอะไร

แค่อยู่อย่างมีความสุขก็พอแล้ว

แต่ถ้าได้อยู่กับคนที่เรารักก็ยิ่งดี  

เคยคิดว่าถ้าคนรักเมื่อ  5  ปีก่อนกลับมาหาก็คงดี

ปานนี้ที่ญี่ปุ่นจะเป็นไงนะ  อากาศจะหนาวบ้างไหม

เห้อๆๆ  เพ้ออีกละ

วันนี้แค่นี้ดีกว่า  เซงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