ครั้งหนึ่งเมื่อยังเยาว์

สมัยอยู่ประถม เคยคิดก็แค่เป็นสิ่งที่เราเห็นอยู่ในทุกๆวัน
เวลาครูให้วาดรูป ก็จะวาดครู พยาบาล เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา อยู่แค่นี้
(บางปีที่ครั่นเนื้อครั่นตัวเล็กน้อยก็วาดหมอ เพราะวาดเสื้อกาวน์ง่ายมากก ;P)
โตขึ้นอยากเป็นอะไร?
ในตอนนั้นมีคำถามเพียงแค่นั้น
แต่ต่อมาก็ได้รู้ว่าชีวิตมันไม่ใช่เพียงแค่นั้น ยังมีสิ่งต่างๆอีกมากมายที่เราต้องพบเจอ
พอมามัธยม เริ่มมีความฝันที่เปลี่ยนไป
สายอาชีพเริ่มกว้างขึ้นเรื่อยๆจากโลกทัศน์อันกว้างใหญ่ที่เรามองเห็น
มีความชื่นชม ปีติยินดีกับพี่ที่จบไปและเรียนต่อในคณะต่างๆ
ในตอนนั้นเราก็ยังไม่รู้ว่าคณะไหนเรียนยังไง เป็นยังไง
จนต้องศึกษาด้วยตัวเองเท่านั้นถึงจะเข้าใจอย่างถ่องแท้ถึงจิตวิญญาณ

การตามหาความฝันของตัวเองไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ก็ไม่ถึงกับยากเช่นกัน
แค่เพียงเรามองตัวเองให้ออกว่าต้องการอะไร เท่านั้นแหละก็พอ
แต่นั่นแหละที่ยาก หมายถึง...ถ้าเรามองตัวเองไม่ออกก็ยังคงหลงอยู่ในวังวนต่อไป
น้อยยคนนักที่จะสามารถบอกได้ว่า .รัก. ที่จะเรียนทางสายนี้จริงๆ
หลายคนเรียนตามที่พ่อแม่ ที่ครอบครัวบอก
หลายคนเรียนตามคะแนนที่ตนเองได้กับคณะที่ตนเองเลือกไว้
ก็แค่นั้น.. ไม่มีใครรู้จนกว่าจะถึงจุดหมายปลายทาง
บางที...อาจเริ่มต้นผิดมาตั้งแต่แรกเลยก็ได้
และในตอนนั้นเองที่ฉันได้รู้จักโบราณคดี
ท่ามกลางทางเดินที่มืดมนว่าไม่รู้จะเรียนอะไร จากนั้นมาก็ตั้งเป้าหมายไว้เพียงที่เดียว
ที่นี่... โบราณคดี ศิลปากร

ณ ปัจจุบัน
ที่นี่... โบราณคดี ศิลปากร

ไม่คิดเหมือนกันว่าจะติด
บอกตามตรงว่าตอนที่ยื่นคะแนน GAT ครั้งแรกใจตุ้มๆต่อมๆมาก
แต่พอประกาศผลว่าผ่านโดยคะแนนเฉียดไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปดก็ร้องไชโยลั่นบ้าน
ไม่สิ ลั่นห้องอาจารย์ที่ปรึกษา เพราะวันนั้นคลั่งมากขนาดพยายามหาคอมเปิดเช็ครายชื่อตลอด
มีเพื่อนเป็นสักขีพยานพร้อมเหน็บแนม
"ติดแล้วนี่แก"

