เธอคงมองว่าฉันงี่เง่า ไร้เหตุผล ไม่เห็นใจเธอ
ก็เพราะฉันฟังเสียงหัวใจตัวเองมากว่าเหตุผลไง เลยเป็นแบบนี้
เธอคงไม่เข้าใจฉันหรอกคนดี ว่าฉันคนนี้ต้องปวดใจ
ร้องไห้ทั้งคืน เธอก็ไม่รู้ ว่าใครคิดถึงเธออยุ่ตรงนี้
ฉันยังคงเป้นคนงี่เง่าในสายตาเธออยู่ดี
ยิ่งคิดยิ่งเสียใจ ฉันผิดเองที่เผลอใจไปรักเธอเข้าแล้วไง
มันเลยอยากอยู่กับเธอตลอดเวลา
จนลืมว่าเธอต้องการที่ว่างของหัวใจ
ฉันไม่รู้เธอรู้สึกยังไงกับฉัน
แต่คงไม่เหมือนฉันหรอกใช่ไหม
เธอคงแค่สงสารกัน
ไม่เป็นไรฉันเข้าใจ
ฉันเข้าใจว่าฉันไม่มีความหมายใด ฉันคงไม่มีค่าอะไรในสายตาเธอ
มันเจ็บที่รู้สึกแบบนี้
ไม่คิดว่าจะต้องผิดหวังเสียน้ำตา
ไม่คิดว่าที่ผ่านมาตัวเองไร้ค่า
ไม่คิดว่าเธอไม่แครืกัน
ฉันเสียใจที่เธอไม่เข้าใจฉัน
ฉันเสียใจที่ฉันทำทุกอย่างพัง
ฉันเสียใจที่เป็นแบบนี้
ฉันเสียใจที่ต้องการเธอมากไป
ฉันเสียใจจริงๆๆคนดี
ฉันไม่รู้จะเดินต่อไปยังไง
ฉันไม่รู้อะไรเลยจริงๆๆตอนนี้
แต่ที่รู้คือเหงาจนจับหัวใจที่มี
ปวดใจทุกวินาทีที่หายใจ
ไม่ใช่ว่าไม่เข้าใจเธอ
แต่น้ำตามันเอ่อช่วยไม่ได้
ก้ไม่รุ้จะทำอย่างไร
ในเมื่อหัวใจไม่ยอมเข้าใจอะไรเลย
แล้วฉันจะทำอย่างไรกับใจนี้
แล้วฉันจะทำอย่างไรดีกับรักที่มีที่ล้นใจ
แล้วฉันจะถอยหลังกลับได้อย่างไร
ในเมื่อหัวใจเธอไม่มีที่ว่างให้ฉันเลย
ฉันคงรบกวนเธอมานานมากแล้ว
คงถึงเวลาที่ฉันต้องทำใจ
ไม่รู้ว่าเจ็บคราวนี้จะหายเมื่อไหร่
ไม่รู้เลยจริงๆๆคนดี
ฉันไม่คิดว่าวันนี้จะมาถึงไวแบบนี้
ปวดใจเหลือเกินคนดี ปวดใจจนไม่อยากหายใจ
มันเจ็บ มันเจ็บ เธอรู้ไหม
ที่ทุ่มเทลงไปมันไร้ค่า...
ฉันคงต้องเจ็บไปอีกนานเท่าไหร่
เจ็บจนหัวใจมันชิน
ก็คงเพราะว่าฉันรักเธอง่ายไป


อยากให้รู้ เสียใจ
.
.
.