เออเนอะ ชีวิต แมร่งมีลิขิตของมัน
กรูล่ะเกลียด สิ่งที่กรูไม่ได้ทำ ไม่ได้เลือก แต่โดนยัดเยียดเนี่ย

เริ่มจาก อาจจะมีปัญหาเกี่ยวกับในสมอง ต้องไปเช็ค พฤหัสนี้
เพราะเมื่อวานไปหาหมอมา เพราะเป็นหวัด ปวดหัวจนหัวชา หูอื้อ
ไม่มีใครสนใจกรูหรอก นอกจากพ่อแม่ กะตาอ้วน
เพราะมันไม่ใช่เรื่องเขา เราตายไป
เขาไม่เห็นต้องสนใจ
ยิ่งกับเพื่อนที่เราไม่มีใคร...

เมื่อวานไปมหาลัยเปิดเรียนเป็นวันแรก
เรียนก็โอเค แต่งานเยอะเชรี่ยๆ
 ใครคิดว่าเรียนการท่องเที่ยวแล้วสบาย
มาคิดใหม่นะมรึง
แต่ไอ้เรามันก็ชอบ เรียนก็เลยสนุก แต่เหนื่อย
แม้จะอยากเรียนอย่างอื่น แต่ก็เลือกทำในสิ่งที่พ่อแม่
ภูมิใจ
ตัวเราเองก็ภูมิใจด้วยไว้ก่อน
อยากคิดถึงใจตัวเองมากที่สุด เพระไม่อยากผิดหวังและเสียใจทีหลัง
คิดว่า ทุกอย่างที่ทำมา คือสิ่งที่เราเลือกถูกแล้ว

เมื่อวานมีรับน้อง ก็เหมือนเดิม ไอ้เราถูกกันออกไปอย่างไร้ประโยชน์
 ปวดหัวจนขนลุกแต่ไม่อยากทำตัวห่อเหี่ยว
แต่ไม่ไหวจริงๆก็อยากกลับบ้าน
เอามือไปทิ่มรุ่นพี่ไหว้ลากลับ แมร่งยังด่าว่าตอแหลอีก
ไปตายเหอะพวกมรึงอ่ะ กรูทนมามากและ

เอาเถอะ ก็ต้องทนต่อไปนี่หว่า
ชีวิตเรามันเกิดมาเพื่อลองรับอารมของคนอื่นอยู่แล้ว
ตายไปมันก็ดี
(แต่ตาอ้วนตามไปฆ่าที่นรกแหงถ้าทิ้งมันไว้บนโลกคนเดียวเนี่ย)
มีแต่ตาอ้วนที่เข้าใจสินะ ตอนนี้ คนที่รับฟังโดยไม่มีข้อแลกเปลี่ยน
ไม่ต้องมาตามง้อ เพราะสาเหตุน้ำเน่าไร้เหตุผล
คนขาดเพื่อนจริงใจมันก็งี้แหละ
ไอ้เพื่อนที่เราคิดว่าพึ่งได้ ก็ด่ากรู ผลักไสตัวเองออกไปจากกรูเอง
ก็ไม่รู้ว่าจะพูดยังไงเนอะ

ไหนๆเค้าก็ประจาณเราอยู่ กรูก็รู้ตัวดีอ่ะ

วันนี้เลยต้องอยู่บ้าน แม้มีภารกิจไปทำงานที่มหาลัย แต่แม่ไม่ให้ไป
เพราะกัวไปเป็นลม
 เผื่อเป็นเนื้องอกจะได้ตายเร็วๆ

เออ คงไม่มีใครรู้หรอก ช่างแมร่งมันเหอะ
แต่เราก็จะอยู่บนโลกนี้ให้นานที่สุด กับคนที่เรารัก
(แม๊ๆ ยังกะรู้ผลแล้วงั้นแหละ)
อาจจะเป็นแค่กล้ามเนื้อ(สมอง)อักเสบเฉยๆอย่างที่หมอว่าก็ได้


คิดถึงตาอ้วน อยากให้มาอยู่ใกล้ๆ
เราสองคนรู้ดีกว่าคิดอะไร
แม๊มันจะยาก แต่ก็บริสุทธิ์ใจต่อกัน
คนข้างนอกมองไม่ดี แต่จะสนใจทำไม
คนพวกนั้น ไม่ได้มามอบความรูสึกดีให้เราเท่าไหร่
แต่เราก็ยังมีกันและกันน่ะ  ไม่ใช่เพื่อน ไม่ใช่ญาติ
แต่เป็นทุกอย่างเลยแหละ