ไม่หรอก มันไม่ได้มีแค่นั้น
เพราะกว่าจะถึงวันนี้มันกดดันขนาดไหนตัวเองที่รู้ดีที่สุด
เคยรู้มาว่าปีก่อนๆมีสอบเข้าก็เฝ้านั่งอ่านประวัติศาสตร์ เปิดสารคดี เสพสาคดีแทนการ์ตูนที่ไม่เคยขาด
แต่สุดท้ายมารู้ว่าใช้คะแนน GAT พระเจ้า! นี่มันโลกาวินาศอะไรกัน
เหมือนฟ้าถล่มลงมา หนังสือที่อ่านก็ยังอยู่ในหัว
แต่ไม่เป็นไร ก็ถือว่าเป็นทุนชีวิตของเราต่อไป
แต่คะแนน GAT นี่สิที่อุบาทว์
ชั่วชีวิต! ต้องบากหน้าไปขอใบคะแนนจริงที่เก็บไว้ที่ห้องอาจารย์ที่ปรึกษา
ขอใบรับรองอะไรต่อมิอะไรเพื่อเอาไปสมัคร
ทุกคนถามว่าเรียนไปทำไมโบราณคดี
นั่นสิ เรียนไปทำไม?
แต่ตอนนั้นก็ตอบไปว่า เพราะบ้านเราเป็นเมืองเก่า มีดินแดนที่บรรพบุรุษสร้างมา
หนูก็จะเรียนโบราณคดีไปเพื่อศึกษา เพื่อรักษาสิ่งเหล่านั้น
ที่บรรพบุรุษของเราแลกมาด้วยเลือดเนื้อและชีวิตเพื่อปกป้องเอาไว้
คือ มันไม่เว่อร์ขนาดนี้หรอก แต่ตอนนี้อารมณ์มันไป (ฮา)

เอาเป็นว่าสุดท้ายคะแนนก็ผ่านมาอย่างฉิวเฉียด
ตอนไปสัมภาษณ์ก็หอบเอาเกียรติบัตรหลายอย่างไป
ทั้งมัคคุเทศก์ หลักสูตรท้องถิ่น อะไรเกี่ยวๆกับประมาณนี้ ;P นึกไม่ออกแล้ว
แน่นอน พกคะแนนสังคมที่เสพติดเกรด 4.00 ไปด้วยกับภาษาไทย
ส่วนตัวอื่นก็ลดหลั่นกันไปตามลำดับหัวสมองในวิชานั้นๆ ซึ่งแย่มากกก
นอกจากแฟ้มสะสมผลงานแล้ว สิ่งที่พกไปอีกก็คือความรู้
เปิดอ่านหนังสือทบทวนความรู้ที่จังหวัดแล้วก็เตรียมพร้อมเข้าห้องสอบเต็มที่

มีคนมากมายที่มาสัมภาษณ์เหมือนกัน
แน่นอนว่าเราไม่รู้จักใคร แต่ตอนนั้นก็ไม่สนใจใครหรอก
ระหว่างนั่งรอก็ฟังๆรุ่นพี่เค้าคุยๆกันไป
แล้วพอถึงเวลา...
เหมือนมันผ่านไปเพียงชั่วครู่ แต่มันยาวนานหนักหนา
นอกจากคำถามที่ว่าจบอะไรมา จบจากอะไร ทำไมถึงอยากเข้าโบราณคดี
จบแล้วจะไปเป็นอะไร
ยังมีคำถามที่ว่า ลองเล่าถึงสุโขทัยกับกำแพงเพชรซิ
คือ..บอกไม่ถูกว่ารู้สึกยังไง
สุโขทัยเป็นอะไรที่แม่นกว่าจังหวัดตัวเองมากๆ เนื่องด้วยไปมาบ่อยกว่า
ทั้งนี้ ไม่นับวัดพระแก้ว กับวัดพระธาตุ ที่อยู่หน้าโรงเรียนนะ
นั่นผ่านทุกวัน แต่เดินเข้าไปก็นับครั้งได้เหมือนกัน
คราวนี้ก็ร่ายยาวไปตั้งแต่วัดช้างรอบ ถนนพระร่วง วัดเขานาราคีรี(รึเปล่า?)
วัดเขาพนมเพลิงอะไรพวกนี้
แล้วอาจารย์ท่านก็บอกว่าพอเถอะ รู้แล้วว่ารู้
ตัดหางปล่อยวัดกันซึ่งๆหน้า แล้วก็จบการสัมภาษณ์แต่เพียงเท่านี้
ลืมคืนแฟ้มให้ด้วย :P เลยต้องวิ่งกลับไปเอา ฮะๆ

