Betray?

“시간은 우리에게 아픔도 준다는걸
ชี กา นึน อู รี เอ เก อา พึม โด จุน ทา นึน กอล
เวลาอาจจะทำให้เราเจ็บได้อีก”

วันนี้มาอัพไดอารี่... ด้วยอารมณ์เศร้าหมอง....

ทั้งเรื่องเรียน... เรื่องเพื่อน.... เรื่องอะไรต่อมิอะไรมากมาย....

ม.3... วัยที่ชีวิตรุมเร้า... วุ่นวาย... สับสน... ห่างเหิน....

--------------------------------------------------------------------

“나의 기쁨도 작은 슬픔도 네가 주는 것
นา เอ คี ปึม โด ชา กึน ซึล พึม โด เน กา จู นึน กอท
ความสุขเล็กๆ ของฉัน ความเจ็บปวดเล็กๆ ของฉัน เป็นสิ่งที่คุณให้มา”

อดีต...

เราเคยรักกัน บอกกันไว้ว่า จะยังเป็นเพื่อนกันจนเรียนจบ... ไม่ว่าคนๆ นั้นจะเรียนสายอะไรก็ตาม...

อาจเป็นคำฟังดูลมๆ แล้งๆ... แต่เคยคิดมั๊ย... ว่ายังมีคนเก็บเอาไปคิด...

ไปไหน... ไปด้วยกัน... มีเรื่องอะไร... จะบอกกันตลอด... แนะนำกัน...

เปรียบเหมือนเมื่อวาน...ม.2 วัยสนุก... ใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อย... เฮฮาปาร์ตี้...

เล่นบ้าง โดดบ้าง เรียนบ้าง... ไร้สาระไปวันๆ

ชีวิตที่บ้าเกาหลี... ญี่ปุ่น... บ้าเกม... บ้าการ์ตูน... บ้าหนังสือ...

คำสัญญาที่ดูเหมือนไร้สาระ... แต่ยังมีคนใส่ใจกับมัน...

แคร์กันตลอด... เศร้า... ก็เศร้าด้วยกัน... สุข... ก็สุขด้วยกัน...

วันนี้... ม.3 มันหายไปไหน?

“눈과 귀를 막고
นุนกวา กวีรีล มักโก
ฉันจะหลับตาลงและปิดหูให้มิด”

ปัจจุบัน...

คำที่เคยสัญญาไว้... คำสัญญาลมๆ แล้งๆ... มันไร้ความหมายแล้ว?

แกทิ้งมันไปหมด... งั้นหรือ?...

เมื่อก่อน... 5 คน 1+1+1+1+1 = 2+3 = 5

ตอนนี้... 5 คน 2+2+1 = 5

แล้วอีก 1 คนที่เหลือล่ะ? ฉันใช่มั๊ย???

“하지만 그녀는 네가 아닌걸

ฮา จี มัน คึน ยอ นึน เน กา อา นิน กอล

แต่คนพิเศษของฉันไม่ใช่เธอ”

ฉันทำตัวเหมือนปกติเรื่อยมา... พวกแกใช่มั๊ยที่เปลี่ยนไป?

ฉันไม่เคยเปลี่ยน... ฉันยอมรับ... ว่าแต่ละคนมีเส้นทางของตนเอง...

มันจำเป็น... ฉันรู้... ว่าต้องห่างกันบ้าง...

แต่มันถึงขั้น “เขี่ย” ทิ้งงั้นหรอ?

ยอมรับ... ฉันเป็นคนตรงๆ พูดอะไรไม่อ้อมค้อม...

แต่ฉันก็รู้จักพูด.... ว่าอะไรควรพูด อะไรไม่ควรพูด...

ฉันรู้... แต่ฉันไม่พูด... เท่านั้น...

“너를 놓아줄까봐 두려워
นอ รึล โน วา จุล กา บวา ทู รยอ วอ
จากนั้นก็ปล่อยฉันไป”

มิตรภาพมันเลือนหายตามกาลเวลางั้นหรือ.... แล้วช่วงเวลาที่ผ่านมาทั้งหมดล่ะ... ไร้ค่า... ใช่มั๊ย

จิตสำนึก... จรรยาบรรณ... ความรู้สึก...

