ระบายอีกแล้ว  เครียดๆๆๆๆ

เกลียดน้องตัวเองสุดๆๆๆ

เพราะอะไรเหรอฮะ

เพราะมันชั่วน่ะสิ

ตั้งแต่มันเกิดมาแล้ว

โลนทนมานานมากกก...ก ทนมานานสุดๆจนหัวจะระเบิดอยู่แล้ววววววววว

มันไม่เคยมีมารยาทหรือเหตุผลเลย

ชอบเถียงทุกๆอย่าง

ขี้งอนสุดๆ  ชอบเดินสะบัดตูดทั้งที่เป็นผู้ชายแท้ๆ

ทำท่าน่าหมันไส้ตลอด

ด่ามันก็ไม่ได้

แม่ปกป้องมันทุกๆอย่าง

ลุงก็รักมันสุดๆ

มันขี้ประจบหน้าไหว้หลังหลอก

ต่อหน้าผู้ใหญ่ล่ะน่ารักตลอด

ขี้อ้อน  ทำเป็นจะร้องให้ คนอื่นก็เห็นใจ รักมันนักหนา

ขี้ฟ้องมาก แล้วที่พูดก็ไม่ใช่พูดจริงซักนิด

ชอบโกหกปริ้นปร้อน ทำอะไรพังก็บอกว่าเราทำ

พอคนอื่นมาเห็นก็บอกว่าพี่มันแหละตัวนำเลย ไม่ห้ามน้อง


มันชั่วมากๆ

ไม่เคยฟังอะไรที่เราสอนเลยซักนิดเดียว

เราเห็นว่ามันนอนดูทีวี โลนเลยบอกให้มันนั่งดูเดี๋ยวสายตาสั้นแล้วจะเป็นนักบินไม่ได้

มันก็โกรธ  บอกว่าจะยุ่งอะไรกับชีวิตมัน คิดว่าอยากยุ่งนักเหรอ นอนดูมันเกะกะโว้ย

พอพ่อมาเตือนมัน ได้ครับๆผมลืมไปจะไม่ทำอีกแล้วครับ บลาๆ


ไร้มารยาทสุดๆ

คำพูดครับขอบคุณขอโทษไม่มีทางหลุดออกจากปากเลยถ้าไม่เตือน

มันทำเปลือกหอย  แก้ว ดอกไม้สบู่ ฯลฯ

เราแตกไม่เคยขอโทษคำที่ออกมามีแต่คำแก้ตัว

"ก็พี่เอามาวางไว้เองผมไม่ผิด"  หน้าด้านสุดๆ

เราบอกให้มันพูดครับ

ทีแรกๆมันก็พูดอยู่หรอก

ตอนหลังๆมาเริ่มเอามาขู่แบบว่าถ้าพี่ไม่ทำไอ้นี่ให้จะไม่พูดครับกับพี่อีกแล้ว

อะไรฟระ คิดว่าถ้าไม่พูดเราจะตายรึไง


สัญญาอะไรไม่เคยจำ สามนาทีก็ลืมแล้ว

พอเรามาทวงสัญญาก็ก็หาว่าเราโกหก พี่น่ะแต่งเรื่องๆ บ้าเหรอ

ใครจะไปขี้โกหกเหมือนมันได้ล่ะ


มีเด็กคนหนึ่งอายุเท่ามันแหละ

แต่มันบังคับให้เด็กคนนั้นเรียกมันว่าพี่

ทั้งที่ห่างกับมันไม่กี่เดินแท้ๆ

พอเด็กคนนั้นไม่ยอมเรียก

มันก็มาโวยวายกับเรา

เราบอกว่าที่จริงไม่จำเป็นต้องเรียกก็ได้ห่างกันแต่ไม่กี่เดิน

มันก็มาเถียง (งานอดิเรกมันเลยแหละ)ว่ามันห่างกับเราแค่สามปี

ไม่เห็นต้องเรียกว่าพี่เลย

ถามหน่อนเหอะ

เราเป็นพี่มันนะ เพื่อนเล่นมันก็ไม่ใช่

มันก็บอกอะไรๆก็พี่ๆ อะไรๆพี่ก็ได้พูดมาไม่ดูสิ่งที่มันได้เลย ((ใช่พี่ได้ทุกอย่างแหละ อย่างถูกใช้งานไง))