มาจนถึงวันนี้... เกือบจะหมดเทอมแล้วที่อยู่ที่นี่มา
โบราณคดีเหมือนพี่เหมือนน้อง
เราเป็นครอบครัวใหญ่ที่มีห้องอยู่หกห้องใหญ่
โบราณคดี ประวัติศาสตร์ศิลปะ มานุษยวิทยา
ภาษาไทย ภาษาอังกฤษ ภาษาฝรั่งเศส
กับอีกห้องเล็กๆที่คอยสนับสนุนค้ำจุนกันตลอดเวลา
ประวัติศาสตร์ ภาษาตะวันออก ภาษาฮินดี พิพิธภัณฑ์(หมดหรือยัง)
เราอยู่ที่นี่ด้วยความสุข สนุก
ในช่วงแรกๆอาจมีหลายอย่างที่ติดขัดไปบ้าง แต่ในที่สุดทุกอย่างก็ลงตัว
ช่วงหนึ่งเดือนแรกเป็นอะไรที่ทรหด แต่ดีใจที่ผ่านมันมาได้ และดีใจที่สุดที่ได้ร่วมกิจกรรมทุกครั้ง
ในตอนนั้นมีหลายอย่างที่เราต้องเผชิญ แต่ในเมื่อชีวิตเราผ่านมาได้ถึงขนาดนี้
เราก็ต้องผ่านมันไปได้สิ
เราเรียนรู้อะไรหลายอย่างภายในหนึ่งเดือนที่แสนมีค่านั้น
เรายิ้มด้วยกัน หัวเราะด้วยกัน ร้องไห้ด้วยกัน
กอดคอกันฟาดฟันอุปสรรคนานาเหล่านั้นไปด้วยกัน
จับมือกันแล้วก้าวเดินไปพร้อมกัน
เหมือนเพลงของคณะที่มีความหมายมากมาย ไม่ว่าจะกี่เพลงต่อกี่เพลง
เราเรียนรู้อะไรหลายอย่าง อาจจะเป็นช่วงดราม่าที่สุดของทุกๆคนก็ว่าได้
มันทั้งเครียด ทั้งเซ็ง เรียนก็ไม่รู้เรื่อง
เหมือนทุกคนเก็บกด ต่างคนเลยต่างหันหน้าชนกัน พูดคุยกัน ได้เปิดอกคุยกัน
ดีใจที่มีเวลานั้น และอยากให้มันอยู่ตลอดไปแต่มันคงเป็นไปไม่ได้
เอาเถอะนะ ไม่ว่าจะอย่างไรแค่เรามีเราในวันนี้ก็เพียงพอแล้ว

เราเรียนอะไรที่โบราณคดี
ปี 1 เรียนอินโทรทุกตัว หันไปทางไหนก็มีแต่เบื้องต้น เบื้องต้นและเบื้องต้น
ฮาาา
แล้วจะรู้ว่าทุกวิชามันช่วยกันได้ ;))

มาอยู่ที่นี่เรามีคนที่สามารถคุยในเรื่องๆเดียวกัน มีที่เที่ยวเหมือนกัน ไปไหนก็ไปด้วยกัน
วันนี้ก็เพิ่งคุยกับเพื่อนไปว่าแต่ก่อนมักไปเที่ยวคนเดียว
เพราะเพื่อนไม่ชอบไปอุทยานประวัติศาสตร์ เข้าใจเลย เพราะเราก็หัวอกเดียวกัน
แต่ในวันนี้เรามีคนที่เข้าใจความคิด ไปไหนไปด้วย
เที่ยวไหนเรารู้กัน ลุยได้แบบเดียวกัน
นี่คือข้อดีของการที่เราเข้ามาหาในสิ่งที่เรารัก แล้วก็เจอเพื่อนๆที่รักในสิ่งเดียวกัน
เราเที่ยวไหนกันน่ะเหรอ พิพิธภัณฑ์ วัด ที่ต่างๆตามประวัติศาสตร์
เพื่อศึกษาศิลปะ ศึกษาประวัติศาสตร์
นำสิ่งที่เรียนมาใช้ และได้มาเห็นในสิ่งที่เรียน มันเกื้อกูลกันแบบนี้

วันนี้ไม่รู้จะเขียนอะไรแล้ว แค่มาเขียนเพราะอยากเล่า
รอติดตามต่อไปว่าโบราณคดีจะเรียนอะไรต่อ ;P ฮาาา

สวัสดี!


๐๓๕๓๐.......
โบราณคดี'๕๖ โจ้งครึ