ภายในห้องมีแต่ความเงียบกริบตัดกับฝนข้างนอกที่ยังเทลงมาไม่หยุดดังกลบเข้ามา จุนงับบานประตูเบาๆแล้วทอดสายตาดูแผ่นหลังเล็กที่นั่งบนเตียง เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง

แสงไฟจากตึกเล็กตึกใหญ่ยังเปิดอยู่วูบวาบกลางม่านฝนที่ตกโครมไม่ลืมหูลืมตาอย่างน่าแปลก เขาเดินเข้ามาใกล้แล้วทิ้งน้ำหนักลงกับฟูกหนาพลางโยนผ้าขนหนูไปคลุมเส้นผมที่มีน้ำหยดพราว

“ ไปอาบน้ำ..เดี๋ยวไม่สบาย ”

“ อ..อืม..” ฮานะพยักหน้ารับรู้ หยิบเป้ขึ้นมารื้อเสื้อผ้าชุดใหม่ เข้าห้องน้ำไปแล้วปล่อยอีกคนนั่งนิ่งอยู่ลำพัง

ดวงตาอ่อนแรงมองตามร่างเล็กจนฝ่ายนั้นงับประตูปิดถึงได้ละสายตา จัดการถอดเสื้อยืดที่เปียกโชกออกโยนไปตากไว้ที่นอกระเบียง หยดน้ำเกาะพราวทั่วแผงอกแกร่งไหลลงเปียกกางเกงยีนส์สีเข้มที่สวมอยู่เล็กน้อยแต่เจ้าตัวก็ไม่ได้ใส่ใจ

..ทางออกไหน..ถึงจะดีสำหรับเราสองคน..

......

เสียงเปิดประตูห้องน้ำดังเข้ามา ไอร้อนจากฝักบัวเกาะอยู่ตามกระจกใสพร้อมกับที่ร่างเล็กบางในชุดคลุมสีขาวสะอาดเดินมาหยุดตรงคนที่นอนหนุนแขนหลับตานิ่ง

“ จุน..หลับแล้วเหรอ ” มือนุ่มเขย่าที่ตัวอีกฝ่ายเบาๆ

“ เปล่า..นอนคิดอะไรเพลินไปหน่อย ” เสียงทุ้มตอบกลับก่อนจะลุกขึ้นแล้วนั่งหันหลังให้

ฮานะคลานขึ้นเตียง ในมือยังถือผ้าเช็ดตัวซับหยดน้ำบนเรือนผมอยู่

“ จุนเป็นอะไร..” ตากลมโตวกไปจับจ้องใบหน้าอีกคน

ดวงตาคมตอนนี้มีหยดน้ำรื้นอยู่ภายใน เอ่อคลอจนน่าใจหาย และดูเหมือนว่าฝ่ายนั้นจะรู้ทันความคิดของเพื่อนตัวเล็กถึงได้เบือนหน้าหนีออกไป แต่ก็ทันที่ฮานะจะเห็นน้ำตาของคนที่เข้มแข็งมาโดยตลอด

“ จุน..” เสียงหวานสั่นเครือ โน้มตัวไปกอดอีกฝ่ายจากเบื้องหลังแล้วซุกหน้าลงกับบ่ากว้าง ปล่อยน้ำตาร่วงไปด้วย

ร่างสูงโปร่งยกมือขึ้นแตะแขนเรียว ร้องไห้ไปเงียบๆอย่างที่ไม่เคยเป็น

..อ่อนแอลงทุกทีที่ต้องรัก..

..ฉันไม่อยากเป็นเพื่อนกับนาย..

..แต่นาย..ก็ไม่เคยคิดอะไรเกินคำว่าเพื่อน..กับฉัน..

..ทุกอย่างมันฟ้องออกมา..แม้ว่านายจะพยายามแค่ไหนที่จะเปลี่ยนความสัมพันธ์ของเรา..

..จบมันตรงนี้ดีมั้ย..ฮานะ..เพราะฉันก็ไม่อยากให้นายเสียใจ..

..และนาย..ก็ยังไม่ลืมเขา..

......

