เค้าบอกให้ทำ เค้าบอกให้ดู เค้าบอกว่าดีขอซักทีเถอะ
อยากทำตามฝัน เพราะฉันนั้นห้ามไม่ไหวใจอยากลอง

ผู้ใหญ่เค้ามอง ผู้ใหญ่เค้าเตือน คุณอาจจะดูว่าฉันเลว ไม่คิดไม่แคร์
แต่อยากบอกให้รู้ ชีวิตฉันไม่ได้"ง่ายดาย"อย่างนั้น

  เปลี่ยนกันดูมั๊ย หากได้ลองคุณคงเค้าใจ ว่าชีวิตไม่เคยหยุด

เป็นวัยรุ่นมันเหนื่อย เป็นวัยที่ช่างเหนื่อย ต้องทำอย่างนู้น ต้องทำอย่างนี้ทุกทาง
เป็นวัยรุ่นมัน เป็นงานที่มันเหนื่อย กดดันอย่างนู้น ต้องแบกรับอย่างนี้ทุกทีไป

ต้องอ่านตำรา นอนดึกตื่นเช้า ต้องกวดวิชา ต้องเป็นคนดี
เป็นคนพิเศษ ต้องทันสมัย มีเรื่องมากมายให้รู้ให้อยากลอง

ต้องเล่นกีฬา ต้องดูทีวี ต้องหัดดนตรี ต้องมีความรัก ปัญหาหัวใจ
ไม่มีใครรู้ ชีวิตฉันมันสับสนมันวุ่นวาย

ไม่เข้าใจ! ทำไมจะต้องมาดูถูกกันด้วย เวลาจะเริ่มทำอะไร ถ้าพยายามมันก็ไม่มีคำว่าสายหรอกนะ

ทำไมจะต้องพูดดูถูกดักทางตลอดเลย แล้วเมื่อไหร่จะถึงที่หวังเอาไว้

จะพูดทำไมว่าทำไม่ได้หรอก จะดูถูกกันไปถึงไหน เป็นพ่อเป็นแม่แท้ๆ มันต้องให้กำลังใจไม่ใช่รึไงวะ

ไอ้ที่อยากออกไปข้างนอกก็เพราะอยู่บ้านมันไม่มีอะไรให้ทำ เบื่อ

แต่ก็ไม่ได้ออกไปแรดไปเลวที่ไหนนี่ ไม่เคยทำให้เสีย แล้วทำไมไม่ไว้ใจกันเลย บ้านก็กลับไม่ใช่ไม่กลับ

เป็นเชี่ยะอะไรกันไปหมด เดี๋ยวก็เป็นเด็กใจแตกให้แม่งรู้แล้วรู้รอดไปเลย เมือ่ไหร่จะรู้ซักที

จริงอยู่ที่ล้มเลิกกลางคัน แล้วทีนี้พอจะลุกขึ้นใหม่ทำไมไม่ให้โอกาสวะ ให้กำลังใจอะ เป็นมั้ยหรือเป็นแต่ดูถูก!

อ่านหนังสือวันนี้กับหัดวาดรูปต่อวันนี้ มันก็ไม่ได้ต่างห่าอะไรกันหรอกนะ จะขังกูทำไมเนี่ย

ปากก็บอกไปเหอะว่าอยากเข้าอะไรก็เข้าสิแล้วแต่ไม่ได้ังคับ แต่ที่แสดงออกมามันไม่ใช่!!! มันมีแต่จะดันไปให้กุไปเรียนในที่ที่ทั้งสองคนหวังไว้ต่างหาก

ฝันของเรานะ! จะมากำหนดอะไรมากมายวะ เมื่อไหร่จะเข้าใจกันซักที เบื่อจะพูด ไม่ไหวจะอธิบายแล้ว อึดอัด!

ไม่อยากจะเล่าอะไรให้ฟังซักเรื่องแล้ว เล่าไปก็โดนด่า