มันหาย... ไปแล้ว... ใช่มั๊ย...

ตั้งแต่มีการลอกโครงฟิค... แกเคยคิดถึงความรู้สึกฉันบ้างมั๊ย... จิตสำนึก... ที่ทุกคนต้องมี... มันหายไปไหนแล้ว...

ความรู้สึกที่เสียไป... มันยากจะกลับมา....

ความรู้สึกแรกที่ตื้อขึ้นมา... เจ็บ... เจ็บมาก... จนแทบอยากบ้า... จะได้ไม่รับรู้อะไรอีก...

รสชาติการถูก “หักหลัง” มันเป็นอย่างนี้เอง....

ถ้าเป็นคนอื่น... จะไม่เจ็บเท่านี้...

“할 말이 없어 할 수도 없어 
ฮัล มารี  ออป ซอ   ฮัล ซูโต ออป ซอ
พูดอะไรไม่ออก ทำอะไรไม่ถูก

눈물도 없어 느낌도 없어 
นุนมุล โต ออป ซอ นือ กิม โต ออป ซอ
ไม่มีทั้งน้ำตา หรือความรู้สึก”

แต่นี่... เพื่อน.... คนๆ หนึ่งที่ได้ชื่อว่าเพื่อน... เพื่อนสนิท... กลับทำมัน... ทำลงไปแล้ว...

วันที่ 3 กันยา 2550 วันที่ปริ้นท์ฟิคคังทึกตอน 2... ไม่ใช่ฉันจำไม่ได้... ฉันยังจำได้แม่น...

ฉันถามแก... “ทำอะไรอ่ะ”

แกตอบ... “อัพฟิค”

ฉันยังตอบกลับไป “อือ เดี๋ยวกลับไปอ่านนะ”

พอกลับบ้าน มาอ่าน...

มันจี๊ด... จี๊ดถึงหัวใจ...

“大事だと思うほど　胸をせつなくさせる
ดาอิจิ ดะโตะ โอโมอุ โฮโดะ มุเนะ โอะ เสทซึนาคุ ซะเซะรุ
เมื่อฉันยิ่งคิดว่าสิ่งนั้นสำคัญ  ในใจฉันก็จะเจ็บปวดร่ำไป”

เช้าวันที่ 4 กันยา แกถามฉัน “จ๋าว เมิงอ่านฟิคยัง”

แกยังมีหน้ามาถาม... ถึงฉันจะไม่แสดงท่าทีอะไรนอกจากด่าแกคำเดียว “ไอ้บ้า เมิงลอกฟิคกรู”

แต่ขอให้แกเข้าใจ... ความรู้สึกมันเปลี่ยนไปแล้ว... เปลี่ยนไป... แบบไม่มีวันหวนกลับ

มันทำให้ฉันเหมือนคนโง่... คนโง่คนนึง... ที่โดนลอกฟิค... ไปแบบง่ายๆ...

โอเค... นับแต่นี้ต่อไป... ฉันจะไม่ปริ้นฟิคอีกแล้ว... ไม่ว่าใครจะว่ายังไงก็ตาม...

อยากอ่าน ไปอ่านในเน็ท... ไม่ได้ง้อ... ไม่ได้ขอตังค์แกปริ้นซะหน่อย...

แล้วหลังจากนั้น... มันเกิดอะไรขึ้นระหว่างพวกแก... กับฉัน...

ช่องว่าง... มันเพิ่มขึ้น... ทีละน้อย... จนเยอะมากขึ้น…

“던져버려! 니 그 가식의 가면도
ทอนจยอบอรยอ! นี คือ กาชีเก กามยอนโด
ถอดมันออก!! หน้ากากที่แสนเจ้าเล่ห์”

ฉันเหมือนคนโง่ดำดิน... ในสายตาพวกแก... ใช่มั๊ย...

