|
**เพราะเราเป็นเพื่อนกัน**
ก้อเปนเพื่อนกันมาตั้งนาน
ก้อเคยเกะกะระรานด้วยกันทั้งนั้น
วีกรรมนับหมื่นที่เคยร่วมมือกัน
ทั้งนี้ และทั้งนั้น ,,, มันสุดแสนจะบรรยาย
มาวันนี้จะต้องจาก
จึงอยากขอฝากเอาไว้ซึ่งความหมาย
ปมของความเปนเพื่อน ,, จะไม่มีวันคลาย
จะรัดแน่นจนถึงวันสุดท้าย..เท่าที่ลมหายใจจะมี
ห้องเรียน..
คือที่มาของเรื่องปวดเศียรเวียนเกล้า
มีตัวตลก ,, นักเรียนดีเด่น ,, คนขี้เซา
มีคำบ่นของครูทุกเช้าให้ชื่นใจ
ได้ปั่นการบ้าน ได้ลอกข้อสอบ
ปรึกษาเรื่องรักเรื่องชอบกับเพื่อนก้อได้
ห้องเรียนของฉัน ,, จึงเปนความผูกพันไม่เหมือนใคร
และเพื่อนก้อเปนส่วนประกอบที่ลืมไม่ได้...ไปอีกนาน
เปนความผูกพันที่อบอุ่น
ของช่วงชีวิตหนึ่งที่ดูวุ่นๆ ในวัยสดใส
มาทันเข้าแถวบ้าง ไม่ทันบ้าง ก้อยังสบายใจ
การบ้านไม่เสดไม่เปนไร..ลอกเพื่อนเอา
ในคาบเรียนก้อเรียนๆ เล่นๆ
พออาจารย์เผลอก้อทำหน้าทะเล้น-หยอกเย้า
เกิดเรื่องทีไร..คนที่ช่วยอย่างเตมใจ คือ...เพื่อนเรา
แต่วันพรุ่งนี้ มันจะกลายเปนภาพเก่าๆ ที่ผ่านไป
และเปนเพราะความผูกพัน
จึงไม่อาจทำให้ฉันลืมช่วงเวลาเหล่านั้นไปได้
ถึงแม้วันพรุ่งนี้ เราต่างไม่ได้อยุ่ที่นี่อย่างที่เคยเปนไป
ฉันก้อยังเตมใจ เกบเรื่องราวดีๆ ของเราไว้
..ตรงที่เดิม
| 
บันทึกเป็นเพื่อน
