ในสวนสีน้ำเงินของฉัน

มีแรคคูนอยู่ตัวหนึ่ง

แน่ล่ะ  มันไม่ป๊อปเท่าไร  เพราะฉันชอบเต่าที่ดูปลอดภัยมากกว่านี่นา

แรคคูนตัวนั้นส่งเสียงร้องน่ารำคาญ  ไม่เคยจะหยุดนิ่ง

ถึงอย่างนั้น  มันก็ยังเป็นแรคคูนของฉัน

และไม่ได้หมายความว่าฉันจะไม่รักมัน

วันหนึ่ง  แรคคูนตัวนั้นหนีไปเที่ยว

ไม่น่าแปลกใจ  มันไปก่อกวนและโดนว่า

แต่สำหรับฉัน  เคืองมันนิดหน่อย  ความซนของมันเป็นเรื่องธรรมดา

มันถูกลงโทษจากคนอื่นบาดเจ็บนิดหน่อย

เพื่อนๆของมันช่วยรักษา  ภูตน้อยๆในสวนสีน้ำเงินปลอบโยนมัน

แล้ววันต่อมามันยังออกไปก่อเรื่องอีก

ฉันโกรธมาก  เพราะมันทำให้คนอื่นบาดเจ็บถ้าร้ายแรงกว่านั้นก็ถึงตาย

ที่ว่าก็เพราะเป็นห่วง  ห่วงตัวแรคคูน  ถ้าเกิดอะไรขึ้นมาแน่ใจได้ยังไงว่ามันจะไม่โทษตัวเอง

ที่ห้ามภูตน้อยๆคอยโอ๋มัน  ก็เพราะไม่อยากให้คนอื่นมองมันไม่ดี

มันถูกจับไปจากสวนสีน้ำเงินเพื่อลงโทษ

ฉันยอมรับผลนั้น  มันเป็นเรื่องที่เหมาะสม

ปลอบเจ้าภูตตัวน้อยๆ  ไม่เป็นไร  แล้วเจ้าแรคคูนจะกลับมา

แต่เจ้าแรคคูนก็ไม่กลับมา.......

ตกอยู่ในการควบคุมโดยสิ้นเชิง

จะกลับมาต่อเมื่อได้รับการอนุญาต

คิดถึง.......

เวลาที่ได้รับอนุญาตให้พบกันมันไม่เพียงพอหรอก

ฉันเพิ่งรู้ว่าฉันปรารถนาที่จะเห็นหน้าเจ้าแรคคูนเพียงใดในเวลานี้

ผลของการกระทำ  ที่ฉันไม่คิดว่าการลงโทษจะยาวนาน

เจ้าแรคคูนถูกส่งไปอีกที่หนึ่ง

......ลับตา

ไม่รู้สิ  ก็ฉันไม่รู้นี่นาว่าจะเจอมันได้ยังไงอีก

พวกเราไปส่งเจ้าแรคคูน

แม้แต่เต่าของฉันยังทำใจไม่ได้

ฉันกับเจ้าภูตตัวน้อยๆเคยคิดว่าจะย้อมท้องฟ้าให้เป็นสีน้ำเงิน

แต่ก็รู้ซึ้งแล้วว่าสีน้ำเงินของพวกเราช่างเล็กน้อยนัก

ทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง

ได้แต่สูญเสียสิ่งสำคัญไปทีละสิ่ง.....ทีละอย่าง

ก้อนน้ำแข็งที่ฉันเคยคิดว่ามันเย็นเกินไป

หากเมื่อสูญเสียไปฉันจึงได้รู้ว่าการที่ไม่ได้อยู่ใกล้กับน้ำแข็งมันช่างเหน็บหนาว

ผีเสื้อที่ฉันเคยคิดว่ามันต้องคู่กับดอกไม้

แต่บางทีผีเสื้อก็มีหนทางที่ต้องเลือก

บางทีที่พายุกระหน่ำ  ผีเสื้อจะทนอยู่กับดอกไม้ได้นานแค่ไหน

เจ้าแรคคูนที่ฉันปากแข็งไม่ยอมชมว่ามันน่ารัก

ฉันอยากจะบอกมันว่ามันน่ารักแค่ไหน

เจ้าแรคคูน  สำคัญ  กับฉันเพียงใด

วันนี้  ไม่ใช่แค่การสูญเสียเจ้าแรคคูน

ฉันสูญเสียศรัทธาในโลกสีน้ำเงิน

แม้นางฟ้าจะบอกฉันว่า  พวกเขาจะคงอยู่รอวันที่แรคคูนกลับมา

ฉันรู้ดีว่านั่นคือคำลวง

คำโกหกสีขาวของนางฟ้า

คำโกหกที่นางฟ้าและฉันต่างรู้ดีว่าต่อให้ภาวนาแค่ไหนก็ไม่มีวันเป็นจริง

โลกสีน้ำเงินที่เริ่มปริร้าว

การจากไปย่างก้าวเข้ามาทีละนิดๆ

ไม่มีอะไรที่เป็นนิรันดร์

แต่ฉันยังจะหวัง........

ยังจะหวังได้อีกไหม???

ฉัน.......ที่คิดว่าคำว่า "เพื่อนกันตลอดไป"  มีอยู่จริง

หมู่ดาวทั้งห้าเคยบอกกับฉันว่า

พวกเขาจะไม่มีทางปล่อยมือจากลูกโป่งสีแดง

ขอบคุณ

ไม่ว่าพวกคุณจะทำได้จริงหรือไม่

แต่พวกคุณทำให้มือของฉันกระชับลูกโป่งสีน้ำเงินของตัวเองให้แน่นมากกว่าเดิม

โลกสีน้ำเงิน.......

อยู่กับฉัน.....

อย่าเพิ่ง.....






..............................................วิงวอน........................................