ทำไม..ถึงรู้สึกโดดเดี่ยวมากขนาดนี้
 ทั้งๆที่มีผู้คนรายล้อมอยู่รอบๆ

 ทำไม..จึงโศกเศร้าถึงขนาดนี้ 
 ทั้งๆที่บนใบหน้าก็ยังมีรอบยิ้มตลอด

 ไม่เคยเข้าใจ เพราะอะไรถึงทิ้งฉันไว้ให้อยู่เพียงเดียวดาย
 ไม่เคยรับรู้ เหตุใดถึงต้องร้องไห้
 ไม่เคยสนใจ น้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุด

 คำถามต่างๆที่พรั่งพรูออกมา ในขณะที่ฉันยังหาคำตอบเองไม่ได้
 
 ไม่มีใครช่วยได้ ไม่มีใครสนใจ 
 ฉันมันก็แค่คนธรรมดาที่ไร้ประโยชน์
 ..ฉันรู้ตัวดี

 ความเหงา... อาจเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเราก็ได้นะ