 กรกฏาคม 2551  |
| อา. |
จ. |
อ. |
พ. |
พฤ. |
ศ. |
ส. |
| | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | | 27 | 28 | 29 | 30 | 31 |
|
|
|
 |
|
View : 39 Post : 5
12 กรกฏาคม 2551
ชื่อตอน : I Dont Care Anymore!!!
เกริ่นเรื่อง : เรื่องของมึง !!!
เซ็งมากมายช่วงนี้ ตั้งแต่ประชุมผู้ปกครองรู้สึกว่าทุกอย่างเริ่มจะผิดพลาดไปหมดเลย
ไม่ใช่เรื่องใก้ล้ตัวอะไรหรอก เรื่องไอ้เพื่อนเวรที่ชื่อบีนี่แหละ
วันจันทร์อาทิตย์ที่แล้ว ประชุมผู้ปกครองก็ผ่านไปด้วยดี
วันนั้นมาสาย ไม่ทันเข้าแถวเลยขึ้นห้องไปเลย
เจอไอ้เมย์กะลังนั่งอยู่บนเก้าอี้เรา
เออ ก็ไม่ได้ว่าไร จะนั่งก็นั่งดิ ไอ้ตุ๊กตาก็ชวนไปนั่งข้างๆแต่เราขอแยกไปนั่งคนเดียว
พอไอ้เมย์ลุกไปเราก็กลับไปนั่งที่เดิม ไม่มีไรผิดปกติ
แต่ไอ้บีนี่ดิ ดันเรียกร้องให้ไอ้เมย์กลับมานั่งก่อน
อ้าวเฮ้ย? ได้ไงวะ ตูนั่งหัวโด่อยู่นี่ยังจะให้คนอื่นมานั่งอีกเรอะ
พอไปเรียนข้างล่าง พี่แกก็ติดไอ้เมย์หยั่งกะปลิง
คุณหญิงเมย์ก็ช้าโคตรพ่อ มัวแต่แวะโน่นแวะนี่จนขึ้นห้องสาย
ก็ยังไม่ได้ว่าไม่ด้พูดอะไร
จนวันถัดๆมาพฤติกรรมไอ้บีก็เริ่มส่อ
ส่อแววว่ามันเบื่อเรา จะทิ้งเรายังไงไม่รู้
จากที่นั่งกันข้างๆมันก็ย้ายไปนั่งข้างหลัง
จากที่เดินด้วยกัน มันไปเดินกับไอ้เมย์
จากที่เคยรอกัน พี่แกเดินเชิดออกไปไม่สนใจเลย
แล้วจากที่เคยพูดคยคุยกันมันก็ไม่ยอมพูดด้วย ไม่รู้จะว่ายังไงแล้วเนี่ย
มึงเบื่อมึงรำคาญกูใช่มั้ยเนี่ยอีบี
เดี๋ยวมึงก็มาหัวเราะกับกู
เดี๋ยวมึงก็เฉยชาไม่สนใจกู
กูพูดกูทักมึงก็อือออ ตอบส่งๆ ทำหน้าไม่พอใจ
เวลากูพูดแหย่มึงนิดหน่อยมึงก็ชอบตอกกลับแบบรำคาญ
อ๋อ เดี๋ยวนี้ก็พูดเล่นกับมึงไม่ได้แล้วใช่มั้ย
เวลากูถามอะไรมึงก็ทำเบื่อหน่าย
เดินผ่านก็ไม่เคยจะทัก มึงเซ็งกูเต็มทนแล้วใช่มั้ย
ถ้ามึงเบื่อกูนักมึงก็ไปอยู่กับไอ้เมย์เลยดิ
กูก็ชักจะเบื่อชักจะรำคาญมึงเหมือนกันเนี่ย
งานการไม่ยอมทำแล้วกูก็ต้องมาตามเช็ดตามล้าง
พอไม่ได้ทำมึงก็มาบ่นโน่นบ่นนี่
งานตัวเองไม่ทำวันๆเอาแต่ไปแรดอยู่ห้อง10
มันก็เพื่อนกูเหมือนกัน เพื่อนรักด้วย
แต่ตอนนี้ชีวิตกูอยู่กับห้อง7แล้วกูจะไปนั่งกับมันเฮฮาตลอดก็ไม่ได้เหมือนกัน
ถึงมึงจะติดเพื่อนยังไงก็ต้องมีลิมิตบ้างสิวะ ไม่ใช่เอาแต่ตามห้อง10แจ
ไม่งั้นมึงก็ย้ายชื่อไปอยู่ห้อง10ซะเลยสิ
บอกตามตรงก็กูทนมึงมานานเหมือนกันแหละ
แต่เพราะมึงอ่ะเป็นเพื่อนสนิทกู ก็เลยไม่อยากจะพูดอะไร
มึงมีเรื่องมีปัญหาอะไรก็กูก็ช่วยมึง
มึงไม่ได้ส่งใบสมัครสอบกูก็โทรไปบอกมึง
มึงไม่ได้เอาใบย้ายห้องไปส่งกูก็ยังถ่อไปกับมึง
ตอนฝนตกกูก็ต้องมายืนหนาวตากลมรอรถเป็นเพื่อนมึง
กูยอมวิ่งฝ่าฝนกลับบ้านเพื่อให้มึงไปหาแม่ให้ทัน
ตอนที่มึงไม่ได้ส่งงานจนกลุ่มถูกตัดไป15คะแนนกูก็ไม่ว่ามึงสักคำ
วิชาดนตรีกูก็ต้องมานั่งแหกขี้ตาหางานให้มึง
แต่แค่ให้มึงไปพิมพ์หน้าปกมาแค่แผ่นเดียวอาทิตย์นึงมึงก็ยังไม่ทำ
เกษตรกูก็บอกให้มึงไปหาหนังสือกับกู มึงก็ไม่สนใจ
ดีแต่จะเล่นอย่างเดียว
สุดท้ายใครล่ะที่ต้องมานั่งทำ ถ้าไม่ใช่กู
ทั้งหมดที่กูพูดมาใช่ว่ากูจะอยากทำนะ
แต่ที่กูยอมทำมันเพราะอะไรล่ะ
ถ้ามึงไม่ใช่เพื่อนกู
กูไม่รู้หรอกนะว่ามึงคิดอะไรอยู่ ก็ช่างหัวมึงสิ
กูเอาใจมึงจนไม่รู้จะเอาใจยังไงแล้ว
มันเกินพอแล้ว กูไม่อยากทนแล้ว กูเบื่อ! เข้าใจมั้ย
ถึงไม่มีมึงกูก็อยู่ได้ มึงอยากจะไปไหนก็ไปเลย กูไม่อยากจะสนเรื่องมึงอีกแล้ว
ไม่แคร์ก็จบ แค่นั้นแหละ
...............................................................................................................
ไดวันที่20 มิถุนา ที่เราเขียนน่ะ เรารักเราห่วงมันจริงๆ ถ้ามันตายไปก็คงทนไม่ได้
แต่ไม่รู้มันจะรักเราเหมือนที่เรารักมันรึเปล่า
...............................................................................................................
ปล. กูมึงขึ้นเป็นพรืด ขออภัยที่หยาบคาย แต่สุดทนแล้วจริงๆ
|
|
เถื่อนนิดๆ วิปริตนิดหน่อย playboyเล็กน้อย นี่แหละใช่เลย!
