สองเท้าเปล่าก้าวอยู่บนถนนท่ามกลางลมหนาว
ทั้งแสงดาวที่นำทางก็เลือนหาย
ความรวดร้าวเสียดแทงที่หัวใจ
แต่ฉันยังเดินต่อไปไม่หยุด
แววตาของเธอเหมือนกับถนนที่ซึ่งไม่มีที่สิ้นสุด
ไม่ว่าฉันมองเข้าไปเท่าไร...ก็ไปไม่ถึงใจเธอ

ฉันเดินอยู่บนหนทางอันหนาวเหน็บ
ราวกับความเจ็บปวดไหลไปตามสายเลือดซึ่งสูบฉีดไปทั่วร่าง
ฉันรู้สึกอ่อนล้าเกินกว่าจะก้าวต่อ
การเดินออกมาจากความทรงจำของเธอช่างทรมานเหลือเกิน
มันเจ็บปวดจนฉันแทบทนไม่ไหว
การเลือนหายไปในความทรงจำของเธอมันยากเพียงนี้หรือ
แต่มันเป็นหนทางที่ดีที่สุดซึ่งฉันเลือกแล้ว
แม้ว่าถนนสายนี้จะสร้างความเจ็บปวดให้ฉันแค่ไหนก็ตาม
แต่ฉันได้เลือกแล้ว...
ฉันเลือกที่จะเดินออกมาจากความทรงจำของเธอ
เมื่อมีพบ...ย่อมมีพราก
เป็นธรรมดาของโลกใบนี้
ฉันเองก็เป็นเพียงคนธรรมดาที่จำต้องยอมรับมัน
ช่วงเวลาสั้นๆ ที่ได้พบกับเธอเหมือนสิ่งมหัศจรรย์
เป็นความรู้สึกที่ยาวนานเมื่อได้เคียงข้างเธอ
แต่แม้จะยาวนานเพียงใด   ฉันกลับรู้สึกว่ามันไม่เพียงพอ
ฉันเหมือนคนขี้แพ้ที่อยากทดเวลาออกไปเรื่อยๆ
แต่ตอนนี้เกมได้จบลงแล้ว
เวลาของฉันและเธอได้สิ้นสุดลง
ฉันต้องเข้าใจและยอมรับความจริง
สิ่งที่ฉันควรเก็บรักษาไว้   คือช่วงเวลาที่สวยงามระหว่างฉันกับเธอ
ฉันจะนึกถึงมัน   เมื่อเธอไม่ได้อยู่ข้างฉันอีกต่อไป

บางทีฉันคิดอยากจะหลับไปชั่วกาล
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง   จะได้พบว่าเรื่องทั้งหมดเป็นเพียงความฝัน
แต่ทุกครั้งที่คิดแบบนั้น  เมื่อฉันลืมตาตื่น...ทุกอย่างยังคงเป็นความจริง
ความจริงไม่อาจเลี่ยง   ไม่อาจขัดขืน   ไม่อาจลืมเลือนไปได้
การค้นพบความจริงเป็นเหมือนความรู้สึกยามได้ฟังเรื่องตลกแต่หัวเราะไม่ออก
ชีวิตก็เช่นกัน...
ตลกเสียจนทำให้ใครหลายคนหัวเราะทั้งน้ำตา
คนเราเกิดมาแตกต่าง...
ฉันคงเกิดมาเพื่อพบแต่ความผิดหวัง
ฉันคงเกิดมาเพื่อสูญเสียน้ำตา
ทุกอย่างบนโลกมีทั้งเปลี่ยนแปลงได้และไม่ได้
เมื่อเป็นพี่น้องนานเพียงใดก็ย่อมเป็นพี่น้อง...ไม่เปลี่ยนแปลง
แต่ยังมีอีกสิ่งหนึ่งที่จะไม่เปลี่ยนแปลง...
นั่นคือหัวใจของฉัน
ภาพของเธอจะอยู่ในใจฉัน...ไม่เปลี่ยนแปลงเช่นกัน
ฉันเหมือนคนที่ตกอยู่ในภวังค์
ฉันคิดว่าตอนนี้เธออยู่ห่างไกลจากฉันเหลือเกิน
เธออยูห่างจากฉันนับล้านก้าว
แต่ฉันกลับไม่รู้เลยว่า...แท้จริงแล้วเธอใกล้เพียงนี้เอง
เธอ...อยู่ในหัวใจของฉัน
ลาก่อน...