แม้เรื่องจะมากมาย แต่เราก็ยิ้มเสมอ
เพราะเห็นคนที่เค้าแย่กว่า แล้วก็คิดว่าโลกนี้มันก็สวยงาม
จะหมองหม่นค้นแค้นทำไม

แม้ในใจก็แค้นใครบางคนที่ทำกับเราได้ตลอดมา
แต่เพราะรักเขา เราก็ยอม ทน
แมร่งก็หาว่ากรูไม่แคร์อีกอ่ะ

ความผิดเราตลอด เพราะเรามันยอมคน
อ่อนแอ พี่สาวถามว่า ไปยอมมันทำไม ก็ไอ้แค่เพื่อนคนเดียว
ทิ้งมันไปก็ได้ เพื่อนตั้งมากมาย
แล้วจะให้ตอบยังไง ก็เรารักเพื่อนคนนี้
แต่คุยกันทีไรทะเลาะกันทุกที
ตอนนี้รู้แล้วล่ะว่า เขาเอง ก็อึดอัดใจ
ก็ดีวะ ดีที่สุด
จะไปจากกรูก็ตามสบาย
เพราะว่า เขาเป็นคนบอกเองว่า
ถ้าเขาไป เราก็ไม่ตาย
แต่ความรู้สึกอ่ะ มันปางตาย แต่เขาคงไม่สนใจ


ไม่อยากจะเซด เพราะก็เหมือนด่ากลับ
แต่เรามันก็อึดอัดเป็นเหมือนกัน โดนกระทำ โดนด่ามาตลอด
ช่างเถอะ เขาไม่ได้มองค่าของคนอื่น ที่คนอื่นมองเขานี่เนอะ
ชอบคิดไปเองอยู่เรื่อย จินตนาการสูงไร้ที่เปรียบ

มีแค่แม่พ่อ พี่สาวสุดสวย และตาอ้วนเท่านั้นที่เราคุยด้วยได้
ขอบคุณทุกกำลังใจที่แท้จริง
ขอบคุณความรักที่ให้โดยไม่อยากได้ตอบแทน
เสียใจและขอโทดกับคนที่เราให้ค่าเขาไม่พอ
และขอตำหนิคนที่คิดค่าคนอื่นต่ำจนมองไม่เห็นใจใคร

เผื่อเป็นเนื้องอกจริงๆจะมาอธิบาย
แต่อาการปวดหัวปางตายนี่มันก็รุนแรงดีเหลือเกิน
เอาเถอะๆ อย่าเครียด เดี๋ยวเส้นเลือดให้สมองแตกก่อนรู้ผล
อีกนานกว่าจะได้เขียนได เพระแม่สั่งห้ามเล่นคอม
ให้นอนๆๆๆๆๆ จนกว่าจะวันพฤหัสนี้

แมร่งฟันคุดก็ไม่ได้ผ่าตามกำหนดเพราะดันปวดหัววันที่จะไปผ่าพอดี
ต้องไปผ่าเดือนสิงหาโน่นแหนะ (วันเกิดตาอ้วนล่ะ)
ตอนนี้มันก็ทิ่มอทงเหงือกจนหน้าจะบูดเบี้ยวตาย
ใครก็ไม่สนใจกรูอยู่ดีอ่ะเนอะ


รักตาอ้วนนะ เพราะตาอ้วนคือกำลังใจที่ดีที่สุดเหมือนพ่อกับแม่
ใครไม่รักก็ไม่ต้องรักหรอก ไม่ต้องแสร้ง
เบื่อความเสรแสร้ง แกล้งทำเป็นบีบน้ำตา
เราเองก็ร้องไห้มามากพอแล้ว เขาก็ไม่เคยรับรู้

ปล. นั่นไงล่ะ วันเกิดเรา ไม่เคยได้ของขวัญจากใครเลย
ได้สามชิ้นจากพ่อแม่
ตาอ้วน แล้วก็พี่ไก่
ใครคิดถึงกรูเหรอ ไม่มี แม้แต่วันเกิดเค้ายังไม่จำเลย