แม้ทิวาวารจะร้อนแรงส่องแสงซักเพียงใดแต่ในใจข้ากลับเต็มไปด้วยเทือกเขาหิมะและสายลมแห่งเหมันซึ่งทั่วทุกมุมของจิตใจตกอยู่ในคืน อันเป็นนิรันดร เว้นไว้แต่กลางจิตใจส่วนเล็กที่มีกระท่อมอยู่กระท่อมที่มีแสงอยู่ภายในและ ภายในนั้นเต็มไปด้วยความทรงจำอันทรงค่าที่มาจากคนที่ข้ารัก  ใช่.....ชีวิตนี้ของข้าอยู่เพื่อคนที่ข้ารักหาเพื่อตัวเองไม่ แม้ต้องทุกตรมเท่าใดขอคนที่เรารักสุขสบายก็เพียงพอ แด่เวลาทั้งหมดที่มี..ตราบเวลานี้และตลอดกาล

    แต่วันนี้ตัวเรากลับไร้ความหมาย     ไร้แสงสายสิ่งใดส่องอีกแล้ว

ไร้แม้แต่ความรักที่วับแวว                    หมดแล้วซึ่งทุกสิ่งที่เคยมี

     หมดแล้วความสำคัญต่อพวกเขา        แม้ลำเนาความสนิทยังเลือนหนี

ในตอนนี้ไม่เหลืออะไรดี                     เหลือเพียงสีดำมืดมิดอันนิรัน

   แต่ยังก่อนแม้ชีวิตดูเหมือนจบ          ยังต้องรบต่อไปวันพรุ่งนี้

แม้ทุกสิ่งดูลางเลือนเต็มที                     แต่สิ่งหนึ่งที่คงมียังยืนยง

   แม้ความรักที่นิรันเหมือนมืดมิด       แต่ดวงจิตนี้ยังหวังต่อไปหนา

แม้ชีพนี้ตอนนี้ไม่เหลืออะไรนา          เหลือพียงผาแห่งความมืดชั่วนิรัน