น้อยใจ...น้อยใจ...น้อยใจ
หดหู่...หดหู่...หดหู้

ไม่ได้เครียดเพราะนิยายไม่จบ
แต่เครียดเพราะ "ทำไม" มันถึงไม่จบ

ไม่ได้จะโยนความผิดที่นิยายตัวเองไม่กระเตื้องไปให้คนรอบข้าง
แต่เพราะทุกคนทำกับเราแบบนั้นจริงๆ ทุกคนดึงเราขึ้นมา หยิบยิ่นความฝันให้เรา
แต่แล้วพอเราเดินตามความฝันนั้น ทุกคนกลับพยายามจะลากเราออกจากเส้นทาง...

ทำไม...

ทำไม...

การที่เราจะถ่ายทอดอะไรสักอย่างเอาไว้ให้โลกใบนี้
ก่อนที่เราจะสลายเป็นฝุ่นเถ้าในอากาศนั้นมันแย่นักเหรอ

ชีวิตคนเราเกิดมาเดี๋ยวก็ตายจากกันไปแล้ว
สิ่งที่เหลืออยู่นอกจากความทรงจำนั้นคืออะไร

สำหรับเรามันคือ "นวนิยาย" ที่สอดแทรกความรู้สึกลึกๆของเราเอาไว้
นวนิยายที่แสดงถึงความเป็นตัวเรา ที่ที่คนจะจดจำเรา
ที่ที่จิตวิญญาณส่วนหนึ่งของเราจะยังสิงสถิตย์อยู่ภายใน
และทำให้ทุกคนยังรู้สึกถึงเราได้เมื่ออ่านนวนิยายนี้ ตอนที่เราจากไป

การทำแบบนี้มันผิดมากไหม มันผิดนักใช่ไหม
เราควรจะใช้ชีวิตทำงานหาเลี้ยงชีพไปวันๆเท่าน้นใช่ไหม
ควรจะแก่งแย่งกัน แข่งกันรวยล้นฟ้าทั้งๆที่ไม่สามารถเอาไปได้ใช่ไหม

พระเจ้า ลูกควรจะทำอย่างนั้นจริงๆเหรอ