“ เรียกชื่อฉันที..” จุนพร่ำ ปล่อยน้ำตาหยดลงบนแขนขาวที่คล้องอยู่รอบคอ

“ เตือนให้รู้ว่านายอยู่ตรงนี้..ข้างๆฉัน..”

“ ฉันก็อยู่ข้างจุนตลอด..ไม่ได้ไปไหนไกลเลย ” ฮานะกอดปลอบใจ ซบแก้มลงกับแผ่นหลังกว้างที่เปล่าเปลือยจนสัมผัสได้ถึงความร้อนระหว่างกัน

มือแกร่งดึงแขนเรียวออก พยายามดันตัวอีกคนให้ห่างแล้วคว้าเอาเสื้อตัวใหม่ ทำท่าเหมือนจะออกไปข้างนอก

“ อยู่ไกลๆฉัน..นายก็รู้ว่าระหว่างเรามันไม่เหมือนเดิม..นายจะไว้ใจคนที่แอบรักเพื่อนตัวเองได้ยังไง ”

“ ฮึก..ไม่เอา..จุนจะไปไหน..” ฮานะปล่อยโฮ คว้าแขนแข็งแรงไว้

“ นอนซะ..เดี๋ยวก็มา ” เขาลุกขึ้นยืน

“ ไม่..จุน..จุนใจร้าย..จุนจะทิ้งฉันอีกคน..ไม่รัก..ฮึก..ไม่รักกันแล้วเหรอ..”

คนฟังชะงักไป ปล่อยเสื้อในมือร่วงลงพื้นแล้วทรุดลงนั่งพิงข้างเตียงอย่างอ่อนแรง ปล่อยให้ร่างนุ่มนิ่มเข้ามากอดแน่น

“ ฉัน..ฉันจะลืมเขา..ฉันสัญญาแล้วไง..”

จุนหันหนี น้ำตายังไหลรินจนนิ้วเล็กยกขึ้นปาดออกให้แผ่วเบา ริมฝีปากห่างกันออกไปไม่ถึงคืบ

“ ฮานะ..นาย..จะต้องเสียใจ..” เสียงทุ้มสั่นพร่า ยกแขนขึ้นคล้องรอบเอวบางแล้วออกแรงยกตัวเบาๆนั่นลงมาอย่างง่ายดาย

แก้มใสซบแนบกับใบหน้าอีกคน ลมหายใจร้อนผะผ่าวรินรดอยู่ราวคอ แขนเรียวโอบกอดรอบบ่ากว้างไว้ก่อนที่จะถูกประคองหน้าขึ้นสัมผัสกัน

ปากร้อนระอุทาบลงมากับเนื้อนุ่มนิ่มด้านล่าง เคล้าคลึงอยู่บางเบาแล้วเริ่มรุกไล่เมื่อทุกอย่างที่เรียกร้องมันผลักดัน ลิ้นอุ่นชำแรกลงกลีบปากบางที่แย้มรับแล้วดูดกลืนเข้า กวัดกวาดชิมรสอยู่ภายในจนฝ่ายนั้นทำท่าว่าจะหายใจไม่ทันถึงได้ผละออก

“ ฮานะ..จะพูด..ครั้งสุดท้าย..” ฝ่ามือหนากำแน่นเข้าหากัน พยายามระงับอารมณ์ที่พวยพุ่งจนแทบล้นปรี่

“ ออกไป..ก่อนที่ฉันจะ..”

ร่างเล็กส่ายหน้าปฏิเสธ ยกนิ้วขึ้นทาบปากอีกฝ่ายเป็นการห้าม ดวงตาคู่โศกมองลึกลงไปยังหัวใจอีกดวง

“ ทำให้ฉัน..ลืมเขาที..”

