เวลาเรารักใครสักคน.... เคยถามตัวเองไหม
จุดสิ้นสุด..จะอยู่ตรงที่ไหน
ตรงที่ได้รัก หรือ จากลา

แน่นอน...
คงไม่ใช่แค่การจากลา
เพราะถ้าใช่ ป่านนี้....ฉันต้องลืมได้แล้วสิ
และแล้ว มันจะอยู่ตรงไหนนะ...

งงกันเลยทีนี้
เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่
ก็หลายหมื่นนาทีอยู่
เรื่องก็ผ่านมาต้องนาน
ใยหัวใจ ถึงไม่ลืมสักที

เออ.. หรือว่า
จุดสิ้นสุดของความรัก
อาจจะเป็นความสมหวัง
เพราะน้อยคนนัก
ที่จะรักษาความรักที่มีต่อกันได้ตลอดไป

ฮั่นแน่...รู้แล้ว
ว่าจุดสิ้นสุดของความรัก
คือความสมหวัง
เพราะในไม่ช้า..คู่รักที่เคยสมหวัง
ก็จะลืมความรัก...และท้ายสุด
สุดท้ายอาจจะเหลือแค่ความเกลียดชัง

ฮะฮ่า...แต่ถ้าไม่สมหวังแต่แรก
อยากจะลืมเลือน....
เพราะรักที่ไม่เคยสมหวัง
และไม่เคยเริ่มต้นจุดสิ้นสุด
ก็คือรักนิรันดร์ในหัวใจคนที่รักเสมอ...

อาการหนักแล้วเรา...
คิดไปได้....
ไปดีกว่า....ปล่อยให้เวลา
รักษาหัวใจต่อไป
จะเพี้ยน นิด เพี้ยนหน่อย
ก็ควรจะบ้าง..
ถ้าครบถ้วนตลอดเวลา
อาจจะบ้าได้....

ในความสมบูรณ์แบบนั่นคือความไม่สมบรูณ์แบบ
และในความไม่สมบูรณ์นั่นแล่ะ คือความสมบูรณ์แบบ

วันนี้....เหงาได้ใจ
อาจเพราะกำลังครบรอบสองเดือนที่ร้างลา
.. ยิ้ม.............แต่ฝืนหน้าดู
..ไม่เหงา.....โคตรโกหกเลยตู
..ทนได้.....ซะเมื่อไหร่
..นะนะนะ...อีกไม่นาน
...นะนะนะ...อีกไม่ช้า
...ถ้าไม่ลืม..ก็ต้องจำกันต่อไป..
..จะหัวเราะเสียงอย่างไรให้ซะใจ
..แต่ไม่ดีกว่า..ขี้เกียจเย้ยหัวใจตัวเอง
..คืนนี้นอนให้หลับนะ...จะได้ฝันดี..นะตัวเอง
...อย่าตื่นมาตีโพยตีพายล่ะ เด๋วจะโดนซองขาว
... ฮืออออออออออออ….คิดถึงแล้วเศร้า...