โดนพวกแกทิ้งห่าง... ฉันทำอะไรผิด...

แกทำให้ฉันรู้สึกผิด... ผิดมาก...

ผิดที่ฉันอยากออกความเห็น... แต่แกบอกว่า “เงียบไป ไอ้จ๋าว เมิงไม่ต้อง”

ผิดที่ฉันอยากช่วย... แต่แกบอกว่า “ไม่ต้อง เดี๋ยวฉันทำเอง”

ผิดที่ฉันมีน้ำใจ แต่แกบอกว่า “ไม่ต้อง เดี๋ยวกรูหาเอง”

และมันคงผิดสินะ... ที่กรูเกิดมา... เดินเข้ามาในชีวิตแก...

สรุป... ฉันผิดทั้งหมด... ใช่มั๊ย...

แกคงไม่คิดสินะ ว่าเด็กอายุ 14 อย่างฉัน... มันเก็บหลายๆ อย่างเอาไว้... จนหนักอึ้ง...

บางอย่างฉันเคยบอกแก แต่แกไม่ฟัง... ก็ช่วยไม่ได้...

ถ้าจะผิด... มันก็คงผิดตั้งแต่เริ่ม...

แกทำให้ฉัน... เป็นคนไม่มีประโยชน์....

เสมือนกับว่า... พอฉันไร้ประโยชน์... แกก็เขี่ยทิ้ง...

เหมือนว่า... กีดกันฉันออกมา... สร้างโลกของพวกแก... ที่ไม่มีฉัน...

เอาตนเป็นหลัก... ยังไงก็ได้...

แกกำหนดให้ฉันทำสิ่งต่างๆ โดยไม่สนว่าฉันจะเต็มใจรึเปล่า....

“세상이 널 그렇게 만든거야
เซซางี นอล คือรอคเก มันดึนกอยา
โลกใบนี้ตะหากที่ทำให้เธอกลายเป็นแบบนี้”

แกเคยคิดถึงใจฉันบ้างมั๊ย?

คิดบ้างมั๊ยว่าฉันคิดยังไง....

คิดบ้างมั๊ยว่าฉันจะเป็นยังไง...

คิดบ้างมั๊ยว่าฉันจะไม่ชอบ...

แม้แกจะไม่เคยคิด แต่ฉันคิด.... คิดว่าแกจะเป็นยังไง หรืออะไรต่างๆ นาๆ

ถ้าแกยังเห็นแกความเป็นเพื่อนที่ยังเหลือ... ขอให้แกพูดตรงๆ อย่าอ้อมค้อม... แสดงกริยาอย่างนี้... มันเจ็บกว่าหลายเท่า....

“그 역시 당연한 언제나의 현실
คือ ยอกชี ทังยอนฮัน ออนเจ นาเอ ซยอนชิล
ในตอนนี้ ความจริงก็คือความจริง”

พูดตรงๆ จะยังดีกว่า... มันเจ็บน้อยกว่า... เข้าใจใช่มั๊ย...

แกเคยพูดไว้ว่า “คนไหนที่กรูไม่ชอบ เวลาพูดด้วยกรูจะไม่ไว้หน้ามัน”

แล้วที่แกทำกับฉันอยู่... มันเรียกว่าไว้หน้าหรอ?

สิ่งต่างๆ ที่แกทำกัน... เคยคิดมั๊ย ว่ามันจะทำให้คนๆ นึงที่แกไม่ใส่ใจเสียความรู้สึก...

แต่คนแกไม่ใส่ใจ... พร้อมที่จะรับฟังปัญหาของแกตลอด...

คนที่แกไม่สนใจ... พร้อมจะช่วยแกอย่างสุดความสามารถ...

คนที่แกไม่ต้องการ... มันแคร์ความรู้สึกแกมากมาย...

“코메디 같은 세상에 playSound(); showPoll(); แฟนคลับ [0]
Add เป็นแฟนคลับ Blog นี้
แจ้ง Blog ไม่เหมาะสม