จุนกัดปากตัวเองแน่น แขนแกร่งช้อนเข้าใต้ร่างเพรียวแล้วอุ้มลงวางกับเตียงนุ่ม นิ้วแตะลงกับสายรัดเสื้อคลุมแล้วกระตุกออกเบาๆ เพียงเท่านี้ร่างของคนตรงหน้าก็เปล่าเปลือยอวดความขาวอยู่ใต้แสงนีออน

เขาไล้นิ้วไปตามใบหน้าสวย ก้มลงต่ำแล้วบรรจงจูบซับคราบน้ำตาออกให้อย่างอ่อนโยน พลิกตัวขึ้นทาบทับด้านบนก่อนจะฝังรอยจูบไว้ตามเนื้อนวล ย้ำซ้ำลงไปบนรอยแดงที่ยังหลงเหลืออยู่ก่อนหน้า

ลิ้นร้อนพลิกลงโลมเลียเชื่องช้า วนเวียนดูดเม้มที่ยอดอกสีสดแล้วขบบางเบาเรียกเสียงครวญครางหวานใส ภาพเรือนกายเนียนนุ่มบิดพลิ้วอยู่ใต้ร่าง ใบหน้าหวานเชื่อมกำลังยั่วยวนโดยที่เจ้าของไม่รู้ตัว ดวงตาสีสวยคลอเอ่อไปด้วยหยดน้ำขับให้งามซึ้งคล้ายเพชรส่องประกาย

“ อ..จุน..” เสียงเรียกชื่อดังแผ่วเมื่อถูกฝ่ามือกร้านไล้ลงหนักๆกับต้นขาเปลือย

“ เชื่อใจฉันนะ..” จุนกระซิบ รุกปากลงกับหน้าท้องแบนราบด้านล่าง

จุมพิตร้อนรุ่มไล่วนไปทั่วเนื้อขาว จูบย้ำลงกับเรียวขาด้านในแล้วครอบครองลงกับความน่ารักที่หักห้ามสายตาห่างไปไม่ได้ ลิ้นอุ่นคลึงเคล้าแล้วดูดเลียไล่จากนอกสุดไปยังข้างบน กระตุ้นให้เจ้าของร่างกระสับกระส่ายด้วยความเสียวซ่านสุดใจ

มือบางยกขึ้นปิดปากกั้นเสียงร้อง น้ำตาใสไหลพรากลง สายตาพร่าเลือนเห็นเพียงเส้นผมสีดำสนิทที่พลิ้วอยู่กลางหว่างขาขาว นิ้วเรียวขยุ้มจิกลงกับบ่ากว้าง พยายามบดเบียดขาเข้าหากันหากอีกฝ่ายกดแนบไว้กับพื้นเตียงแล้วไล้เลียหนักเข้า

เสียงสัมผัสของปากร้อนระอุทาบลงบนผิวเนื้อหอมดังแทรกให้คนได้ยินหน้าแดงระเรื่อ ทุกอย่างในหัวหมุนแรงลามมาปวดทั่วท้องน้อยเหมือนมีคลื่นตีคล้ายจะถูกสายน้ำสาดซัดให้พังครืน สะโพกมนขยับไหวสั่นระริกราวจะรับการปรนเปรอด้วยความเผลอไผลจนอีกคนเร่งรัวเข้าหา

“ อ..อ๊าาา..จุน..” เล็บยาวจิกลงกับแขนกว้างทันทีที่ร่างทั้งร่างกระตุกเกร็ง

หยดน้ำใสไหลลงอาบต้นขาเนียนให้คนกระทำไล้ลิ้นเลียแล้วเก็บกลืนลง ดวงตาที่มีเพียงแววรักมองคนในอ้อมกอดที่ทิ้งขาลงกับที่นอนอย่างเหนื่อยอ่อนแล้วอดโน้มตัวลงกอดก่ายไม่ได้

“ รักฮานะที่สุด..” จุนกระซิบ ล้วงลงใต้เอวคอดแล้วยกขาเรียวให้ตั้งขึ้น นิ้วปาดเอาของเหลวที่ยังคาคั่งวนอยู่แถวทางคับแคบด้านหลัง

“ อ..ฮึก..อา..”

ใบหน้าแดงก่ำซบลงกับอกล่ำสันด้านข้าง แขนเกาะบ่าแกร่งเพื่อเอาเป็นหลักยึด เท้านุ่มจิกลงกับพื้นที่นอนเมื่อรู้สึกได้ถึงความร้อนระอุด้านนอกที่แทรกเข้ามาเชื่องช้า ช่องทางนุ่มนิ่มแต่ร้อนเหมือนเปลวเพลิงขยับตอบรับอย่างรุนแรง

ความรักล้นใจกำลังโหมกระหน่ำหากแต่สายตาที่สบลงกับแก้มนวลได้แต่ชะงักไป น้ำตาใสไหลริน ริมฝีปากเม้มแน่นแม้คำพูดจะบอกยินยอม

..แต่ใจของนาย..

