เหตุการณ์นี้พึ่งเกิดขึ้นมากับตัวฉัน จากเรื่องเล็กๆกลายเป็นเรื่องใหญ่

เนื่องจากเราเป็นคนที่เครียดง่ายมา พอดีว่าช่วงนี้เรามั่นใจว่าสิวหายไปเยอะแล้ว

ใครก็บอกว่าสิวเราหายไปเยอะแล้ว พอหันมาคุยกับเพื่อนสนิทเรา ก็บอกว่าเราว่า

"อย่าเครียด เด๋วสิวก็ขึ้น ดูสิสิวขึ้นตรงนี้เห็นชัดเลย (ประมาณนี้)"

เราเลยเครียดกับสิวที่เขาว่าขึ้นมาใหม่ เลยมีปากเสียงกัน เราพูดว่า

"ถ้าเธอไม่พูด เราคงไม่เครียดหรอก"

ประโยคนี้ทำให้เรื่องเลวร้าย เพื่อนเราก็เลยบอกว่า เบื่อคนแบบเรา(ประมาณนี้) เราเลยรู้แล้วว่ามันจะแย่ลง เลยก้มหน้าร้องไห้ แล้วก็กัดลิ้นตัวเองไปพลางๆ แต่ไม่ได้กัดแรงถึงขั้นเลือดออกนะ แค่ชาๆ

พอเงยหน้ามา เราเลยเอาไส้เเม็กเย็บที่ใช้แล้วมากรีดข้อมือ (แต่ไม่ได้เป็นแผลใหญ่ แค่ถลอกเฉยๆ)

เราเริ่มของคัตเตอร์จากเพื่อน (ไม่ได้เอามากรีดข้อมือนะ แค่เอามาตัดใบงานจะแปะสมุด) เพื่อนคนอื่นเลยตอบว่าไม่มี เพื่อนสนิทเราเลยบอกว่า "จะเอาไปปาดคอตัวเองสิ(ประมาณนี้)" พอเราได้ยินแบบนี้มันเหมือนมี มีดกรีดกลางหัวใจ รู้สึกเย็นขึ้นมาเราไม่มีแรงจนก้มหน้าลงกับโต๊ะ ฉันจะเริ่มร้องไห้ จนจบวิชานั้น

ฉันเลยขอกระดาษทิชชู่จากเพื่อนคนหนึ่งที่สนิทเหมือนกัน แล้วเพื่อนชายก็เข้ามาปลอบฉันเมื่อเห็นฉันร้องไห้ ฉันรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงเพื่อนสนิทของฉันที่ทะเลาะกันบอกกับเพื่อนคนอื่นว่า "อย่าไปยุ่งกับมัน"

ฉันก็ร้องไห้พร้อมกับกริ๊ดกอดเพื่อนข้างๆ เหมือนมันทนไม่ไหวแล้วก็บคำพูดที่เหมือนจะทำร้ายกับแบบนั้น ทั้งที่เป็นคำประชดก็ตามเราเลย ตะโกนทั้งน้ำตาออกไป (เราบอกแบบประมาณได้อย่างเดียว เพราะจำได้ไม่เเม่น)

"มาฆ่าฉันเลยดีกว่า พูดจงใจแบบนั้นนะ  จะเอาไปปาดคอตัวเองสิ มาฆ่าฉันดีกว่า"

"ก็พูดประชดหน่ะ"

ฉันรับไม่ได้ เลยเอาไส้แม็กเย็บกรีดข้อมือ หวังว่ามันจะมีเลือดแต่ เพื่อนชายก็ดึงแขนเอาออกแล้วบอกให้ปลอยไส้แม็ก เพื่อนๆเลยบอกให้เก็บของกลับบ้าน เพราะแม่เราโทรเข้าเครื่องเพื่อนสนิทเราคนนั้น เราเลยพยายามไม่ร้องไห้ แถมเราต้องแวะคืนหนังสือที่เรากับเพื่อนคนนั้นจะเอาไปทำงานคู่กันอีก

"ร้องไห้มาเหรอ..."

นี่คือคำที่แม่ถามเราหลังจากเห็นหน้าเรา เราไม่กล้าตอบว่าทะเลาะกับเพื่อนมา

"พอดีหนูปวดหัวหนักจนร้องไห้น่ะ วิชาฟิสิกซ์ ยากมาก!!! น่ะแม่"

"งั้นเหรอ อย่าเครียดมากนะแม่กลัวลูกเป็น ความดันแบบแม่ ลูกอายุแค่นี้เอง"

ที่แม่เชื่อเราไม่ใช่เรื่องแปลกเพราะว่า เราเคยไปหาหมอเพราะเครียดจนร้องไห้เหมือนกัน ฉันเองก็คิดว่า ถ้ายิ้มบ้างมันก็คงจะช่วยให้ดีขึ้นแล้วฉันก็คิดไว้ว่าการที่ฉันทะเลาะกับเพื่อนเป็นแค่ฝันแล้วอีกวันเราก็จะพูดคุยกันไปแบบปกติ

แต่พอไปถึงโรงเรียน ฉันเดินมาถึงห้องพร้อมกับป้าซึ่งป้าตัดผมด้วย =[]= แต่แล้วเพื่อนสนิทเรา ก็แลกที่กับป้าให้ป้านั่งกลาง(ตอนแรกเขาก็อยากนั่งริมๆอยู่แล้ว) ฉันเลยคิดว่าปกติ แต่ว่ามันเริ่มไม่ปกติตรงที่เขาไม่คุยกับเรา เพื่อนคนอื่นในกลุ่มด้วย

แต่พอช่วงกลางวันก็เริ่มมีคนมาคุยกับเรา เพื่อนสนิทคนนั้นก็ด้วย เพื่อนชายเราที่ปลอบเราเลยถามว่า "ดีกันแล้วเหรอ" เพื่อนสนิทของเราตอบว่า "แค่คุยกันเฉยๆ" เราเลยไม่กล้าพูดอะไรกับเขา เลยได้แต่มองหน้าแล้วหลบเหมือนเราไม่อาจจะมีสิทธิขนาดพูดคุยด้วยได้ แล้วแถมถึงเขาไม่มีเรา เขาก็มีคนอื่นคุยด้วย โดยไม่รู้สึกขาดอะไรอยู่แล้ว เพราะปกติเราก็ไม่ได้คุยกันมากนอกจากเกมส์ (พวกเด็กเล่นเกมส์) เราเองก็เคยเรียกเขาว่า "ท่าน" บ่อย แต่ตอนนี้แค่คิดก็ไม่อาจจะทำได้ ไม่สามารถกระตือรือร้นกับกิจกรรมที่ทำร่วมกับ "ท่าน" ได้ ฉันรู้สึกแบบนั้น

สิ่งเดียวที่ฉันระบายกับป้าคือ... เข้าเป็นเพื่อนคนเดียวที่เรารัก และ ไว้ใจที่สุด เราได้แค่คาดหวังว่า มันจะสงบลงแล้วกลับเป็นเหมือนเดิม เพราะตอนนี้เราก็ได้คิดว่าความทรงจำที่คบกันมา 3 ปีเป็นเพียงแค่ ฝัน ที่ตื่นมาก็พบว่าเราเป็นคนอื่นสำหรับ "ท่าน" ไปแล้ว...จะเป็นแบบนี้อีกตลอดไปหรอ...