ตอนอนุบาล...
ผมเป็นเด็กผู้หญิงธรรมดาที่อยู่ในป่าเขา
แข็งแรง ร่าเริง ห้าวไปหน่อยแต่ก็ดูแลน้องชายดี
แม่ให้ผมรักน้องให้มากๆ
ครับ...ผมทำตาม

แต่ผมแค่...
อยากให้แม่ชมผมให้มากๆ
ผมไม่ขอมากไปใช่ไหมครับ









ตอนป.1...
ผมเป็นหัวโจก เกเร แม้เป็นเด็กผู้หญิง
แต่ผมก็ยังดูแลน้องผมอย่างดีไม่เปลี่ยนแปลง
แม่บอกให้ผมทำตัวให้สมหญิง
ครับ...ผมทำตาม


แต่ผมขอแค่...
แม่ไม่ทิ้งรูปที่ผมวาด
แม้มันจะไม่สวย ไม่ดูดี เหมือนขยะชิ้นหนึ่ง
ผมจอแค่นั้นได้ไหมครับ









ตอนประถม...
ผมเป็นเด็กเรียบร้อย ไม่ค่อยพูด ขี้อาย
แต่ผมชอบเรียน ชอบอ่านหนังสือ เลยเรียนดี
ผมเรียนดี ดูเหมือนจะเป็นเรื่องที่ดี
แต่ผมจะต้องเป็นที่ 1 เหนือคนอื่นๆ
ในขณะที่ร่างกายผมเริ่มอ่อนแอ
แม่ให้ผมเรียนพิเศษหลังเลิกเรียนจนดึกและเรียนเสริมเสาร์ นักธรรมอาทิตย์
แม่ของผมพูดว่าให้ผมพยายามอ่านหนังสือแล้วจำ
แม่ให้ผมจำหนังสือเรียนทุกเล่มชนิดที่ท่องได้
ครับ...ผมทำตาม

หากแต่...ผมไม่สามารถทำตามความคาดหวังของแม่ได้
ดูเหมือนตั้งแต่ผมออกจากโรงพยาบาล
ผมก็ดูเหมือนจะเรียนแย่ลงมากๆ
แม่ผิดหวังในตัวผม
แม่เลิกที่จะสนใจผม
แม่เกลียดเวลาผมวาดรูป
ผมไม่เข้าใจ...ผมผิดอะไร
แค่ผมเป็นที่ 2 มันผิดเหรอครับ

ในเวลานั้นผมได้แต่ถามตัวเอง
ว่าทำไมแม่ถึงไม่หันมามองที่ผมแล้วยิ้มชมผมอีก
แต่ผมก็ยังรักและดูแลน้องของผม

ครับแม่...ผมมันแย่เอง
ขอโทษครับ

แต่แม่ครับ
ผมแค่...อยากให้แม่ชมรูปที่ผมวาด
ผมไม่ได้หวังอะไรมากไปใช่ไหม











ตอนม.ต้น....

ผมมีเพื่อน มีสังคมของผม
ผมดีใจที่ผมมีเพื่อน
แม้จะเป็นเพียงแค่การเสแสร้งแกล้งทำและหลอกใช้ก็ตามที

แม่อยากให้ผมเรียนให้เก่งเหมือนตอนเด็กๆ
แต่ผมทำได้ไม่ถึงที่แม่คาด
แม้จะสอบตกหรือติดซักตัว แม่ก็โกรธ
แม่ด่าผม ด่าแรง แต่ผมก็ตั้งใจฟัง
แม้บางครังก็จะแอบไปร้องไห้คนเดียวก็ตาม



ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ผมเป็นคนเย็นชา
ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ผมชอบโทษตัวเองซ้ำไปซ้ำมา
ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ผมเริ่มทำร้ายตัวเอง
ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ผมเลิกคาดหวังจะให้แม่ชม

ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ผมขอเพียงแค่
รอยยิ้มของแม่
และคำพูดปลอบใจ
บอกว่าไม่เป็นไร พยายามเข้านะ
บอกว่าทุกคนผิดพลาดได้ แม่เข้าใจ
บอกว่า....บอกว่า.....




บอกว่าภูมิใจที่ผมเป็นลูกของแม่...
และให้ผมได้ทำในสิ่งที่ผมรัก


ผมขอแค่...
แม่ไม่ฝั่งความรู้สึกของผม
ผมขอแค่นั้น
ได้ไหมครับ...








ตอนม.ปลาย....

ผมเข้าสายวิทย์ตามที่แม่ชอบ
แม้มันจะไม่ใช่สิ่งที่ผมรักเลยแม้แต่น้อย

แม่ชอบให้ผมเรียนมากๆ เรียนเยอะ
แต่ผมชอบอ่านหนังสือเงียบๆ และวาดรูป

แม่ไม่ชอบให้ผมนั่งอยู่หน้าคอม อยากให้ผมไปทำงานให้มากๆ
แต่ผมแค่อยากจะลงสีรูปให้เสร็จซักรูปเท่านั้นเอง

แม่ชอบที่จะเห็นผมไปเรียนพิเศษ
แต่ผมแค่อยากมีเวลาซักนิด ออกไปเที่ยวกับเพื่อนตามประสาวัยรุ่น

แม่ไม่ชอบให้ผมคุยโทรศัพท์และเล่นเน็ต ท่านบอกว่าไร้สาระ
แต่ผมแค่อยากคุยกับเพื่อน เพื่อนที่ดีที่สุดของผม

แม่ชอบมากหากว่าผมนั่งอ่านหนังสือเรียนให้แม่ดู
แต่ผมแค่ขอที่เงียบๆตามลำพังให้จดจำก็พอแล้ว
แค่สั้นๆ ขอแค่คนเดียวเงียบๆ ก็มากพอแล้ว




แต่แม่ครับ
ผมขอร้อง
ผมแค่ชอบวาดรูป
ผมแค่ชอบอ่านหนังสือที่ไม่วิชาการ
ผมแค่ชอบเที่ยวบ้าง
ผมแค่ชอบแต่งเรื่องเพ้อฝัน

ผมแค่เป็นตัวผมที่ไม่เลิศเลอ

แต่ผมก็เป็นเพียงแค่
เด็กไม่เอาไหน
เด็กโง่ๆ
เด็กไร้สาระ















แม่ฮะ...


ผมแค่อยากจะทำในสิ่งตัวเองชอบ

ผมแค่อยากทำในสิ่งที่ตัวเองรัก

แต่ผม

สวนทางกับแม่โดยสิ้นเชิง

มันเจ็บปวดนะครับ








ผมรักแม่...รักยิ่งกว่าใครๆในโลก






ผมอยากทำตามความหวังของแม่ แต่ผมมันก็แค่ไอ้เด็กโง่ไม่เอาไหน





ผมแคร์แม่...แคร์ที่สุด...เป็นแค่คนเดียวที่ผมจะแคร์


ผมจะไม่ทำเรื่องให้แม่ต้องเสียใจ

ผมจะเชื่อฟังที่แม่สั่ง

แต่ผมขอให้ผมได้ทำในสิ่งที่ผมรัก











อย่าคาดหวังในตัวผม




และปล่อยให้ผมใช้เวลาที่มีเพียงน้อยนิดนี้เถอะนะครับ




ผมขอแค่นี้



แค่นี้จริงๆ