..ต่อต้านอยู่..

......

“ ลืมเขาเพื่อฉันได้มั้ย..” จุนถาม จับจ้องดูจนฝ่ายนั้นพยักหน้ารับ

“ ฉันจะลืม..จะลืม..พี่เคย์..” ฮานะยิ้มทั้งน้ำตาที่ยังไหลไม่หยุด

ร่างสูงก้มลงจูบเร่งร้อนอีกหน กวัดกวาดเอาความหอมจากเรียวลิ้นอุ่นภายในโพรงปากบางอย่างโหยหา

“ รักนาย..ฮานะ..”

เจ้าของชื่อเม้มปากแน่น พยายามยั้งใจไม่ให้นึกถึงสัมผัสของคนใจร้ายที่ตัวเองเป็นฝ่ายทิ้งมาและลงท้ายไว้อย่างเจ็บแสบ ตัวบอบบางสะดุ้งไหวเมื่อสายตาสบเข้ากับร่างใหญ่ที่พลิกตัวลงทาบ

..แต่ครั้งสุดท้าย..

..ฮานะจะขอร้องเรียกพี่ไปตามเสียงหัวใจที่มันเต้นบอกมา..

..แม้ว่าทุกการกระทำจะสวนทาง..ทุกคำพูดจะต่อว่า..

..แม้ว่าทุกๆครั้งจะพยายามชักจูงตัวเองให้เกลียดพี่..

..บอกตัวเองว่าโกรธ..ว่าเกลียดพี่ไปแล้ว..

..แต่ฮานะก็รู้..

..ว่าเป็นฝ่ายที่ยังรักพี่เคย์..จนหมดใจ..

.........................................................................................

ร่มคันใหญ่ยกมาบังฝนที่ตกซู่จนถนนเจิ่งนองไปทั่ว พนักงานของโรงแรมก้มหัวลงทำความเคารพประธานที่รีบร้อนมาจากบริษัทแม่ในโตเกียว หลายคนดูจะแปลกใจที่มุราคามิ เคย์มาปรากฏตัวที่นี่ทั้งที่ปกติจะส่งคนอื่นมาดูแลสาขาย่อยโดยเฉพาะที่เล็กๆอย่างฮากาตะดูแทบจะเทียบกับทางเมืองหลวงของประเทศไม่ได้เลย

เรือนผมสีดำสนิทเปียกน้ำเล็กน้อยจากความเร่งร้อน พนักงานสาวเตรียมจะเปิดห้องพักของโรงแรมไว้ให้แต่ร่างสูงใหญ่ยกมือบอกห้าม ในมือมีโทรศัพท์ที่ต่อสายไว้เพียงแต่ทางนั้นยังไม่รับ

“ เร็วๆสิ..” คิ้วเข้มขมวดมุ่น ใจร้อนรนจนแทบคลั่ง

ห้องรับรองในล็อบบี้เย็นเฉียบไปทั่วแต่ฝ่ายที่นั่งไม่สุขกลับรู้สึกราวตกนรกร้อนเร่านานปี แขกคนอื่นยังทยอยเข้ามาได้ยินเสียงพนักงานต้อนรับแว่วว่า โรมแรมฮากาตะยินดีต้อนรับเป็นรูปแบบที่ตายตัว

สาวต้อนรับตรงเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์แย่งกันไปรับหน้าจนวุ่นวาย เพราะนานทีถึงจะมีคนตำแหน่งสูงมาเยี่ยมเยียนถึงที่ ซ้ำโครงหน้าหล่อเหลาบวกกับบุคลิกเคร่งขรึมก็ยิ่งทำเอาผู้หญิงหลายคนใจละลาย

“ วันนี้ท่านประธานมาไกล..มีประชุมที่คิวชูเหรอคะ ” พนักงานที่เดินเอาน้ำมาเสิร์ฟถามขึ้น

“ เปล่า..” เคย์เอาแต่ต่อสายโทรหาแม่เลขาคนเดิม แต่โทรเท่าไหร่ก็ไม่ติด ดูท่าคงจะรับสายใครอยู่

“ โรงแรมในฟุกุโอกะมีกี่แห่ง ” เขาหันมาถามสาวสวยคนเดิม

“ เอ่อ..รวมหมดน่าจะมากกว่า 40 แห่งค่ะ..”