เราเรียนไวโอลินแล้วเรานั่งอยู่หน้า

มันบอกให้เราเอาไวโอลินไปไว้ข้างหน้าด้วย

แค่กระเป๋าข้างหน้าก็เต็มอยู่แล้ว

เบาะหลังที่ตั้งมากมายทำเป็นนั่งไม่ได้

บอกว่าเกะกะๆ

เราเลยต้องเอามาไว้ข้างหน้า

นั่งก็ลำบาก

พอเราพูดมันก็หาว่าเราขี้บ่น จากนั้นพูดอะไรๆมันก็บอก "นั่นไงๆบ่นอีกแล้ว"

มันบอกให้เราเลิกเล่นไวโอลินดิจะได้ขายทิ้งไปไม่ต้องเกะกะจะได้นั่งสบาย

พอตอนหลังมามันเล่นกี้ตาร์ ถามหน่อยซิทำไมมันไม่เอากีตาร์ไว้เบาะหน้ากับมันบ้างล่ะ

ไม่มันก็เลิกเล่นไปเลยสิ



มันสุดสำออยเลย

แค่เราสะกิดแขนมันให้เขยิบไปมันก็หาว่าเราตี

ตีเรากลับอีก ประสาทชัดๆ เป็นอย่างงี้ประจำ

เราเอามือไปโดนหัวมันมันก็เอามาดึงผมเราบ้าง

บอกว่าที่พี่จับหัวน้องได้แล้วทำไมน้องจะจับหัวพี่ไม่ได้

บ้าชัดๆ



เราได้เกมเพลมาเพราะได้เกียรติบัตร

ทั้งๆที่มันไม่ได้ทำอะไรเลยมันเล่นอย่างกับเป็นของมันเอง

หลังๆเราเริ่มสอนมันให้มันมาขอก่อนเล่น

แต่พอเราไม่อยู่บ้านมันก็แอบเล่น เราโทรไปหามันยังได้ยินเสียงเกมเลย

เราเลยไม่ให้มันเล่น

มันบอกแม่ว่าถ้ามันได้เกรดสามจุดแปดมันจะเกมเพลเครื่องนึงให้เหมือนพี่เพราะพี่ไม่ให้เล่น

แม่เลยมาดุเราอีก โลนไม่เข้าใจเลย เกมโลนแท้ๆ จะให้เล่นหรือไม่ให้มันก็สิทธิ์ขอโลนสิ



แล้วมันชอบแย่งคอมโลนเล่นตลอด

ตั้งแต่พ่อซื้อเครื่องใหม่มา

มันก็มากเล่นเกม ทั้งที่ตามข้อตกลงมันต้องเล่นเครื่องเก่าสิถึงจะถูก

มันก็อ้างนู่นๆอ้างนี่ประมาณว่าข้อมูลเราเยอะทำให้เครื่องช้า

เลยเล่นเกมส์นู้นเกมนี้ไม่ได้

ต้องมาเล่นเครื่องนี้

แล้วโลนก็ไม่มีเครื่องทำงานน่ะสิ

โลนยอมรับว่าโลนก็เล่นเกมส์เหมือนกันแต่โลนก็ต้องพิมพ์งานเหมือนกันนะ

จากนั้นพอโลนไล่มันไปมันก็ไปฟ้องแม่

บอกให้แม่จัดตารางให้ เวรกำจิงๆ อิสระภาพของโลนโดนจำกัดไปอีกข้อแล้ว

โลนบอกว่าไม่ต้องบอกแม่หรอมันบอกประมาณเย้ยว่าบอกแม่อ่ะดีแล้วพี่จะได้ไม่โกง

เพราะบอกแม่ไปมันจะได้ประโยชอยู่แล้วส่วนโลนก็เสียอย่างเดียว

ทั้งที่บอกว่าจะเล่นเครื่องนี้ได้ต่อเมื่อตอนที่โลนไม่ได้ใช่เท่านั้น

แล้วอีกอย่างที่มันบอกแม่ก็เพราะโลนบอกว่าไม่ให้บอกเนี่ยแหละ

ประมาณว่าตอนนี้ต้องใช่คอมเท่านี้ๆ ตามเวลาเท่านั้นๆ

ขนาดไปกินข้าวยังนับเวลาเล้ย

((นิสัยของมันคือเป้นผู้ชายหยิ่งมาก))

เรื่องบางเรื่องไม่เห็นจำเป็นต้องให้มีผู้ใหญ่มาเกี่ยวข้องเลย

ทำให้เรื่องยุ่งเปล่าๆ

**********************

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่าโลกนี้ไม่ได้มีแต่น้องดีๆเสมอไป

น้องชั่วๆ เวรๆยังมีอีกเยอะอย่างน้องโลนนั้นแหละ

แง่ง เด็กเวร วีรกรรมของมันยังมีอีกเยอะมาก แต่พิมพ์ไม่ไหว้แล้ว