ฉันเกลียดผู้ชาย


ฉันไม่เคยเชื่อในรักแท้

ฉันไม่เคยไว้ใจใคร

ฉันเห็นผู้คนต่างป่าวประกาดว่าตัวเองมีรักแท้  และจะรักกันตราบชั่วฟ้าดินสลาย

แต่ก็ไม่เคยเห็นใครทำได้อย่างที่พูด

ผู้ชายที่อยู่รอบฉันพวกเค้าล้วนสอนให้ฉันรู้ว่าผู้หญิงก็เป็นแค่ของเล่นของผู้ชายเท่านั้น

ไม่ได้มีค่าหรือราคาอะไรมากมายนัก  พอเบื่อก็เขี่ยทิ้งได้อย่างไม่ต้องคิดอะไรมาก

ฉันจึงไม่คิดที่จะรักใครทั้งนั้น ฉันคิดว่าฉันสามารถที่จะอยู่ได้โดยไม่เดือดร้อนอะไร

ฉันยังคงยิ้มได้และมีเพื่อนมากมายที่ฉันพร้อมที่จะรักและจริงใจกับพวกเค้า

แต่ฉันคงให้ได้แค่มิตรภาพที่แสนดีเท่านั้น  ฉันเริ่มต้องยอมรับจริงๆว่า

หัวใจดวงนี้มันเริ่มด้านชา  ซะจนฉันกลัวว่ามันอาจจะรักใครไม่ได้อีกเลย

ฉันเขียนนิยายรักไม่ได้

จนกระทั่ง

คนคนนึงเดินเข้ามา