ร่างสูงถอนใจ ถ้าจะให้โทรบอกตามโรงแรมทีละที่ไล่ไปเรื่อยๆจนครบ เช็ครายชื่อ รอพวกนั้นโทรกลับแล้วมาบอกมันต้องเสียเวลาเกินสามชั่วโมงแน่

..ยิ่งช้า..โอกาสจะหาเจอก็ยิ่งน้อยลง..

..หากพ้นคืนนี้ไป..

..ฉันกลัวว่านายจะไปเป็นของมัน..

เคย์หลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน ยกมือขึ้นลูบใบหน้าด้วยความหมดหวัง

“ คุณช่วยเช็คทีว่ามีรายชื่อของแขกที่นำด้วย ซาวามุระ โอคาดะ หรือไม่ก็มุราคามิมาพักในโรงแรมแถวนี้บ้างรึเปล่า ” เขาพูดเสียงเบา รู้สึกลำคอแห้งผากไปหมด

“ จะเอาวันนี้หรือย้อนกลับไปด้วยคะ ” เธอหันมากวักมือเรียกเพื่อนตรงเคาน์เตอร์ด้วยกันให้มาฟังคำสั่ง

“ วันนี้..” เคย์หันมองพนักงานสาวอีกคนที่เข้ามา ได้ยินพวกเธอคุยกันว่าให้หารายชื่อที่เขาบอก

“ เอ๊ะ..” คนที่เพิ่งเดินมาหาทำท่านึกอะไรขึ้นได้

“ ตอนสองทุ่มกว่ามีแขกชื่อซาวามุระเข้ามาเช็คอินค่ะ ผมสีดำ สูงประมาณ 187 แล้วก็มากับเพื่อนตัวเล็กๆน่ารักๆอีกคน ”

นัยน์ตาคมวาวโรจน์ ใจเต้นแรงกับประโยคที่เธอพูด

“ รู้รึเปล่าว่าอีกคนชื่ออะไร ”

“ ตอนดิฉันถามว่าจะเลือกห้องแบบไหน ก็ยังได้ยินเขาหันไปถามเพื่อนนะคะ น่าจะเรียกว่า ฮานะ อะไรประมาณนี้ ”

เคย์ลุกพรวดขึ้นจากที่ สั่งให้พนักงานคนเดิมรีบหาเบอร์ห้องพักให้อย่างด่วนที่สุด ตอนนี้โทรศัพท์ที่ถือไว้สั่นอีกครั้งแต่เขากลับตัดสายทิ้งเพราะตัวคนที่ตามหาอยู่แค่ปลายจมูก

..ไม่ได้เฉลียวใจเลย..

..ว่านายจะพาคนอื่นมานอนในโรงแรมของฉันเอง..

“ ได้แล้วค่ะ..ห้อง 504 ” เธอยื่นคีย์การ์ดที่พนักงานและแม่บ้านทุกคนจะมีสิทธิ์เข้าไปในห้องเพื่อจัดการดูแลความเรียบร้อยได้โดยไม่ต้องมีตัวการ์ดที่แขกถือ

“ โทรหาเลขาผมเรื่องจองเที่ยวบินไปโตเกียวภายในสิบนาที..แล้วคุณรอเลื่อนตำแหน่งได้เลย..” เคย์โยนมือถือให้เธอคนนั้นรับเอาไว้ก่อนจะหุนหันไปยังลิฟท์กลางล็อบบี้ท่ามกลางความงุนงงของพนักงานหลายคนที่เข้ามายืนออกันเซ็งแซ่

......

ดวงตาอ่อนโยนมองร่างเล็กบางในอ้อมกอดที่ผล็อยหลับไปทั้งคราบน้ำตา จุนดึงแขนเรียวที่คล้องอยู่รอบบ่าของเขาออกแล้วจัดการดึงสาบเสื้อคลุมหลุดลุ่ยอวดร่างขาวเปล่าเปลือยให้เข้าที่

“ ฝันดีนะ..ที่รักของฉัน..” กระซิบลงกับข้างหูนุ่มก่อนจะจรดริมฝีปากลงกับแก้มเนียน

......

