วันนี้วันที่ 9 ตุลาคม 2550 หลังจากที่ป๋มหายหน้าไปหลายวัน เพราะว่าต้องสอบงับ  วันเน้สอบ  2 วิชา วิชาที่คิดว่ายากกลับไม่ยาก  วิชาที่คิดว่าง่ายกลับทำไม่ด้าย  เฮ้อ เครียด  มีสอบอีก 2 วิชา คับป๋ม



            รู้มั๊ยว่าตอนแรกเห็นข้อความลับเลยเข้าไปดูอึ้งคับ  คนที่ป่มรักเค้าจากไปแล้ว  จากไปอย่างไม่มีวันกลับมาอีกแล้ว.................ผิดมั๊ยที่ป๋มร้องไห้อย่างไม่อายคัย ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเป็นแบบนี้  ไม่เข้าใจ  คนที่ป๋มรักเค้า  รักมากมาย     แม้เค้าจะหายไปก้อตาม  
ก้อรู้ว่าเค้าไม่สบายอยู่แต่ไม่คิดว่ามันจะขนาดนี้              ..............................................................................................................เสียใจมากรู้มั๊ยคับ  ทำไมไม่บอกป๋มสักคำ  อย่างน้อยป๋มจะด้ายไปหาเค้าครั้งสุดท้ายก้อยังดี       
วันนี้ไม่มีไนท์แล้ว  แล้วป๋มจะอยู่ยังงัย     
                    ชาติหน้ามีจริงเราคงได้เจอ และได้รักกันอย่างนี้นะคับไนท์   แต่ขอให้เราได้รักกันจนวันตาย++++

มันเจ็บมากมาย  เสียใจมากคับ.................... ทำไมฟ้าจึงแกล้งกันอย่างนี้     
 แม้จะเป็นช่วงเวลาที่ไม่นานแต่ความรักที่ป๋มมีให้เค้ามากมายเหลือเกิน รักมากแต่คงบอกให้เค้ารู้ม่ายด้ายแล้ว   เพราะม่ายมีไนท์แล้ว



         " แม้ว่าวันนี้เธอจะอยู่แสนไกล แต่ความทรงจำดีๆนั้นไม่เคยจางหาย ตราบที่ดาวเต็มฟ้า เธอยังคงวนเวียนในหัวใจ หลับให้สบายสักวันคงพบกัน   ...... สุดที่รัก "
             รอป๋มอยู่ที่นั่นแหละคับแล้วป๋มจะไปหาไนท์ ป๋มสัญญาคับ




"นี่แหละคือความเสียใจ  ความเสียใจมันเป็นอย่างนี้จำซะใหม่ ต้องเจ็บจนร้องไห้โดยไม่อายต้องช้ำทุรนทุราย ขนาดนี้  ที่ผ่านมามองย้อนไป ลองคิดดูบางทีก้อเสียดายน้ำตา แต่เธอทำให้ได้รูว่า ค่าของน้ำตา.......มันคู่ควร   กับการต้องเสียเธอ "