เรื่องวุ่นๆก็คือเดือนนี้วุ่นมากๆตั้งแต่ย่าป่วยเพราะเป็นโรคชรา
ย่าไปพบหมอประจำที่รพ.ศิริราชอยู่แล้วแต่วันที่ เก้ามิ.ย.ห้าหนึ่งย่ามีไข้และเริ่มหายใจทางปาก
ป้าบอกว่าให้พ่อพาไปหาหมอพอถึงรพ.ศิริราชหมอให้ดูอาการก่อนพ่อจึงไปทำงานต่อและพลัดเปลี่ยนให้อาสะใภ้เฝ้าไข้ให้
ซึ่งตอนนั้นเองรพ.ไม่มีห้องพิเศษให้มีแต่รวม ปัญหาก็คือย่าเป็นเส้นสมองตีบเลือดเดินไม่สะดวกมีไข้ขึ้นสูงและใส่สายปัสสวะเป็นประจำ
และน่ากลัวว่าย่าอาจได้รับเชื้อโรคจากคนอื่นได้ง่าย  แต่พอถามพยาบาลเขาแนะว่าย่ามีใบทองน่าจะใช้แต่ย่ามีบัตรทองที่ขึ้นอยู่กับรพ.สมุทรสาครแล้วยังไงไม่รู้เขาจัดเตรียมการเคลื่อนย้ายย่าไปที่รพ.สมุทราสาครเลยทันที  (มันไม่สมควรเลย)
พอย่ามาอยู่ที่รพ.ได้สักพักย่าอาการหนักหายใจขัดอ้าปากค้างอึดๆเพราะหายใจไม่ออกจนเย็นอาสะใภ้ขอเปลี่ยนเราเป็นหลานสาว
แต่ด้วยความที่เราเป็นห่วงเราเลยขอค้างเฝ้าคืนนี้(จริงๆมีพี่เลี้ยงย่าอยู่กับย่าตลอดแต่ย่าคงอยากมีหลานอยู่ใกล้ๆ)
พ่อแม่พี่น้องมาเยี่ยมย่าก็ยังหายใจทางปากอยู่อย่างทรมานแต่พอตกลงเที่ยงคืนความดันย่าต่ำลงๆเรื่อยพ่อแม่พี่น้องกลับบ้านกันหมด
เราก็ใจคอไม่ดีจนสักพักย่าตาเหลือกแต่ไม่มีเสียงหายใจทางปากอีกแล้ว หมอพยาบาลมารุมดูเปลี่ยนเตียงและให้เรียกลูกๆมาทันที
หมอดูดเลือดที่ปากออกย่านอนนิ่งเหมือนเจ้าหญิงนิทราแก้มสองข้างต้อมปากอ้าค้างรับอากาศอย่างไม่ขยับ
ฉันมองดูด้วยความเจ็บปวดแทนไม่อยากให้ย่าทรมานเลยหมอฉายรังสี เครื่องช่วยหายใจ ให้ยาร่วมคู่กับสายน้ำเกลือดูทรมานมากๆ
ได้แต่บอกย่าว่าย่าคิดถึงตอนที่เราไปทำบุญกันนะเราไปไหว้พระไหว้เจ้าที่วัดนี้นึกถึงครูบาอาจารย์ที่เรานับถือพุทธโธนะย่านะ
ย่าจ้าหนูรักย่านะ  ลูกๆกำลังมาหาย่า  อาตุ๊กกำลังเดินทางมาจากเมืองนอก  ลูกๆของย่ากำลังมากแล้วอดทนหน่อยนะ