โครม!!

เสียงบานประตูกระแทกเข้ากับผนังแข็งดังสนั่น จุนหันไปดูอย่างรวดเร็วแล้วก็ต้องชะงักไปเมื่อคนที่บุกรุกเข้ามากลางดึกไม่ใช่ใครอื่น

......

เคย์มองกวาดไปรอบห้อง สายตาสะดุดเข้ากับสองร่างบนเตียงจนเลือดในตัวเย็นเฉียบราวมีน้ำแข็งเข้าเกาะกุม ความรู้สึกเหมือนกับโดนฟาดท้ายทอยอย่างจังแล้วกระทืบซ้ำ กระหน่ำลงด้วยเสียงหัวเราะเยาะมันประดังเข้า

ฮานะนอนทอดกายอยู่ในอ้อมกอดของคนอื่น ดวงตาหลับพริ้มซ้ำยังอยู่ในชุดคลุมที่เลิกสูงอวดเรียวขาขาวด้านล่างจนเห็นรอยจ้ำสีแดงสดตรงต้นขาด้านใน ผ้าปูที่นอนยุ่งเหยิงเหมือนกับเรือนผมหอมที่พันกันดูไม่ได้อยู่บนหมอนขาว

“ ระยำ !! ”

ไวเท่าความคิด เคย์ตรงเข้ากระชากตัวของคนตรงหน้าแล้วเงื้อหมัดต่อยโครมเข้าสุดแรงจนทั้งร่างสูงโปร่งล้มไปปะทะกับผนังด้านหลังเสียงก้องห้อง

เสียงอึกทึกด้านข้างตัวทำให้ร่างบอบบางบนเตียงสะดุ้งเฮือก ดวงตาสีอ่อนเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดชีวิต ถลันเข้ามายื้อแขนแกร่งที่ยกสูง

“ อย่า!!..พี่เคย์ ! ”

“ มึงกล้ามายุ่งกับเมียกู!! ” เขาผลักตัวฮานะล้มลงกระแทกเตียงแล้วกลับซัดกำปั้นเข้าไม่ยั้งกับใบหน้าของคนที่เสียหลักกองอยู่บนพื้นจนเลือดสดๆกระเซ็นเปื้อนเชิ้ตสีขาว

“ หยุดนะ!! อย่าทำจุน!! ” เสียงหวานร้องห้าม โถมร่างเข้ามากอดตัวของจุนที่นอนนิ่งไม่โต้ตอบ ได้แต่ยกมือขึ้นเช็ดรอยแตกตรงมุมปาก

“ ถอยออกมาจากมันฮานะ !! ” เคย์ตวาด ฝ่ามือกำแน่น ดวงตาคมร้อนเร่าเหมือนมีกองไฟสุมโชน ความเจ็บปวดท่วมท้นกับภาพคนของตัวเองตระกองกอดผู้ชายอื่นที่หนีมาด้วยกัน

..ถ้าจะฆ่าฉัน..มันก็ได้ผลแล้วนี่..

..ทรมานเหมือนตายทั้งเป็น!..

“ ไม่! เราหย่ากันแล้ว คุณไม่มีสิทธิ์เข้ามายุ่งกับชีวิตผมอีก!! ” ฮานะร้องไห้โฮ เอาตัวขวางจุนไว้ด้วยสายตาแข็งกร้าว

เคย์กำหมัดแน่น ดึงเอกสารที่ถูกพูดถึงออกมาแล้วฉีกให้ดูต่อหน้าเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

“ นายยังเป็นของฉัน..ยังเป็นมุราคามิ!! ” เขาตวาดใส่ คว้าแขนเรียวแล้วกระชากเข้าหาตัว ลากออกไปทั้งที่อีกฝ่ายดิ้นรนแทบขาดใจ

ฮานะหวีดร้อง น้ำตาไหลพรากลงอาบแก้มเมื่อถูกคว้าตัวขึ้นพาดบ่าแกร่ง สองมือไขว่คว้าหาจุนที่ได้แต่มองตามหลังแล้วเบือนหน้าหนีไปทางอื่นอย่างเจ็บปวด

ประตูใหญ่กระแทกลงดังปึง ทิ้งให้ใครอีกคนเงียบเหงาอยู่ลำพัง

จุนหลับตาเชื่องช้า พิงหัวกับกำแพงแข็งแล้วปล่อยน้ำตาไหลริน

..นี่คือทางออก..

