อย่าเข้ามาเลยความรัก...ที่ไม่ใช่ของฉัน
มันก็เพียงความรู้สึกดีๆ ที่เกิดขึ้นและไม่สามารถแสดงออกได้
หัวใจฉันเปี่ยมไปด้วยศรัทธา และมองความรักเป็นกุหลาบสีขาวสะอาดตา
ถ้าการที่ฉันได้รักเธอ...มันเหมือนดอกกุหลาบสีแดง
ที่แม้จะสวยและก็เป็นความรักเหมือนกัน...หากแต่สีของมันร้อนแรงเกินไป
ฉันกลัว...กลัวว่าความรักครั้งนี้จะ ไม่น่าชื่นชม ไม่หอมหวนพอจะดอมดมได้ชื่นใจ
มันอาจจะเป็นความผิดพลาดครั้งยิ่งใหญ่...ที่ติดหัวใจฉันตลอดกาล
แค่ได้รักเธอ...ความรักมันก็กำลังสวยพอดิบพอดีแล้ว...
แต่หากเรายังก้าวเข้าหากันมากกว่านี้...มันคงกลายเป็น...บาปหัวใจ
และฉันไม่อยากทำลายศรัทธาแห่งความรักนั้นลง ด้วยน้ำมือตัวเอง
ไม่อยากให้ความรู้สึกดีๆ ที่มีให้กันมันเปื้อนไปด้วยความรู้สึกผิด
แม้อยากจะเอื้อมมือไปหา และรับความรู้สึกดีๆ นั้นมาครอบครองสักเพียงใดก็ตามที
ขอฉันมองเธอจากตรงนี้...ตรงแค่ระยะห่างหลังกำแพงกั้น มองด้วยหัวใจ มิใช่สายตา
เพียงได้รับรู้ความเป็นไป แค่ส่งความห่วงใยไปหา...และเธอไม่ต้องส่งกลับมา
ไม่ต้องจำว่าฉันรัก...ไม่ต้องจำว่าฉันคิดถึง...ไม่ต้องจำว่าเราเคยอยู่ร่วมกันเวลาหนึ่ง...
เพราะเราก้าวมาถึงแล้วซึ่ง...สุดทาง
...ฉันต้องอยู่ให้ได้โดยไม่มีเธอ มันอาจจะยากลำบาก เพราะเธอได้ล่วงล้ำความเหงาในหัวใจฉันมาแล้ว...
...แต่ฉันจะรักษาหัวใจตัวเอง ให้เข้มแข็ง เพราะฉันรู้...รู้ดีทีเดียวล่ะ ว่าฉันไม่มีสิทธิ์มีเธอต่อไปอีก...
...ขอบคุณที่ช่วงเวลาหนึ่งเธอเข้ามาทำลายความเหงาให้จางไปจากหัวใจ...
...แม้บัดนี้มันถูกทดแทนด้วยความเจ็บ และเหงายิ่งกว่าเคยเป็นมา...
...แต่ฉันสัญญาว่า...หยดน้ำตา จะไม่ใช่ความเจ็บปวด ทว่า...
...มันคือความคิดถึงที่ฉันไม่อาจส่งถึงเธอเท่านั้นเอง
ค่ำคืนเหงา ที่ความคิดถึงคืบรุกหัวใจ...
ปลากัด