..รู้รึเปล่าว่าเขาตามมา..

..เพราะรักนาย..

..ปล่อยฉันเจ็บคนเดียว..

..ชีวิตนี้ฉันเจ็บมาไม่รู้ตั้งเท่าไหร่..

..กลัวแต่นายที่จะทนความเจ็บปวดนั่นไม่ไหว..

..กลับไปกับหัวใจของตัวเอง..

..แล้วทิ้งฉันคนนี้แทน..

......

“..ปล่อยผมไป..ฮึก..ปล่อย..” ฮานะทุบรัวลงกับบ่าแกร่ง ดิ้นหนีสุดใจทั้งๆหยดน้ำตา

“ คนใจร้าย!! คุณทำร้ายจุน..คุณทำร้ายเขา! ” เสียงหวานต่อว่า ผลักไสอีกคนออกห่างด้วยกำลังทั้งหมดที่มีจนเคย์ต้องปล่อยตัวลงแต่คว้าข้อมือเล็กกักตัวเอาไว้แทน

ปฏิกิริยาของคนที่เคยพูดว่ารักปาวๆตอนนี้กลับทำท่ารังเกียจแล้วร้องพร่ำถึงแต่คนอื่นทำเอาคนฟังปวดใจ ภาพที่ฮานะนอนในอ้อมกอดที่ไม่ใช่ของเขายังวนเวียนสะท้อนกลับมาเหมือนกับที่ตัวเองเคยทำเรื่องแบบนี้ต่อหน้าฮานะ

..ฉันรู้แล้วว่ามันเจ็บแค่ไหน..

..แต่ได้โปรดลงโทษกันด้วยวิธีอื่น..

เคย์หันหน้าหลบ รอเวลาหยดน้ำตาที่ไหลคลอแห้งเหือด พยายามกักความเสียใจล้นพ้นไว้ภายในแม้ว่ามันจะทรมานสาหัสจนแทบตาย

“ นายต้องกลับไปด้วยกันเดี๋ยวนี้ ” เขาข่มความอ่อนแอ ลากตัวเล็กบางให้เดินตามแต่กลับโดนสะบัดหนี

“ ไม่ไป!! คุณจะต้องการอะไรจากผมอีก! แค่ด่า แค่ทำร้าย แค่แสดงว่าเกลียดกันมันยังไม่พอใช่มั้ย!! คุณจะเอาอะไรจากผม!! จะให้ตายมันต่อหน้าถึงจะสาแก่ใจคุณรึไง!! ” ฮานะตะโกน น้ำตาไหลพรากไม่หยุดจนต้องทรุดลงก้มหน้าสะอื้นกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง หมดทั้งกำลังใจจะหนีไปไหน

 เคย์ยืนนิ่งงัน ไม่แม้แต่จะก้มลงปลอบใจ

“ พี่ของนาย..ไม่สบายหนัก ” เสียงทุ้มพูดด้วยท่าทีเย็นชา จับจ้องคนที่เงยหน้าขึ้นมองอย่างตกตะลึง

“ ไม่จริง!! ” ฮานะลุกพรวด ดวงตาที่เอ่อคลอสั่นระริกไปกับความกังวล

“ ไทระไม่ยอมไปหาหมอ..เอาแต่พูดว่าอยากเจอนาย..จะใจร้ายปล่อยให้เขาร้องหาทั้งคืนก็แล้วแต่เถอะ ” เขาเดินนำออกไป ไม่สนคนที่อยู่เบื้องหลังอีก

“ ไม่นะพี่เคย์!!..พาผมไป..พาไปที!..” ฮานะปล่อยโฮ จมกับความรู้สึกผิดที่ทิ้งพี่คนเดียวมาจนไม่ทันเฉลียวใจ

“ ฉันจะพานายกลับบ้านของเรา..”

......

 .........................................................................................